“คุณภูผา” มิ้นเรียกชื่อของเขาด้วยความดีใจก่อนจะเอ่ยถาม
“ทำไมวันนี้ถึง....”
“วันนี้ผมว่างเลยจะมารับไปช็อปปิ้งด้วยกัน ว่างมั้ยครับ” ภูผาไม่รอให้มิ้นทันได้พูดจบเขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
มิ้นไม่รู้จะตอบว่ายังไงได้แต่เอ่ออ่าและมองไปที่ปลายฟ้ารุ่งเพื่อนสาวที่ยืนรอเธออยู่
“มิ้นมีธุระแล้วหรือครับ”
“เอ่อ คือ”
“มิ้น แกไปกับแฟนแกเถอะ ชั้นไปคนเดียวได้ไม่เป็ไร” ปลายฟ้าเดินตรงมาบอกเพื่อนสาวของเธอเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวนั้นดูเหมือนจะลังเลในการตอบ
“จะดีเหรอฟ้า” มิ้นถามกลับไป
“ดีสิ” ปลายฟ้าตอบพร้อมกับยิ้มให้เพื่อนสาวของตัวเอง
“นี่กำลังจะไปไหนกันเหรอครับ” ภูผาเอ่ยถามขึ้นมา
“พอดีฟ้าเค้าไปจะไปซื้อของ แล้วชวนมิ้นให้ไปด้วยค่ะ”
“แล้วมิ้นไม่อยากไปกับเพื่อนเหรอครับ”
“มิ้นไม่คิดว่าคุณจะมา”
“งั้นเราก็ไปด้วยกันทั้งก็ได้นี่ครับ” ภูผากล่าวขึ้นมาเชิงชวนมิ้นและปลายฟ้าให้ไปด้วยกันทั้งหมด
“ไม่ดีกว่าค่ะ ดูแล้วรถน่าจะนั่งไม่สบาย”
“ขอโทษนะครับรถผมคันนั้น มีคนขับรถพร้อม พอนั่งได้เนอะ” ภูผาชี้ไปที่รถแวนพร้อมคนขับของเขา
ปลายฟ้าต้องยอมจำทนนั่งรถไปกับภูผาเพระไม่อยากยืดเยื้อมากไปกว่านี้
ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถนั้นเสียงโทรศัพท์ของปลายฟ้ารุ่งก็ดังอยู่บ่อยครั้งแต่เธอก็กดตัดสายทิ้งทุกครั้งจนในที่สุดเธอปิดเครื่องโทรศัพท์ของเธอ
เสียงโทรศัพท์มือถือดัง
“ค่ะป้ามาลัย” มิ้นกดรับสายโทรศัพท์มือถือเครื่องของเธอและพูดกับปลายสายนั้นก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือของเธอมาให้กับปลายฟ้า
“ฟ้าป้ามาลัยโทรมา”
“ค่ะป้ามาลัย” ปลายฟ้าพูดตอบรับกับปลายสายเมื่อเธอรับโทรศัพท์มือถือมาจากมือของเพื่อสาว
“ตอนนี้ฟ้ามาอยู่กับมิ้นค่ะ ป้าไม่ต้องห่วงนะคะ”
“ถ้าฟ้าสบายใจเมื่อไหร่ฟ้าจะกลับบ้านนะคะฝากบอกเขาทั้งสองคนด้วยว่าฟ้าไม่มีความสุขแต่ก็ยังหายใจได้อยู่”
ปลายฟ้าพูดจบก็กดวางสายโทรศัพท์นั้นก่อนจะนำไปคืนให้กับมิ้น
“ฟ้าแกพูดกับป้าลัยแปลกๆ เขาทั้งสอง แกหมายถึงใคร” มิ้นถามขึ้นมาเมื่อได้ฟังประโยคที่ปลายฟ้าสนทนากับป้ามาลัย
“ไม่มีอะไรหรอก” ปลายฟ้าตอบก่อนจะหันออกไปที่หน้าต่างเพื่อมองวิวตามข้างทางที่รถวิ่งผ่าน
868
