หญิงสาวในร่างิญญาสามารถบอกได้ว่ายามมีชีวิตอยู่มีความงดงามเพียงใด นางใช้สายตาเลื่อนลอยจ้องมองไปยังผู้เฒ่าเฉินซื่อ
ผู้เฒ่าเฉินเดินไปยังชายขอบลานบ่มเพาะด้วยสายตาอ่อนโยนขณะเดียวกันร่างิญญาของหญิงสาวก็ลอยเข้ามาใกล้ ร่างิญญาอื่น ๆ ค่อย ๆ แหวกเปิดทางให้กับิญญาหญิงสาว
สมปองลืมตาขึ้นก็เห็นผู้เฒ่าเฉินซื่อเดินไปที่ชายขอบลานบ่มเพาะ เขากำลังจะร้องเตือนผู้เฒ่าเฉินแต่มือข้างหนึ่งกลับฉุดเขาเอาไว้ สมปองหันไปเห็นหลี่ซุนส่ายหน้าเบา ๆ เขานั่งลงตามเดิมแต่อดหันไปมองด้วยความเป็ห่วงไม่ได้ ทั้งในชีวิตจริงและนวนิยายในโลกก่อนความรักความหลงล้วนสร้างความเสียหายได้ไม่มากก็น้อย
หญิงสาวชุดชาวหยุดยืนที่ชายขอบตรงหน้าผู้เฒ่าเฉินซื่อ สายตานางมองอย่างอ่อนโยนเช่นกัน ทั้งสองยืนมองกันเช่นนั้นเป็เวลานาน
“ท่านละทิ้งตำแหน่งแล้ว”
“แค่ตำแหน่งหน้าที่ ไม่นับเป็อย่างไรได้”
“ท่านปล่อยวางได้ ข้าย่อมยินดี”
“พวกเรายังมีความหวัง”
“เซียนปีศาจมารตนนั้นร้ายกาจมาก เ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน”
“ข้าไม่สามารถ แต่มีคนสามารถช่วยข้าได้ หวังว่าเขาจะทำสำเร็จ”
“เขาจะยินดีทำเพื่อเราหรือ?”
“ข้าไม่ทราบ ข้าเพียงต้องพยายาม”
น้ำตาของทั้งคู่ต่างก็หลั่งไหลลงมา ผู้เฒ่าที่เดิมชราอยู่แล้วยิ่งดูแก่ชรากว่าเดิม ิญญาหญิงสาวก็ดูจางลงกว่าเดิม
“ข้ามิอาจรอท่านได้อีกแล้ว”
“วานเอ๋อรอข้าอีกหน่อย”
“ท่านพยายามมามากพอแล้ว ข้าไม่หวังสิ่งใดแล้ว”
เด็ก ๆ หลายคนเริ่มออกจากการบ่มเพาะ ทุกคนต่างเศร้าใจไปกับผู้เฒ่าเฉินกับิญญาหญิงสาว
“เซียนปีศาจมารทะลวงด่านสำเร็จ ผนึกก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป”
“ถือเป็ความพยายามครั้งสุดท้าย”
ทั้งคู่เป็ตำนานเื่เล่าของหมู่บ้าน โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นถูกเล่าอย่างไม่ปิดบังจากผู้เฒ่าเฉิน เขาบอกเล่าเื่ชะตากรรมของหมู่บ้านให้ทุกคนฟัง
ถึงตอนนี้สมปองเชื่อว่าเด็กทุกคนล้วนเป็บุคคลภายนอกที่หลบหนีทหารซีเซี่ยเข้ามาเช่นเดียวกับเขา าาอสรพิษเป็ภารกิจหลักของผู้เฒ่าเฉินซื่อเพื่อตอบแทนเซียน์ที่ช่วยผนึกดวงิญญาชาวบ้านไว้มิให้หายไป ผู้เฒ่าเฉินพยายามจะชุบชีวิตให้กับิญญาของหญิงคนรักและชาวบ้านแต่ระดับการบ่มเพาะไม่เพียงพอ
ผู้เฒ่าพบว่าตนเองสามารถมอบหมายหน้าที่นี้ให้กับบุคคลอื่นได้ชั่วคราว เช่นนี้จึงมีเวลาหาหนทางแก้ไข ผนึกจะมีอายุเพียงหนึ่งหมื่นปีเท่านั้น
การแปลงร่างเป็าาอสรพิษทำให้ผู้เฒ่าเฉินไม่มีเวลาในการศึกษาหาหนทางชุบชีวิตชาวบ้าน หากเวลาผ่านนานเกินไปดวงิญญาจะสลาย จึงได้แต่ต้องหาผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นที่สี่ขึ้นไปมารับหน้าที่าาอสรพิษแทนตนเอง ผ่างอี้จื่อเป็บุคคลเดียวที่หลอมปราณขั้นที่หกสำเร็จและฝึกปรือวิชาแปลงร่างชำนาญแล้ว
แต่การดูแลชายแดนจะทำให้ไม่มีเวลาบ่มเพาะ ผู้เฒ่าเฉินจึงวางแผนให้ทำหน้าที่เพียงหนึ่งร้อยปีแล้วค่อยให้คนอื่นมารับหน้าที่แทน แต่ขณะที่มีสาเหตุอื่น ๆ สร้างความไม่สบายใจให้กับผู้เฒ่าเฉิน ดังนั้นการบ่มเพาะของเด็ก ๆ จะต้องทำให้สำเร็จโดยเร็ว
"ข้าหวังว่าท่านจะทำสำเร็จ"
"ข้าก็หวังเช่นนั้น"
"เฉินซื่อ กลับไปเกิดใหม่ไม่ได้ ท่านจะเป็คนเดียวในใจข้าตลอดไป"
"วานเอ๋อ ข้า .า .."
"ไม่ต้องกล่าวแล้ว ิญญาของข้าเริ่มสลายเราอาจไม่ได้เจอกันอีก"
“ข้าต้องทำให้สำเร็จ เ้าเป็คนรักชั่วนิรันดร์ของข้า ว่านเอ๋อ”
ร่างิญญาของนางจางลงเหลือเพียงเงาก่อนหายไปกับแสงรุ่งอรุณที่สาดส่องมายังลานหิน พร้อมกับการจางหายไปของเหล่าิญญา ผู้เฒ่าเฉินซื่อยืนน้ำตารินไหลอยู่จุดเดิม เด็ก ๆ ทยอยลุกขึ้นหันหน้ามาทางผู้เฒ่าเฉินซื่อ
ท่ามกลางบรรยากาศเศร้า ๆ ผ่างอี้จื่อ เดินกลับมายังบ้านของตนเอง เขาหยุดยืนข้าง ๆ ผู้เฒ่าเฉิน
"ท่านควรสอนเวทและทักษะยุทธ์ให้เด็ก ๆ ทันทีที่พวกเขาหลอมปราณขั้นที่หนึ่งสำเร็จ"
"มันยังเร็วไป"
154
![รักครั้งนี้หม่อนฉันมอบให้พระองค์ [ อ่านฟรี ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719384942_62617069.webp)
