Engineering Stalker
วิศวะซ่อน (คลั่ง) รัก!
EP 8
ลูกหมา หรือ หมาล่าเนื้อ
..................................
@คอนโดสายฟ้า
23.45น.
"ทำตัวตามสบายได้เลยนะครับพี่ (^_^) "
"จะอยู่นานเท่าไหร่ก็ได้ หรือจะอยู่ตลอดไปเลยก็ได้นะครับ"
"ขอบคุณนะ.....แต่พี่คงจะไม่รบกวนนานนัก" ของขวัญเอ่ยด้วยท่าทางเกรงใจ เธอกะจะรอให้ทางคอนโดแก้ไขเื่ระบบรักษาความปลอดภัยให้เรียบร้อยก่อน เพราะงั้นเธอคงจะอยู่รบกวนรุ่นน้องหนุ่มไม่นานนัก
"จิ๊!"
" (-_-) ?" ของขวัญหันไปมองทางสายฟ้า เพราะเหมือนจะได้ยินเสียงจิ๊ปากเบา ๆ
" (^_^) "
"เอากระเป๋าไปเก็บในห้องแล้วก็อาบน้ำนอนกันดีกว่าครับพี่"
"วันนี้พี่คงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" สายฟ้าเอ่ย ก่อนจะจับไหล่เล็กเบา ๆ และผลักให้เธอเดินเข้าไปในห้อง
"สะอาดเหมือนเดิมเลย" ของขวัญพึมพำเมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องแล้วพบว่าข้าวของถูกจัดอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย
"ให้ผมช่วยเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ให้ไหมครับ พี่จะได้ไปอาบน้ำ (^_^) "
"ไม่เป็ไร ๆ ขอบใจมากนะ"
"พี่หิวไหมครับ"
"พี่น่าจะยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม เดี๋ยวผมไปหาอะไรให้พี่รองท้องสักหน่อยแล้วกันนะครับ" สายฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งพอของขวัญพยักหน้าตอบรับเขาก็รีบกุลีกุจอออกจากห้องนอนไปทันที
"ทำตัวเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิดเลย (^_^) " ของขวัญพึมพำเมื่อภาพความทรงจำตอนเด็กที่แสนเลือนรางแวบเข้ามาในหัว ภาพของเด็กน้อยแก้มอ้วนที่เอาแต่เดินตามเธอไปรอบหมู่บ้าน และเอาแต่เรียกพี่ครับ ๆ ไม่หยุด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ของขวัญเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางผ่อนคลาย หลังจากที่เก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เสร็จ เธอก็ไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย ซึ่งก็พอช่วยทำให้ความเครียดที่มีตลอดทั้งวันลดน้อยลงไปบ้าง
ตึก ตึก ตึก.....
ของขวัญเดินออกมานอกห้องนอน ก่อนจะกวาดตามองหาร่างเ้าของห้องที่หายเงียบไปสักพักแล้ว
แกร๊ก!
ประตูห้องน้ำห้องรับแขกถูกเปิดออกเรียกสายตาของคนตัวเล็กให้หันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็สายฟ้านั่นเองที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว แถมยังมัดซะิ่เหม่ไม่กลัวหลุดอีกต่างหาก
" (-////////-) " ของขวัญมองร่างกายกำยำที่กำลังเปียกซกไปด้วยหยดน้ำนิ่ง ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะพลันขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมา
"พี่ครับ (^_^) "
"อาบน้ำเสร็จแล้วหรอครับ ผมก็เพิ่งอาบเสร็จพอดีเลย"
"พี่มานั่งนี่สิครับ ผมทำข้าวต้มเอาไว้ให้แล้ว พี่กินกุ้งได้ใช่ไหมครับ" สายฟ้าเอ่ย ก่อนจะเดินมาจูงมือคนตัวเล็กให้มานั่งที่โต๊ะกินข้าวที่มีข้าวต้มหอมฉุยวางตั้งเอาไว้
"ขะ ขอบใจ" ของขวัญเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เธอรู้สึกควบคุมลมหายใจได้ลำบาก เพราะสายฟ้าในสภาพที่เกือบเปลือยเอาแต่นั่งจ้องหน้าเธอไม่หยุดด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย
"สายฟ้าไปแต่งตัวเถอะ (-/////-) "
"คือ.....พี่ครับ"
"ปกติผมไม่ใส่เสื้อผ้านอนน่ะครับ มันอึดอัด.....ผมนอนไม่หลับ (^_^) "
"อ๋อ.....งะ งั้นหรอ (-_- ;) "
"พี่รีบกินข้าวต้มเถอะครับ เดี๋ยวมันจะเย็นชืดหมด" สายฟ้าเอ่ย ก่อนจะเท้าคางมองคนตัวเล็กด้วยสายตาเอ็นดู
"อะ อื้อ" ของขวัญได้แต่รีบตักข้าวเข้าปาก ตอนนี้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะสายฟ้าทำราวกับ้าจับเธอกินตลอดเวลา
สิบนาทีต่อมา
ตอนนี้ของขวัญกินข้าวหมดแล้ว และกำลังเตรียมจะเข้านอน ซึ่งสายฟ้าเองก็เช่นกัน แต่ทว่าในยามที่ของขวัญกำลังจะเดินเข้าห้อง ก็เห็นว่าสายฟ้ากำลังจะเดินตามเข้ามา
"สายฟ้า คือว่า.....นี่เราคงจะไม่ได้จะนอนห้องเดียวกันใช่ไหม?" ของขวัญกลั้นใจถาม ถึงแม้จะรู้ว่าเธอเป็แค่คนมาขออาศัยอยู่ แต่จะให้นอนห้องเดียวกันมันก็ยังไงอยู่
"ใช่ครับพี่ (^_^) "
"เอ๋?"
"ทะ ทำไมล่ะ มีสองห้องไม่ใช่หรอ" ของขวัญเริ่มเลิกลัก เพราะตอนนี้สถานะของเธอกับสายฟ้าตกลงที่ว่าจะเป็คนคุยกันไปก่อน
"คือห้องนั้นเป็ห้องเก็บของน่ะครับ แล้วตอนนี้ก็ฝุ่นเขรอะไปหมดเลยด้วย"
"พี่กลัวผมหรอครับ (•᷄Θ•᷅) " สายฟ้าว่าพลางทำหน้าเศร้า ๆ
"ปะ เปล่า"
"พี่ก็แค่รู้สึกไม่ชินถ้าต้องนอนห้องเดียวกับคนอื่นน่ะ"
"เตียงกว้างมากเลยนะครับ เพราะงั้นไม่เป็อะไรหรอก"
"ที่สำคัญผมไม่นอนดิ้นด้วยนะครับ"
"ไม่นอนกรน ไม่กัดฟัน มารยาทในการนอนผมดีสุด ๆ เลยนะครับพี่ (•᷄Θ•᷅) "
'ใครเขาถามเื่มารยาทในการนอนของนายกันล่ะ'
'ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นซะหน่อย'
"แต่ถ้าพี่อึดอัดใจ.....ผมไปนอนที่โซฟาก็ได้นะครับ (•᷄Θ•᷅) "
"มะ ไม่ จะให้เ้าของห้องไปนอนที่โซฟาได้ยังไงกัน"
"พี่นอนได้ (-_- ;) "
"ครับพี่ (^_^) "
"เราไปนอนกันเถอะครับ" สายฟ้าเอ่ยอย่ากระตือรือร้นฉุดลากข้อมือเล็กให้เดินไปที่เตียงทันที
ฟุบ
ร่างเล็กถูกจับให้นอนลงบนที่นอน ก่อนจะถูกห่มผ้าให้อย่างดี
"ฝันดีนะครับพี่ (^_^) " สายฟ้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะเดินกลับมายังที่นอนฝั่งตัวเอง และล้มตัวลงนอนเงียบ ๆ
'ตอนแรกก็ใแทบแย่.....คิดว่าวันนี้จะไม่รอดซะแล้ว' ของขวัญพึมพำในใจ เพราะแอบคิดว่าเ้าหมาเด็กมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ แต่พอเห็นเขาล้มตัวนอนเงียบ ๆ แบบนี้ก็รู้สึกเบาใจขึ้นมา
02.00 น.
"อึก!.....อืออออ" เสียงร้องครวญครางราวกับกำลังเ็ปที่ดังข้าง ๆ หูปลุกให้คนตัวเล็กที่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
"สายฟ้า"
"เป็อะไรงั้นหรอ" ของขวัญเอ่ยถามในขณะขยี้ตาไปพลางด้วยความงัวเงีย
"พี่ครับ.....พี่ขวัญผมจะทำยังไงดีครับ"
"ตรงนี้ของผมมันไม่ยอมสงบลงเลย" สายฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงลนลาน ก่อนจะเปิดผ้าห่มขึ้นเผยให้เห็นบางอย่างภายใต้ผ้าห่มที่กำลังผงาดชูชันอยู่ในตอนนี้
"พี่ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ"
ฟึบ ๆ ๆ ๆ
สายฟ้าเอ่ยในขณะที่มือของเขาก็ชักรูดแก่นกายที่ไม่ยอมสงบของตัวเองไปพลาง
"ผมขอโทษที่ต้องให้พี่เห็นภาพที่ไม่น่าดูนะครับ"
"แต่ผมบังคับมันไม่ได้จริง ๆ"
"อาจเป็เพราะวันนี้ผมได้นอนค้าง ๆ พี่ เพราะงั้นมันก็เลย....."
" (⊙＿⊙) !?" คนตัวเล็กมองภาพตรงหน้าตาค้าง ตอนนี้ของเธอชักไม่มั่นใจแล้วว่าคนตรงหน้าจะใช่ลูกหมาจริง ๆ หรือเป็หมาล่าเนื้อกันแน่
..................................
เพิ่มลงคลัง+คอมเมนต์+ไลค์
= กำลังใจ (◕‿< ❀)
1K
