ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 24
เดี๋ยวนะ!
ฉันชะงักกึก ขมวดคิ้วแน่นเมื่อรู้ตัวว่าลิฟต์ไม่ได้จอดที่ชั้นร้านอาหารที่เขาเคยอ้างไว้...แต่เป็นชั้นที่สูงกว่านั้น
เรามาทำอะไรที่นี่?
ฉันรีบหันไปมองพี่ลาสเตอร์ ก่อนจะพูดออกมาเสียงเบา แต่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง
"พี่ลาสเตอร์..."
"หืม?"
"พี่พาหนูมาที่ชั้นนี้ทำไมคะ?" เขาหันกลับมามองฉันนิดหน่อย ก่อนจะยกมุมปากขึ้นราวกับกำลังพอใจที่เห็นฉันเริ่มระแวง
"พี่อยากกินข้าวกับนิว"
"?"
"ที่ห้องพี่...แบบสองต่อสอง" ฉันเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจทันที
"หา!"
"มีปัญหา?"
"มะ...มันก็ไม่เชิงมีปัญหา..." ฉันเริ่มพูดไม่ถูก "แต่ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วยล่ะคะ?"
"พี่สะดวกแบบนี้" เขาตอบง่าย ๆ
ฉันกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ
เขาไม่เคยพาฉันขึ้นมาที่คอนโดมาก่อน...แล้วทำไมวันนี้ถึงพาขึ้นมา?
หรือว่า...
ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป พลางพยายามหาคำพูดอะไรสักอย่างที่พอจะปฏิเสธการมากินข้าวที่นี่ได้ แต่ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากพูดอะไรออกไป เราสองคนก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่งพอดี
ห้องของลาสเตอร์
"เข้ามาสิ" พี่ลาสเตอร์เดินนำเข้าไปในห้อง ส่วนฉันยืนลังเลอยู่หน้าประตูครู่หนึ่งก่อนจะกัดริมฝีปากแน่นแล้วก้าวเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก
เมื่อเข้ามาข้างใน ฉันก็อดไม่ได้ที่จะกวาดตามองรอบ ๆ ห้องของเขา ห้องกว้างขวาง ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ดูหรูหราและเคร่งขรึมในแบบที่สะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องได้ดี
"พี่สั่งอาหารไว้แล้ว ไปนั่งรอก่อน" เขาพูดพลางถอดสูทตัวนอกออก ก่อนจะเดินไปหยิบแก้ววิสกี้มารินให้ตัวเอง ฉันเม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจเดินไปนั่งที่โซฟาตัวหนึ่ง
บรรยากาศเงียบจนน่าอึดอัด
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงในสถานการณ์นี้กันแน่
"นิว" เสียงของพี่ลาสเตอร์ดังขึ้นอีกครั้ง ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสายตาคมกริบของเขาอีกครั้ง
"คะ?"
"ทำไมดูระแวง?" ฉันชะงัก มือเผลอกำกระโปรงตัวเองแน่นขึ้น
"ระ...แวงอะไรคะ หนูไม่ได้ระแวงสักหน่อย"
"เหรอ?" เขาหรี่ตานิด ๆ "แต่พี่ว่าพี่ดูออกนะว่านิวกำลังกลัวอะไรบางอย่าง" ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ทำไมรู้สึกเหมือนถูกกดดันแบบนี้?
"พะ...พี่ลาสเตอร์พูดอะไรคะ หนูไม่ได้กลัวอะไรเลย" ฉันพยายามทำตัวเป็นปกติที่สุด
"แน่ใจ?" ฉันพยักหน้าหนักแน่น แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนเขาไม่เชื่อฉันเลยสักนิด
เขามองฉันนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วเอนตัวพิงโซฟา
"เอาเถอะ..."
"?"
"พี่ก็แค่อยากรู้ว่านิวจะพูดอะไรกับพี่หรือเปล่า" ฉันเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ
เขาหมายถึงอะไร...?
"แต่ถ้านิวบอกว่าไม่มีอะไร..." เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ดวงตายังคงจับจ้องฉันอยู่ "พี่ก็จะไม่เซ้าซี้"
ฉันเม้มปากแน่น พยายามคุมสีหน้าไม่ให้แสดงพิรุธออกมา
เขาต้องการให้ฉันพูดอะไรออกมากันแน่?
ให้ตายเถอะ...ฉันควรจะทำยังไงดี!
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง ก่อนจะตั้งสติเพื่อถามบางอย่างกับเขา
"พี่ลาสเตอร์..."
"หืม?"
"หรือว่าพี่มีอะไรจะถามนิวกันแน่?" เขากระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตายังคงจับจ้องฉันอย่างไม่ละสายตา
"ทำไมนิวถึงคิดแบบนั้น?" ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
"ก็...พี่ดูแปลกไปค่ะ"
"พี่แปลก?"
"ค่ะ ปกติพี่ไม่เคยพาหนูมาที่คอนโด...แต่วันนี้พี่กลับพาหนูขึ้นมาที่นี่" พี่ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า วางแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ พร้อมกับมองฉันด้วยสายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับตามองอยู่
"แล้วนิวคิดว่าพี่พานิวมาที่นี่ทำไม?"
"หนูไม่รู้ค่ะ"
"แน่ใจ?"
"ค่ะ" ฉันรู้ว่าคำตอบของตัวเองมันดูตะกุกตะกัก แต่ฉันก็พยายามคุมสีหน้าไม่ให้แสดงพิรุธอะไรออกไป
แต่แทนที่เขาจะถามอะไรต่อ เขากลับหัวเราะออกมาเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้ต่อ
"งั้นก็แล้วไป" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่ายังไง
แต่ก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไรต่อ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น
ติ๊งต่อง
"อาหารมาแล้ว" พี่ลาสเตอร์ลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดประตูรับอาหารที่เขาสั่งไว้
ฉันรีบถอนหายใจอย่างโล่งอกไปเล็กน้อย โชคดีที่มีอะไรมาขัดจังหวะ
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี
บนโต๊ะอาหาร
17:10 น.
ฉันนั่งอยู่ตรงข้ามพี่ลาสเตอร์ ขณะที่อาหารหลากหลายชนิดถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้า
"กินสิ" เขาพูดขึ้นก่อนจะตักอาหารลงบนจานของตัวเอง
ฉันพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารอย่างเงียบ ๆ
แต่ทุกคำที่ฉันเคี้ยวกลับรู้สึกฝืดคอไปหมด
บรรยากาศนี้...
มันดูเหมือนพี่ลาสเตอร์กำลังจับตามองฉันอยู่
แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ฉันก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างจากเขา
"นิว"
"คะ?" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะพบว่าเขากำลังมองฉันอยู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"ช่วงนี้นิวดูแปลกไปนะ"
หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมาทันที "คะ...?"
"เหมือนมีอะไรที่อยากจะพูด แต่ไม่พูด" ฉันกำส้อมแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
"ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่เครียดเรื่องเรียนเฉย ๆ"
"แน่ใจ?"
"ค่ะ" เขายังคงจ้องฉันนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
"ถ้ามีอะไร นิวบอกพี่ได้นะ" ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด
"ค่ะ..." แต่ขณะที่ฉันกำลังจะก้มหน้ากินข้าวต่อ เสียงโทรศัพท์ของพี่ลาสเตอร์ก็ดังขึ้น
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะกดรับสาย
ฉันเผลอมองเขาอย่างเงียบ ๆ
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : ว่าไง?
...
✆ : อืม เข้าใจแล้ว
...
✆ : เอาไว้ค่อยว่ากัน
พี่ลาสเตอร์วางสายลงก่อนจะมองมาที่ฉัน
"นิว"
"คะ?"
"วันนี้พี่คงต้องไปจัดการงานต่อ"
"ค่ะ"
"แต่ก่อนจะไป..." ฉันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเขาพูดจบ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น
ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร
"อย่าคิดอะไรที่มันไม่เข้าท่า" เขาพูดเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน
ฉันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบหลบสายตาของเขา
"หนู...ไม่เข้าใจว่าพี่หมายถึงอะไร"
"ไม่เข้าใจจริง ๆ เหรอ?" เขาหัวเราะ ก่อนจะยื่นมือมาขยี้ผมฉันเบา ๆ แล้วถอยตัวกลับไปยืนเต็มความสูง
"เอาเถอะ พี่คงถามมากกว่านี้ไม่ได้" ฉันขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างแปลก ๆ
"กินข้าวให้หมด เดี๋ยวให้คนไปส่ง" ฉันพยักหน้าช้า ๆ มองแผ่นหลังของเขาที่กำลังเดินออกไปจากห้อง
ฝั่งของลาสเตอร์
VELLUM RESIDENCE
ดาดฟ้า
18:00 น.
ลาสเตอร์ยืนอยู่ตรงขอบระเบียง มองลงไปยังเมืองที่ค่อย ๆ ถูกปกคลุมด้วยแสงไฟยามค่ำคืน
คีที่ยืนอยู่ข้างหลังขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น
"นาย...กำลังรออะไรอยู่?" ลาสเตอร์กระตุกยิ้ม มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย
"รอให้เธอเปิดเผยตัวเอง"
"แล้วถ้าเธอไม่เปิดเผยล่ะ?"
"ก็แค่คอยดูไปก่อน..." เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดข้อความที่เพิ่งได้รับก่อนจะเหยียดยิ้มบาง ๆ
"แต่ไม่ว่าเธอจะเลือกพูดหรือไม่..." เขาพึมพำกับตัวเอง "สุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่มีทางหนีกูไปได้อยู่ดี"
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
2K
