ตอนที่ 3 ยาปลอม (2)
แม้อันเสี่ยวเย่ว์จะยังไม่รู้ว่าลูกชายเ้าของที่ดินเกาป่วยเป็โรคอะไร ไม่รู้ว่าเป็โรคเรื้อรังหรือไม่ แต่สถานการณ์ค้างคาเช่นตอนนี้ ก็ไม่มีวิธีอื่นอีก
“เ้าทึ่มป่าเถื่อน เ้าคิดว่าตัวเองเป็หมอหรือ” เ้าของที่ดินเกาเหยียดยิ้มด้วยปากเบี้ยวๆ สายตาฉายแววความเหยียดหยาม
“หรือว่าท่านไม่เคยได้ยินคำว่า รักษาตามมีตามเกิดก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย ถึงอย่างไรลูกท่านก็ใกล้ตายจนถึงกับต้องหาเ้าสาวมารอแต่งในปรโลกแล้ว เช่นนี้ยังไม่ให้ข้าลองดูอีกหรือ เผื่อว่าข้าทำได้สำเร็จ ลูกชายท่านก็จะมีชีวิตรอดกลับมาอย่างไรเล่า” อันเสี่ยวเย่ว์พูดจบก็หันมองผู้ใหญ่บ้านแล้วกล่าวว่า “ผู้ใหญ่บ้าน ขอท่านช่วยเป็ผู้ตัดสินด้วย”
ผู้ใหญ่บ้านยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เ้าของที่ดินเกาก็พูดอย่างอาจหาญว่า “หากเ้ารักษาลูกข้าหาย เงินหนึ่งร้อยตำลึงนั่นก็ถือว่ามอบให้พวกเ้า หากรักษาไม่หาย เ้ามาแต่งให้ลูกข้า”
“ได้!” อันเสี่ยวเย่ว์รับปากทันที
แม้ว่าเ้าของที่ดินเกาจะไม่เชื่อว่าอันเสี่ยวเย่ว์สามารถรักษาลูกชายเขาได้ แต่ในใจยังแอบหวังอยู่ลึกๆ ถึงอย่างไรเขาก็มีลูกเพียงคนเดียว เป็ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของบ้านตระกูลเกา
อันเสี่ยวเย่ว์ได้แต่ภาวนาว่าลูกของเ้าของที่ดินเกาจะไม่ได้เป็โรคเรื้อรัง แน่นอนว่าหากเป็โรคเรื้อรัง ด้วยฝีมือหัตถ์เทวดาแพทย์แผนจีนและตะวันตกสองสาขาอย่างนาง ขอเพียงยังไม่ตาย นางย่อมสามารถช่วยยื้อชีวิตให้เด็กนั่นอีกสักปีครึ่งปี แก้วิกฤตเฉพาะหน้านี้ไปก่อน
อันเสี่ยวเย่ว์หรือเ้าทึ่มที่ทุกคนในหมู่บ้านรู้จักกันดี ถูกผู้คนแห่พากันไปที่บ้านเ้าของที่ดินเกา ระหว่างนี้มีบางคนนึกเป็ห่วงอย่างเช่นหลิ่วซื่อ บางคนแค่มาดูความสนุกสนาน ยิ่งมีบางคนที่นึกสมน้ำหน้าอย่างเช่นเสิ่นซื่อ เนื่องจากเสิ่นซื่อเห็นว่าอันเสี่ยวเย่ว์รักษาลูกเ้าของที่ดินเกาไม่หายแน่ ถึงตอนนั้นอันเสี่ยวเย่ว์ก็มีแต่ต้องตายสถานเดียว
อันเสี่ยวเย่ว์ตรวจดูอาการป่วยของเด็กหนุ่มขี้โรคนั่นแล้ว ก็ถอนใจอย่างโล่งอก “รักษาได้! ไม่ตายหรอก!”
“เ้าไม่ได้หลอกข้ากระมัง หม่านไฉของข้ารักษาหายได้จริงหรือ” ภรรยาเ้าของที่ดินดวงตาเป็ประกาย ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือแต่กลับแฝงความหวังอยู่ด้วย
อันเสี่ยวเย่ว์ค้อนตากลับ แค่เป็ไข้สูงจนลงปอดกลายเป็ปอดอักเสบเท่านั้น ไอมีเืออกมาสักหลายคำก็ถูกคนพวกนี้เข้าใจผิดว่ากำลังจะตายแล้ว
อันเสี่ยวเย่ว์ดูเทียบยาที่หมอหลายคนก่อนหน้านี้เคยมาตรวจรักษา “เทียบยาล้วนแต่รักษาตามอาการ ตามหลักแล้วอาการไม่น่าจะทรุดหนักลง ข้าจะตรวจดูกากยาสักหน่อย”
ภรรยาเ้าของที่ดินรีบนำกากยาที่ต้มเมื่อหลายวันก่อนมาให้อันเสี่ยวเย่ว์ อันเสี่ยวเย่ว์จับๆ เขี่ยๆ ดู ทั้งยังหยิบขึ้นดม จากนั้นก็ส่ายหน้า “ยาปลอมนี่!”
อันเสี่ยวเย่ว์ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ใบเทียบยามีตัวยาทั้งหมดเก้าชนิด มีถึงหกชนิดเป็ยาปลอม นี่ไม่เพียงรักษาโรคไม่หาย ยังเป็อันตรายถึงชีวิตอีกด้วย! ถือว่าเ้าเด็กน้อยนี่โชคดีมาเจอกับนางอันเสี่ยวเย่ว์เข้า ไม่เช่นนั้นคงถูกยาปลอมพวกนี้รักษาจนถึงตายแน่
“ยาที่ต้มมาก่อนหน้านี้อย่าให้เขาดื่มอีก ยิ่งดื่มมากก็ยิ่งตายเร็ว พวกท่านรีบหาคนตามข้าไปร้านยาจัดยาชุดใหม่ ข้าจะคัดแยกตัวยาจริงให้เอง” อันเสี่ยวเย่ว์ตบมือไปที่กากยา พอเห็นพวกเ้าของที่ดินพากันนิ่งงันก็ถามว่า “ทำอะไรน่ะ ยิ่งรอนานเขาจะยิ่งไม่รอดเอานะ”
“รถม้า! รีบไปเตรียมรถม้าเร็ว!” เ้าของที่ดินะโลั่น จากนั้นจึงมีคนรีบไปจัดเตรียมรถม้าทันที
“หากเ้ากล้าเล่นลูกไม้ ข้าจะให้เ้าถูกกลบฝังไปกับลูกข้าแน่” เ้าของที่ดินเกาข่มขู่ทั้งที่ปากบิดเบี้ยว แต่ดวงตาทอประกายแห่งความหวัง
อันเสี่ยวเย่ว์มั่นใจเต็มร้อย “วางใจได้ ขอเพียงไม่กินยาปลอม ลูกชายท่านต้องอาการดีขึ้นแน่ แต่ว่าพวกเราต้องรีบหน่อย หากไม่ได้กินยา ลูกท่านก็ทนอยู่ได้อีกไม่นานนัก ร่างกายเขาอ่อนแอเกินไป”
อันเสี่ยวเย่ว์มองดูลูกชายเ้าของที่ดินที่นอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง เหลือเพียงลมหายใจรวยริน อย่างมากก็อยู่ได้อีกหนึ่งวัน แต่เมื่ออันเสี่ยวเย่ว์ลงมือช่วย ต้องไม่ให้เขาตายแน่
215
