"โอ๊ย...ปวดหัวชะมัด" ข้าวฟ่างบ่นอย่างหัวเสียด้วยภาษาไทยทั้งที่ยังหลับตาอยู่
พยายามยกมือขึ้นกุมศีรษะแต่ไม่สามารถยกขึ้นได้เหมือนมีแรงกดอยู่ที่ข้อมือทั้ง2ข้าง จึงค่อยๆลืมเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก็ต้องใเนื่องจากมีหน้าผู้ชายคนหนึ่งโน้มลงต่ำใกล้เข้ามา
อยู่ในลักษณะคร่อมอยู่้าตัวของนางเองซึ่งนอนหงาย โดยกดข้อมือทั้ง2ข้างยึดติดลงบนพื้นหญ้าพร้อมกับโน้มหน้าต่ำลงมาด้านหูซ้ายของนาง พร้อมปากกระซิบข้างหู
"เ้าบ่นอะไรของเ้าเด็กน้อย" กล้ามากนะ!!" เขากัดฟันพูด กดเสียงข่มขู่เล็กน้อย พร้อมงับใบหูเล็กโดยริมฝีปากเพื่อหยอกเย้า นางย่นคอเล็กน้อยเพราะจั๊กจี๋ สักพักหนึ่งเื่ราวของเ้าของร่าง ก็ไหลเข้ามาดุจสายน้ำ....ก่อนจะเปลี่ยนภาษาพูดเพื่อโต้ตอบ เพราะเริ่มจะเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้วแต่ยังไม่หมด 'คงต้องอีกสักพัก'นางคิดในใจ
"เ้าบ้า! ปล่อยข้านะ ! ข้าวฟ่างะโเกรี้ยวกราดพร้อมพยายามดิ้นรนเพื่อหลุดพ้น
แต่ไม่สามารถทำได้ จะใช้เท้าก็ไม่ได้ โดนขาของชาย้าทับอยู่
ชาย้าค่อยๆยกหน้าขึ้นและหันหน้ามาเผชิญหน้ากัน ต่างจ้องตาไม่กระพริบ(เขาแปลกใจเล็กน้อยที่คนใต้ร่างกล้าสบตากับเขาโดยตรงซึ่งก่อนหน้าที่นางจะสลบไป ไม่กล้าสบตาร้องไห้หวาดกลัวถึงที่สุดจนสลบไป)
ข้าวฟ่างเสหลบสายตา เริ่มประเมินสถานการณ์เพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า...เริ่มสำรวจชาย้า
เขาอยู่ในลักษณะไม่เรียบร้อยมีหยดน้ำเกาะตามตัว เสื้อคลุมสีขาวสวมไม่เรียบร้อย ลักษณะเปิดส่วนบนด้านหน้า ทำให้มองเห็นแผลเป็เล็กๆ ประปลายบนแผงอกที่มีซิกแพ็คที่เหล่าชายชาตรีทั้งหลาย้า หรือผู้หญิงหลงไหล แต่ไม่ใช่สำหรับนาง 'ความต่างด้านร่างกายมากเกินไป เอาชนะด้วยกำลังคงยาก'ประเมินในใจ
ส่วนขาของนางรู้สึกเปียกชื้น ก็เริ่มจะเข้าใจแล้วว่าเขาน่าจะรีบขึ้นมาจากน้ำทั้งที่ยัง ไม่ได้แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน....ส่วนมือขวาของตัวเองเหมือนมีอะไรอยู่ในมือ เหลือบสายตาไปมองเห็นถุงใบนึงอยู่ในมือ คิดว่าน่าจะเป็ถุงเงิน
'บ้าบอ!ไรเนี่ย!ซวยซ้ำ ซวยซ้อนไรนักหนา' นางสบถในใจ
"โครก~ครากก!!" เสียงร้องของท้องข้าวฟ่าง
" " ข้าวฟ่าง หน้าแดงนิดๆด้วยความอายหน่อยๆ
อยู่ๆท้องเ้ากรรมก็ดันร้องออกมาซะได้
"หึ!" เขาย่นมุมปาก พร้อมส่ายหัวเล็กน้อย แบบขบขันปนระอาหน่อยๆ
เขาปล่อยมือทั้งสองข้างของนางให้เป็อิสระ แต่ส่วนของขายังคงไม่เป็อิสระ
หลังจากได้รับอิสระนางก็ยกในส่วนของลำตัวขึ้นปล่อยถุงเงินลงกับพื้นกำมือทั้งสองข้างแน่นชกไปด้านหน้าหวังโดนบริเวณหน้าอกของเขาด้วยความเร็วทั้งหมัดซ้ายหมัดขวาแบบรัวๆ
แต่ก็ยังช้ากว่าเขาอยู่ดี เขารับทันทุกหมัด เขารับแต่ไม่ได้ยึดไว้ เหมือนเขาสนุกแววตาไม่มีความหวาดกลัวหรืออาฆาตอยู่ ชกหมัดซ้ายเขาก็จับข้อมือซ้ายแล้วก็ปล่อย ชกหมัดขวาเขาก็จับข้อมือขวาแล้วก็ปล่อย สู้กันอยู่สักพักก็เป็เหมือนเดิมเรี่ยวแรงข้าวฟ่างเริ่มหมด ก็เลยลงไปนอนราบเหมือนเดิม เขาได้แต่ยกยิ้มเย้ยอย่างสนุกเหมือนได้ของเล่นถูกใจ
8K
