พันธนาการร้ายมาเฟีย_End

        นับจากวันนั้นเป็นต้นมา อุษาก็จำต้องทำอาหารให้เขารับประทานเกือบจะทุกวัน ซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว เพราะตัวเธอนั้นชอบทำอาหารอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่คอนโดก็ทำรับประทานเองอยู่เป็นประจำ จึงไม่ได้หนักหนาอะไร ที่จะต้องทำอาหารให้ราฟาเอลรับประทาน

        ก๊อก.. ก๊อก.... ก๊อก......

        อุษาเคาะประตูห้องทำงานของราฟาเอล เพื่อจะเอากาแฟเข้าไปให้ดื่ม

        “เข้ามา” เสียงคนที่นั่งทำงานอยู่ข้างในห้อง ดังแว่วออกมาให้คนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องได้ยิน มือเรียวเล็กจึงทำการเปิดประตู แล้วเดินเข้าไป

        “ษาเอากาแฟมาให้คุณค่ะ” อุษาบอกพร้อมกับวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม

        “ษามานี้สิ” ราฟาเอลมองหน้าคนตัวเล็ก ยกแขนแกร่งขึ้นเรียกให้เดินเข้ามาใกล้ๆ อุษาจึงเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาคนเรียก เมื่อเจ้าหล่อนเดินไปถึงมือใหญ่ที่ยื่นออกมา ก็สวมกอดเอวบางดึงให้มานั่งลงบนตักแกร่งทันที

        “ผมจะต้องบินไปดูงานที่แคนาดาสักระยะนะ” ราฟาเอลบอกว่ากับคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่มีท่าทางเล่นๆ เลยสักนิด

        อุษาตัวชาวาบ หัวใจรู้สึกโหวงๆ ขึ้นมายังไงบอกไม่ถูก “คุณจะไปกี่วันคะ?” ตัดสินใจร้องถามคนตัวโตออกไป และกลั้นหายใจฟังว่าคนตัวโตจะตอบยังไง

        “ยังไม่รู้เหมือนกัน น่าจะสักพักหนึ่งนั้นแหละ” ราฟาเอลจับจ้องมองดูปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก อย่างไม่วางตา

        “โอเคค่ะ แล้วจะให้ษากลับไปอยู่ที่คอนโคใช่ไหมคะ?” อุษาเม้มปากบางอวบอิ่มเข้าหากันจนแน่น และนิ่งไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนจะเปล่งเสียงร้องถาม สิ่งที่เจ้าหล่อนอยากจะรู้ออกไป ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

        “ทำไมจะต้องกลับไปอยู่ที่คอนโดด้วยล่ะ ษาจะต้องอยู่ที่นี่ รอผมกลับมาเข้าใจไหม ผมจะพยายามเร่งเคลียร์งานที่แคนาดาให้เสร็จเร็วๆ แล้วกลับมาหาษานะ”

        ราฟาเอลยื่นมือใหญ่ไปจับดึงศีรษะของคนตัวเล็กให้เข้ามาแนบชิดกับหน้าผากของเขา แล้วเอื้อนเอ่ยบอกแก่คนตัวเล็ก ให้ได้รับทราบถึงความต้องการของเขา ที่อยากจะให้เจ้าหล่อนอยู่รอเขาที่เพ้นท์เฮาส์นี้

        “โอเคค่ะ! งั้นษาจะอยู่ที่นี่ค่ะ คุณรีบเคลียร์งานให้เสร็จไวๆ และรีบกลับมานะคะ.... แล้วนี้คุณจะไปวันไหนคะ?” อุษาจ้องมองใบหน้าครามครัน ที่ตอนนี้ก็ยังคงมองจับจ้อง ใบหน้าสวยหวานซึ้งของเธออยู่อย่างไม่วางตานิ่งๆ

        “ไปวันนี้ตอนเย็น” ราฟาเอ บอกคนตัวเล็ก ด้วยน้ำเสียงอันเบาโหวง ไม่มีน้ำหนักอย่างเห็นได้ชัด

        “โอเคค่ะ! ถ้ายังงั้นเดี๋ยวษาจะไปจัดกระเป๋าให้คุณก่อนนะคะ”

        อุษาหลับตานิ่งอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองใบหน้าครามครันของคนตัวโต และพูดบอกคนตัวโตด้วยน้ำเสียงเบาหวิว อย่างหมดซึ่งเรี่ยวแรงที่มีอยู่ แล้วร่างบางก็ลุกขึ้นจากตักแกร่งอย่างช้าๆ และเดินหายออกจากห้องทำงานของราฟาเอลไป โดยไม่คิดจะหันกลับมามอง คนที่นั่งอยู่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานนั้นเลย

        อุษาเดินมาถึงห้องนอน น้ำตาเจ้ากรรมก็ร่วงหล่น ไหลรินพรั่งพรูออกมาเป็นสาย หากรู้กำหนดกลับมาสักนิด เธอก็คงจะไม่เจ็บปวดอย่างนี้ และยังจะมีความหวังที่จะอยู่รอคอยคนตัวโตอยู่ที่นี่ แต่คำพูดที่เหมือนจะไม่ให้ความหวัง และไม่รู้ไม่ทราบ ว่าจะกลับมาเมื่อไรนี้สิ ที่ทำให้คนตัวเล็กเหมือนว่า มีความหวังที่จะอยู่ด้วยกันริบหรี่ซะเหลือเกิน

        ราฟาเอลเคลียร์งานต่างๆ ที่อยู่ในห้องทำงานเสร็จ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็เดินเข้ามาในห้องนอน และเห็นว่าคนตัวเล็กได้จัดกระเป๋าเดินทางให้เขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มจึงเดินไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ อยู่ราวๆ ประมาณเกือบสิบห้านาที จึงออกมาทำการสวมชุดเสื้อผ้าที่อุษาได้เตรียมไว้ให้

        “ผมต้องไปแล้วนะ ดูแลตัวเองด้วยนะ” ราฟาเอลเดินเข้ามาสวมกอดร่างบางเอาไว้แนบแน่นอกแกร่ง พร้อมกับกล่าวกระซิบร่ำลาคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเว้าวอน แล้วจึงโทรเรียกบอดี้การ์ดขึ้นมานำกระเป๋าไปจัดเก็บไว้หลังรถยนต์คันหรู

        และเมื่อได้ร่ำลากับคนตัวเล็กเสร็จ ชายหนุ่มก็เร่งรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที เพราะกลัวว่าจะอดใจเอาไว้ไม่ไหว

๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒