แสงจันทร์ที่ซีดเซียวทะลุผ่านเมฆดำส่องลงมาบนพื้นโลกอีกครั้ง
บรรยากาศเงียบสงัด ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนต่างตกตะลึงกับการเลือก "ความสุขสองทาง" ของเว่ยฉางเทียน
ข้างหนึ่งเป็ชีวิตของเขาเอง อีกข้างหนึ่งเป็ชีวิตของหญิงที่เขารัก
ตัวเลือกนี้ไม่ต่างอะไรกับคำถามยอดนิยม "ฉันกับแม่ของคุณตกน้ำพร้อมกัน คุณจะช่วยใครก่อน?"
"......"
เซียวเฟิงกัดฟันจ้องมองเว่ยฉางเทียน ความเกลียดชังในสายตายิ่งรุนแรงขึ้น
เขารู้ว่าเว่ยฉางเทียน้าทำร้ายจิตใจของเขาและลู่จิ้งเหยา
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก
จนถึงตอนนี้เซียวเฟิงถึงได้เข้าใจว่า การเปิดเผยที่จริงจังนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าการหลอกลวง
"กะ..."
เสียงฟันบดกันดังทำให้หูแสบ เขานิ่งเงียบไปนาน
ในทางกลับกัน ลู่จิ้งเหยาที่เพิ่งได้สติจากความใรีบร้องออกมาก่อนอย่างร้อนรน:
"ท่านเซียว! ท่านไม่ต้องห่วงข้า!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะท่านช่วยชีวิตข้าครั้งนั้น ข้าคงไม่รอดแล้ว!"
"วันนี้ได้พบท่านที่ตระกูลเว่ย ข้า...ข้าพอใจแล้ว ตายไปก็ไม่มีเสียใจ!"
"ถือว่าจิ้งเหยาคืนชีวิตนี้ให้ท่านแล้ว..."
การกลัวตายเป็สัญชาตญาณของมนุษย์ ไม่มีใครไม่กลัวตาย
ลู่จิ้งเหยาก็เช่นกัน เสียงสั่นเทาด้วยความกลัว
แต่เธอก็ยังคงเงยหน้ามองเซียวเฟิงครั้งสุดท้าย แล้วพยายามจะแย่งดาบจากมือเว่ยฉางเทียน
เห็นได้ชัดว่าหญิงโง่นี้กลัวว่าเซียวเฟิงจะลำบากใจ จึงคิดจะฆ่าตัวตาย
เฮ้อ
เว่ยฉางเทียนถอนหายใจแล้วขยับตัวเบา ๆ ลู่จิ้งเหยาก็พลาด ทรุดลงพื้นอย่างน่าสมเพช
สองทหารเสื้อผ้าเนื้อหยาบรีบก้าวเข้ามาจับเธอไว้ ส่วนเว่ยฉางเทียนหันมามองเซียวเฟิง
"ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด ให้เวลาเ้าอีกสามลมหายใจ"
"ถ้าครบสามลมหายใจแล้วเ้ายังไม่ตอบ เ้าและนางก็จะตายทั้งคู่"
"สาม...สอง..."
"เ้าพูดจริงหรือ?"
เซียวเฟิงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเศร้าหมอง
เว่ยฉางเทียนยิ้มเบา ๆ "แน่นอน"
"ก็ดี..."
เซียวเฟิงสูดหายใจลึก ไม่กล้ามองลู่จิ้งเหยา กัดฟันพูดออกมาอย่างยากลำบาก
"จิ้งเหยา ข้าขอโทษ..."
"......"
ใบหน้าลู่จิ้งเหยาซีดเผือด รู้สึกเหมือนถูกดึงพลังทั้งหมดไป ไม่รู้ว่าควรจะร้องไห้หรือหัวเราะดี
ผลลัพธ์นี้ตรงกับที่เธอ้า แต่...
ลู่จิ้งเหยาไม่แปลกใจที่เซียวเฟิงเลือกเช่นนี้ เพราะเมื่อเธอพยายามแย่งดาบ เธอเห็นความผิดหวังในสายตาเซียวเฟิง
ความสิ้นหวังที่ไม่เคยมีมาก่อนถาโถมเข้ามา
เธอปิดตา ไม่มองเซียวเฟิงอีก
มีบางอย่างในใจเธอแตกสลาย...
อีกด้านหนึ่ง เซียวเฟิงก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพียงค่อย ๆ ลุกขึ้นลากร่างที่าเ็เดินออกจากบ้านตระกูลเว่ย
เขาเดินช้า ๆ เหมือนไม่ระวังตัวจากคนข้างหลัง...
ตอนนี้เขาหวังว่าเว่ยฉางเทียนจะรักษาสัญญา
"ลูก! เ้าอยากปล่อยเขาไปจริงหรือ?"
ฉินไฉ่เจินถามด้วยความกังวล
"แน่นอน"
เว่ยฉางเทียนยิ้มเบา ๆ ในใจคิดว่าคงเสียสติถ้าปล่อยเซียวเฟิงไป
ไม่มีความซื่อสัตย์เป็คุณสมบัติของตัวร้าย
เขาหันไปมองเว่ยเซียนจื้อ พูดอย่างจริงจัง "ข้าพูดแล้วทำ! จริงไหมพ่อ?"
เว่ยเซียนจื้อหัวเราะ "ฮ่าฮ่าฮ่า!"
"เซียวเฟิง! ลูกข้าแม้ปล่อยเ้า แต่ข้าไม่ได้พูดว่าจะปล่อยเ้า!"
"ตายซะ!"
"ฟ้าว!"
เสียงมือมองไม่เห็นพุ่งไปที่เซียวเฟิง คาดว่าต่อไปจะเป็ฉากเืกระจาย
ทุกคนต่างมีความคิดในใจที่ต่างกัน
เซียวเฟิง: แม่ง! รู้แบบนี้ตอนแรกควรทำตัวเสียสละมากกว่านี้!
เว่ยฉางเทียน: ในที่สุดก็ได้ยินเสียงหัวเราะของตัวร้าย!
เว่ยเซียนจื้อ: ลูกข้าไม่ใจอ่อน ดีมาก! มีความเป็ข้าในอดีต!
ฉินไฉ่เจิน: ฮึ! สามีบอกว่าข้าแก่ น่ารำคาญ!
ทหารเสื้อผ้าหยาบ: ผู้บังคับบัญชาช่างหน้าไม่อาย!
ลู่จิ้งเหยา: เ็ปจนหายใจไม่ออก...
"ปัง!!"
ไม่ว่าคนจะสุขหรือเศร้า มือที่มองไม่เห็นนั้นไม่เปลี่ยนแปลง พุ่งชนหลังเซียวเฟิงอย่างแรง
จบแล้ว
เว่ยฉางเทียนผ่อนคลาย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาก็ทำให้เขาตกตะลึง
ไม่มีฉากเืกระจาย แต่มีแสงสีเขียวล้อมรอบร่างเซียวเฟิง ปัดป้องมือของเว่ยเซียนจื้อ
ทุกคนอ้าปากค้าง มองฉากแปลกประหลาดนี้อย่างตกตะลึง
"ฟ้าว! ฟ้าวฟ้าวฟ้าว!"
ทหารเสื้อผ้าหยาบหลายคนพุ่งไปที่นั้น
แต่ก่อนจะถึง แสงสีเขียวก็หายไป
ที่นั่นว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของเซียวเฟิง
...
ในห้องลับ
เว่ยฉางเทียนนั่งข้างโต๊ะไม้ มีโคมไฟสว่างบนผนัง เบื้องหน้าเป็หยกแตกสองชิ้น
"พรุ่งนี้ข้าจะสั่งคนค้นหาหนังสือโบราณ ดูว่าจะเจอข้อมูลเกี่ยวกับหยกนี้หรือไม่"
เว่ยเซียนจื้อขมวดคิ้ว ดูไม่รู้จักหยกนี้
ไม่เพียงแต่สามารถปกป้องเ้าของได้ แต่ยัง "เคลื่อนย้ายมหาภูติ" นี่มันสมบัติเทพ!
โชคดีจากปฏิกิริยาเซียวเฟิง เขาไม่รู้ว่าหยกนี้มีพลัง เขาน่าจะได้มาโดยบังเอิญ
"ไม่เป็ไรลูก เซียวเฟิงโดนฝ่ามือดอกไม้ของแม่เ้า แม้หนีได้แต่ถ้าไม่มีหมอเก่ง เขาก็ตาย"
"ถึงรอดก็แค่ยืดชีวิต สุดท้ายพลังจะหมดและตาย"
ฉินไฉเจินปลอบเว่ยฉางเทียนที่ดูเศร้า
แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเว่ยฉางเทียนไม่ได้กังวลเื่ฆ่าเซียวเฟิงหรือหยกนี้
เขาคิดว่า...หยกนี้มาจากไหน?
ถ้าไม่ผิด เซียวเฟิงควรได้ของป้องกันตอนกลางเื่ เป็เหล็กเท่านั้น
หยกนี้...จนจบเื่ก็ไม่เคยปรากฏ!
หรือเขาลืม? อ่านนิยายผ่านๆ ลืมรายละเอียดก็ไม่แปลก
หรือ...การกระทำของเขาทำให้เกิดผลกระทบ?
น่าจะมีแค่สองคำตอบนี้
ครุ่นคิด เว่ยฉางเทียนมองเว่ยเซียนจื้อและฉินไฉเจิน
ยังไง การตามล่าเซียวเฟิงยังสำคัญที่สุด
ต้องเห็นศพ ไม่ว่าจะเป็หรือตาย!
เขาไม่รังเกียจที่จะเปิดเผยเนื้อเื่ล่วงหน้า
“พ่อ ท่านยังจำคดีที่ทหารฮัวหลิงจัดการเมื่อสามปีก่อนได้ไหม? คดีลักลอบค้าขายเกลือเถื่อนที่ทำให้มีครอบครัวหนึ่งถูกฆ่าล้างทั้งบ้าน”
“อืม…”
เว่ยเซียนจื้อชะงักไปชั่วครู่ ทั้งไม่เข้าใจว่าลูกชายพูดเื่นี้ทำไมและก็จำคดีเล็กๆ อย่างการค้าขายเกลือเถื่อนไม่ได้
สำนักงานซวนจิ้งมีหลายฝ่ายจัดการคดีมากมายทุกปี เขาเป็ผู้นำสูงสุดย่อมจำทุกคดีไม่ได้
“ทำไมเ้าถามเื่นี้? มันเกี่ยวข้องอะไรกับเซียวเฟิง?”
“ครอบครัวนั้นแซ่เซียว”
เว่ยฉางเทียนหยุดชั่วครู่ก่อนจะตอบเสียงหนักแน่นภายใต้สายตาตกตะลึงของเว่ยเซียนจื้อและฉินไฉเจิน “ในตอนที่ทหารฮัวหลิงบุกบ้าน เซียวเฟิงกำลังท่องเที่ยวอยู่นอกบ้านพอดี…”
928
