ลุงม่าน : ถึงแล้ว เกรซ เกรซ เกรซ
เกรซ : หะ ห้ะ ว่าไงคะ?
ลุงม่าน : ถึงแล้ว แกลงได้แล้ว นี่แกจะเหม่อยลอยไปถึงไหนกัน ห้ะ บอกพ่อมาสิทำไมถึงเหม่อขนาดนั้น
เกรซ : ไม่มีอะไรหรอก หนูแค่คิดอะไรไปเรื่อย
ลุงม่าน : ก็ดี ลงจากรถได้แล้ว
เราลงจากรถพร้อมกับพ่อ ครั้งแรก เป็ครั้งแรกที่เราได้เห็นบ้านของเชอร์ บ้านไม่ได้ใหญ่โตขนาดนั้นแต่ก็พอบ่งบอกฐานะได้ เรามองสำรวจไปรอบๆและเดินตามพ่อจนไปหยุดที่ชานบ้าน แม่กับม๊าของเชอร์ได้ยืนรอเราสองคนมานานแล้ว
ลุงม่าน : ปายแก้ว หวัดดี
ม๊าปาย : หวัดดีประชา
เกรซ : สวัสดีค่ะ
แม่แก้ว : ไม่เจอกันซะนานเลยนะ หนูเกรซ
เกรซ : ค่ะ
แม่แก้ว : แม่อยากให้เราไปคุย คุยให้จบ คุยว่าจะเอายังไงต่อกับชีวิตคู่ของพวกหนู แม่จะเคารพการตัดสินใจของหนูทั้งสองคนนะ
เกรซ : ค่ะ
แม่แก้ว : เอากุญแจดอกนี้ไปด้วย
เกรซ : ทำไมถึงต้องใช้กุญแจหรอคะ?
แม่แก้ว : ขึ้นไปก็จะรู้เอง
เราเดินขึ้นไปชั้นที่สองของบ้านเชอร์ ชั้นสองดูกว้างมากกว่าข้างล่าง เงียบ เหงา บรรยายกาศที่ชวนให้คิดดิ่งไปทุกอย่างจนเรามาถึงห้องสุดท้าย ห้องที่เรามีจุดหมายมาที่นี่ มาเพื่อพบเจอ........ เราเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องกระจัดกระจายเต็มไปด้วยข้าวของที่พัง เชอร์นั่งเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง เงียบ ไม่พูดจา นิ่ง น่ากลัว เ็า จนเราเอ่ยเรียกชื่อออกมา
เกรซ : คุณ
เชอร์ : ...............
เกรซ : คุณได้ยินเราไหม? ทำไมนิ่งจังเลยคะ
เชอร์ : ออกไป
เกรซ : (ปลดกุญแจมือ) เป็อะไรรึเปล่าคะ? ยังโกรธเราอยู่อีกหรอ?
เชอร์ : โกรธ
เกรซ : ฮึก อย่าโกรธเราเลยได้มั้ย ฮึก เราไม่ไหวแล้ว ฮึก ไม่มีคุณมันทรมานมากเลยนะ ทรมานจนอยากตาย ฮึก
เชอร์ : (ปาดน้ำตา) เจ็บมากหรอ?
เกรซ : เจ็บมากเลย เจ็บมาก
เชอร์ : นั่นแหละ ความรู้สึกของเรา ความรู้สึกที่ถูกคนที่ตัวเองรักมาก มากจนยอมตายแทนได้ นอกใจ ฮึก นอกใจต่อหน้าต่อตา ฮึก รู้ไหมว่าเราต้องทนเห็นภาพติดตาแบบนั้นอยู่ทุกวัน
เกรซ : เราขอโทษ เราขอโทษที่ทำแบบนั้นลงไป จะให้เราทำอะไรก็ยอมแต่คุณอย่าโกรธเราได้ไหม
เชอร์ : ยอมทุกอย่างใช่ไหม? ได้ (บีบคอ)
เกรซ : คะ คุณ ปะ ปล่อยนะ
เชอร์คร่อมบนตัวเราแล้วบีบคอเราเหมือนโกรธเรามากๆ ยิ่งเราดิ้นขนาดไหนเชอร์ยิ่งบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ เราเริ่มหายใจไม่ออก ใกล้แล้วใกล้จะตายจริงๆแล้ว น้ำตาเราเริ่มไหลออกมา เราเริ่มร้องไห้แต่ร้องไม่ได้ เราได้แต่หลับตาลิ้มรสความทรมานที่นานที่สุด จนเกือบจะตายแล้วเชอร์ถึงปล่อยมือออก
เกรซ : (หายใจหอบ) อึก
เชอร์ : ฮึก เราขอโทษ เราขอโทษ เราขอโทษ เราขอโทษ
เราได้แต่นอนหายใจหอบเหมือนคนพึ่งฟื้นจากการจมน้ำ เราพอยันตัวเองให้ไปพิงกับกำแพงเพื่อตั้งสติแล้วนั่งหายใจให้ได้มากที่สุด เราามองเชอร์ที่เอาแต่พูดคำว่าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า เราได้แต่นั่งมองไปเรื่อยๆจนทนไม่ไหวกับคำขอโทษเ่าั้
เกรซ : คุณพอแล้ว
เชอร์ เราขอโทษ เราขอโทษ เราขอโทษ เราขอโทษ
เกรซ : ฟังเรา ฟังเรานะ เราต้องขอโทษคุณไม่คุณมาขอโทษเรา
เชอร์ : ตะ แต่เรา แต่เราจะฆ่าคุณ
เกรซ : มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ (กอด) ไม่คิดมากนะ ไม่เอานะ ใจเย็นๆนะ
เชอร์ : (ร้องไห้)
เชอร์ร้องไห้ั้แ่สายไม่มีหยุด เราได้แต่กอดเชอร์อยู่อย่างนั้นไม่ปล่อย เรากลัวเหลือเกิน เรากลัวเหลือเกินว่าคนที่เรารักจะจากเราไป เราจะกอดไม่ปล่อยจนกว่าเชอร์จะหยุดร้องไห้
เกรซ : ไม่ร้องแล้วนะ ไม่ร้องนะ
เชอร์ : คุณจะรักเราตลอดไปจริงๆใช่มั้ย?
เกรซ : รัก รักตลอดไป
เชอร์ : ไม่โกหกเราจริงๆนะ
เกรซ : ไม่โกหก ไม่โกหก
เชอร์ : (จูบ) รักเราตลอดไปนะ (จูบ)
เชอร์โน้มตัวเราให้อยู่ใต้ร่างบาง เชอร์เริ่มด้วยการถอดเสื้อผ้าเราออกจนหมด ก่อนที่จะเริ่มไล้ไปตามร่างกาย เชอร์ขบที่หูเล็กน้อยยิ่งทำให้อารมณ์ของเราตกในภวังค์ เริ่มไล้จากหน้าอกลงไปจนถึงจุดซ่อนเร้นที่กั้นด้วยผ้าบางๆที่ชุ่มฉ่ำจากอารมณ์ เชอร์ดึงผ้านั้นออกพร้อมกับชิมรสชาติที่ห่างหายไป
เกรซ : อ๊ะ คุณ
เชอร์ : คุณเป็ของเรา ของเราคนเดียว
ยังไม่ทันได้โต้ตอบ เชอร์ก็ชิมรสชาติตรงนั้นอีกครั้ง ไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน ตาเราเริ่มลอยไปเรื่อยๆ เราหายใจถี่มากจนแทบจะขาดใจ หากแต่นั่นยังไม่เป็ที่พอใจของเชอร์
เชอร์ : ขอเปลี่ยนนะคะที่รัก เราอยากใช้มือ
ความรู้สึกในร่างกายไม่เคยรู้สึกถึงอะไรแบบนี้มาก่อน มันอุ่นมาก และรู้สึกดี เชอร์ก็ยิ่งไล้ปลุกอารมณ์ของเราไปเรื่อยๆ เราที่อารมณ์เริ่มพุ่งสูงสุดก็ได้แต่ตาลอยและภาพทุกอย่างก็ตัดไป
/////
เสียงนกกาเหว่าร้องดังลั่นสนั่นตอนเช้า เราตื่นขึ้นมาพร้อมกับเ้าแมวนอนที่ยังนอนซุกอกเรา เราสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบสองเดือน วินาทีที่เจอครั้งแรกในหัวเรามีแต่ความโกรธ อยากแต่จะฆ่าเกรซให้ตายไป แต่เราทำไม่ได้เพราะในใจเรายังมีแต่ความรักที่มีให้เกรซ เราเลยยอมให้ทุกอย่างมันออกมาเป็แบบนี้ เกรซนอนหลับและกอดเราไว้แน่นมากเหมือนกลัวว่าเราจะหายไป เราเข้าใจแล้วว่าเกรซรักเราขนาดไหน เกรซพิสูจน์ให้เห็นจากความเป็ห่วงเราเมื่อวานถึงแม้ว่าจะเผลอใจไปบ้างแต่เราก็ยอมรับได้ เราปล่อยให้เกรซนอนพักต่อแล้วเราก็ลงมาที่ชั้นล่างเราก็เห็นแม่ ม๊าแล้วก็ลุงม่านพ่อของเกรซนั่งที่โต๊ะกินข้าว พร้อมกับหน้าตาที่ยิ้มแย้มผิดปกติ
แม่แก้ว : ลูกแม่หน้าสดใสแต่เช้าเลยนะ
เชอร์ : ก็ปกติหนิคะ ไม่เห็นมีอะไรแปลกเลย
แม่แก้ว : แล้วคุยกันสนุกดีมั้ย?
เชอร์ : กะ ก็ปกติดีค่ะ คุยกันเข้าใจแล้ว
ม๊าปาย : ไม่แปลกเสียงดังลั่นบ้านขนาดนั้น
เชอร์ : ม๊า เกรงใจพ่อเกรซด้วย
ลุงม่าน : ลุงก็ว่างั้นแหละ ต้อนรับแขกได้ดีมากเลยหนูเชอร์
แม่แก้ว : พอๆทั้งสองคนเลย มาแซวลูกฉันจนเขินหน้าแดงหมดเลย
เกรซ : อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน อรุณสวัสดิ์ค่ะที่รัก (หอมแก้ม)
ลุงม่าน : หวานเน้อ
ม๊าปาย : แก้วเขาอยากได้แบบนี้บ้าง
แม่แก้ว : แก่แล้วยังจะเอาแบบนี้อีกหรอ?
ม๊าปาย : ก็คนมันอยากได้หนิ เชอร์เกรซขยับมาหาม๊ามา
เราสองคนขยับไปนั่งพื้นข้างๆม๊า เราสองคนนั่งนิ่งเพียงแต่รอคำพูดของม๊าว่าม๊าจะพูดว่ายังไง
ม๊าปาย : ชีวิตคู่ทุกคู่ต่างก็มีปัญหา ม๊าแค่อยากแนะนำว่าขอให้พูดให้คุยกัน ทำความเข้าใจกันอย่าน้อยใจกัน อย่าหายใจกัน เข้าใจนะ
เชอร์/เกรซ : เข้าใจค่ะ
แม่แก้ว : แล้วจะกลับเชียงดาวเลยไหมหรือจะอยู่ที่นี่ก่อน
เกรซ : ถ้าคุณแม่อนุญาตให้หนูอยู่กับเชอร์ต่อหนูก็อยู่ค่ะ
แม่แก้ว : ว่าไงลูกจะอยู่ต่อไหม?
เชอร์ : ไม่ดีกว่าค่ะ หนูจะกลับ 'บ้าน' ของพวกเราค่ะ
เราสองคนนั่งรถกลับไปที่บ้านที่เราจากมา บ้านที่แทบจะมีทุกเหตุการณ์บรรจุไว้ในนั้น บ้านที่ผ่านสารทุกข์สุขดิบ บ้านที่เป็ดั่งทุกอย่างของเรา ตอนนี้เรากลับมาอีกครั้ง และก็สภาพบ้านมัน..............
เชอร์ : อะไรกันเนี่ยคุณ ขวดเหล้าเต็มบ้านเลย
เกรซ : ก็เรากินเหล้า เราคิดถึงคุณอ่ะ
เชอร์ : ให้มันได้อย่างนี้สิ กลับบ้านมากะจะได้สบายแท้ๆเชียว เก็บไปเลยนะกินเองเก็บเอง
เกรซ : จ้าเก็บจ้า
เกรซกลับมาแล้ว เกรซคนเดิมที่หายไปเกือบปีกลับมาแล้ว เราเอาแต่มองเกรซที่ทำงานบ้านมันเหมือนมีภวังค์ให้เราตกลงไปทุกครั้งที่ได้มอง จะร้ายขนาดไหนจะเลวชนาดไหนหากเป็เกรซเราก็รักเหมือนเดิม
เชอร์ : ถูตรงนั้นด้วย
เกรซ : จ้า
1K
