เลเวลอัพ

ท่ามกลางฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ฟ้าคะนองส่งเสียงคําราม
ทันใดนั้นเอง
สายฟ้าฟาดผ่านลงมายังหลังคากระท่อมตีนเขาหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ด้านหลังของจวนขุนนางเทพมังกรเสินหลง
"เปรี้ยงงง!"
แต่ทว่าใต้กระท่อมหลังนี้ บนเตียงที่ทําจากไม้เก่าสองแผ่นต่อกัน มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกระเด้งตัวขึ้นมาจากเตียงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อพร้อมหายใจหอบอย่างแรง
"เฮ้ย! ตกใจหมดเลย"
หลังพูดจบ สีหน้าของเด็กหนุ่มก็แข็งที่อไป
เมื่อมองไปยังสิ่งของรอบ ๆ ห้องในกระท่อมหญ้าหลังนี้ เขาถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
"นี่มันที่ไหนกันวะเนี่ย?"
"ไม่ใช่ดิ จําได้ว่านั่งเล่นเกมอยู่ในห้องนี่หว่า กําลังเล่นช้างน้อยเพลิน ๆ อีกมือก็กําลังจะระเบิดหัว BOSS แล้วหลังจากนั้น..." เด็กหนุ่มไม่ได้พูดต่อ แต่กําลังใช้ความคิด "BOSS นั้นเป็นหัวหน้าใหญ่สุดนี่นา จะต้องมีของวิเศษเด้งออกมาสิ จะได้มีหน้ามีตา มีเงินมีทอง แต่งสตรีขาวสวยร่ำรวย เวลาที่จะได้ไปสวรรค์ชั้นเจ็ดก็จะได้มาถึงสักที"
"แต่เดี๋ยวก่อน!"
เด็กหนุ่มตกตะลึงอีกครั้ง "รู้สึกว่าจะมีฟ้าผ่าลงมาที่คอม แต่ยังไม่ได้ดูเลยว่า BOSS มันเด้งของวิเศษ อะไรออกมา เราก็สลบไปก่อน?"
ในขณะนั้นเอง
เด็กหนุ่มก็เริ่มปวดหัวอย่างรุนแรง  เศษเสี้ยวความทรงจําต่าง ๆ วิ่งเข้ามาในสมองของเขาอย่างรวดเร็วและอัดแน่นเต็มไปหมด
"อายุเพียง 9 ปีก็สามารถฝ่าด่านเป็นนักรบจ้านซื่อระดับ 5 ได้ ถือเป็นอัจฉริยะของเมืองหวงจริง ๆ ไม่เสียทีที่เป็นคนรุ่นหลังของเทพมังกรเสินหลง"
"ฮ่องเต้พระราชทานองค์หญิงหนานกงเยี่ยนให้อภิเษกสมรสด้วย อัจฉริยะกับสตรีงดงามช่างเป็นคู่ที่ เหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก"
"หลงเฟยยอดอัจฉริยะแห่งเมืองหวงถูกบุคคลลึกลับลอบทําร้ายบาดเจ็บสาหัส โลหิตเทพมังกรถูกดูดออกไป ลมปราณแตกสลาย เส้นโลหิตขาดสะบั้น ด้านฌานลดลงไปเป็นศูนย์ทันที"
"ไม่มีประโยชน์ ยาไปหวนตานก็ไม่สามารถ ช่วยให้กลับมาเป็นเช่นเดิมได้ จุดตันเถียนถูกทำลายหมดแล้ว ตั้งแต่นี้ไปเขาจะเป็นได้เพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น"  "ท่านพ่อ ข้าขอคัดค้านการจะสิ้นเปลืองเงินไปรักษาหลงเฟยอีก มันก็เป็นแค่เศษสวะ ตอนนี้ก็อายุ 15 ปีแล้ว ถึงแม้ว่าจะรักษาให้หายได้ แต่ก็ยังคงเป็นได้แค่เศษสวะอยู่ดี"
"หลงเฟย เมื่อก่อนเจ้าหยิ่งผยองนักมิใช่หรือ? เป็นอย่างไร? โดนเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าของข้าเช่นนี้ รู้สึกอย่างไรบ้าง ฮ่า ฮ่า..."
"ดูเจ้าเศษสวะนี่สิ แม้แต่สู้กับขอทานบนถนนยังแพ้เลย ช่างทําให้จวนขุนนางเทพมังกรเสินหลง อับอายเสียจริง ๆ ถ้าหากเป็นข้าล่ะก็ ข้าคงตายไปเสียให้พ้น ๆ"
"นายท่านเก็บตัวบําเพ็ญเพียรแล้ว"
"จากนี้เป็นต้นไป ตัดหางปล่อยวัดหลงเฟย ไม่ต้องให้อะไรมันเลย อยากกินข้าวก็ไปหากินเอาเองข้างนอก ตระกูลหลงไม่เลี้ยงเศษสวะ"
"อ๊ากกกก"
เศษเสี้ยวความทรงจําค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันขึ้นมา
ภาพสุดท้ายในความทรงจําของหลงเฟยคือตนเองถูกหลงอ้าวถีบอย่างแรงจนลอย ศีรษะกระแทกกับก้อนหินหมดสติ
ปัจจุบัน
เด็กหนุ่มงงเป็นไก่ตาแตก "สวรรค์! ท่านเทวดาขอรับ เราก็แค่เล่นเกมแล้วฆ่า BOSS ตัวเดียวเท่านั้นเอง ต้องลงโทษกันแรงขนาดนี้เลยหรือ? ต่อไปเราเปลี่ยนนิสัยเล่นเกมไปคลําช้างน้อยเล่นไปก็ได้ แต่ว่า NP ในเกมสมัยนี้มันช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน เราก็เป็นเพียงบุรุษบริสุทธิ์วัยยี่สิบ จะให้ทานทนไหวได้ยังไรกัน"
"ฆ่า BOSS ตัวหนึ่ง เด้งของวิเศษอะไรออกมาก็ยังไม่รู้ แต่ดันพาตัวเองมาอยู่อีกโลกหนึ่งเฉยเลย แถมยังกลายเป็นเศษสวะอีกด้วย แหมมันช่างสุดยอดไปเลยทีเดียว"
หลงเฟยหงุดหงิดเป็นอย่างมาก
หงุดหงิดจนหัวเสียเลยทีเดียว!
จากความทรงจำที่เขามีทำให้เขาได้รับรู้ว่าตนเองมีสถานะที่ยอดเยี่ยม อาจกล่าวได่ว่าเป็นทายาทจวนขุนนางเทพมังกรเสินหลง
จวนขุนนางเทพมังกรเสินหลง
ผู้นำตระกูลรุ่นที่หนึ่ง... หลงจ้านเทียน
ในมือถือเพียงดาบทะลุภูผาเพียงเล่มเดียว กรายเข้าสู่ดินแดนร้านอันห่างไกล ปราบเทพมังกรตนหนึ่งสำเร็จ จากนั้นรับโลหิตเทพมังกรเข้าสู่ร่างกายไว้เพื่อฝึกฌาน นั่นทำให้เขากลายเป็นนักรบเทพมังกรคนแรกของอาณาจักรเทียนอู่ ต่อมาเขาได้ติดตามหนานกงอ้าวไปสู้รบกับภูตผีปีศาจและสัตว์นรก ในดินแดนร้างอันชุลมุนวุ่นวายแห่งนี้รังสีแห่งการเข่นฆ่าแผ่กระจายไปทั่วผืนฟ้า สงครามดําเนินต่อเนื่องนานถึงสิบแปดปี นักรบตระกูลหลงผู้นี้แข็งแกร่งดุจอยู่ยงคงกระพัน
สามารถช่วยหนานกงอ้าวก่อตั้งราชวงศ์หั่วหลีที่ยาวนานมาจนถึงปัจจุบันนี้ โดยถูกแต่งตั้งเป็นขุนนางเทพมังกรทั้งยังมีตําแหน่งเป็นอัศวินว่านลี่ของอาณาจักร และต่อมาได้สร้างจวนที่พักขึ้นจึงเป็นที่มาของชื่อจวนขุนนางเทพมังกรเสินหลง
ตามตำนานนั้น หลงจ้านเทียนได้รับมรดกสายโลหิตเทพมังกร โดยในบุตรชายแต่ละรุ่นจะต้องมีทายาทนักรบเทพมังกรถือกำเนิดขึ้นในตระกูลหลง
- โปรดติดตามตอนต่อไป -

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 ระบบบ้าระห่ำ (1)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 ระบบบ้าระห่ำ (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้