หลังจากโดนลงจากหน้าผาขนาดลึกหลินหลงคิดว่าเขาจะต้องตายกลับตื่นขึ้นที่ก้นหุปเหวทั้งยังมองเห็นศิลาขนาดใหญ่ตรงหน้าและเปลวไฟหลากสีที่หมุนรอบศิลา
" นี้ข้าตายแล้วหรือยังไม่ตายกันแน่นะ? " หลังจากครุนคิดอยู่พักใหญ่หลินหลงก็คิดขึ้นได้ว่าเขาะโลงมาพร้อมกับร่างของ จางเซี่ยนหนาน
" เซี่ยนหนาน ร่างของนางหายไปไหน ! ! "หลังจากมองตรวาสอบดูทั่วแล้วเขากลับไม่พบร่างของ จางเซี่ยนหนานเลยเพราะรอบข้างของเขานั้นมีแต่ความมืดมิดที่มองไม่เห็นสิ่งใดแม้เพียงนิด สิ่งเดียวที่เขามองเห็นคือศิลาที่มีเปลวเพลิงหลากสีหมุนรอบอยู่และมีสัญลักาณ์ขนาดใหญ่เขียนไว้สามตัวบนศิลา
"นี้มัน สัญลักษณ์อะไรกัน?" หลินหลงมองศิลาที่อยู่ข้างหน้าพร้อมกับพูดออกด้วยความประหลาดใจเพราะเขาศึกษาตำรามามากมายแต่ไม่เคยสัญลักษณ์หรือตัวอักษรพวกนี้เลยแม้แต่น้อย
"เฮ่อทำดีมามากมายสุดท้าย์สงข้ามาลงนรกงั้นเรอะ" หลินหลงพูดออกมาพร้อมกับถอนหายใจ หลินหลงรู้สึกเหมือนมีแสงบางอย่างส่องมาจากในมือเขาจึงมองดูและพบว่ามันเป็ชิ้นส่วนของแผนที่ที่เขาฉีกออกมาก่อนส่งมันให้หัวหน้าพรรคกระบี่เพลิงพยักษ
"นี้มัน..." หลินหลงมองดูแสงในมือก่อนจะมีตัวอักษรลอยออกมากจากเศษกระดาษที่อยู่ในมือของเขาเป็แสงสว่างประกายม่วง
" จิตบริสุทธิ์พลิก์ จิตมุ่งมั่นพลิกโลกหล้า จิตอาฆาตเผาผลาญทุกสิ่ง ความมืดมิดไร้จุดจบ แสงสว่างนิรันดร์กาล "
*บึม...บึม...บึม...บึม...บึม...บึม...บึม...บึม........*
เสียงะเิดังอย่างรุนแรงพร้อมกับคลื่นอากาศะเิออกเป็วงกว้างจากศิลาทุกครั้งที่ะเิก็มีแสงสว่างจ้าขึ้นเปลวไฟที่เคยหมุนรอบศิลาขนาดใหญ่ต่างส่องแสงขึ้นพร้อมกับเสียงะเิ
สิ้นสุดเสียงะเิก็มีเสียงผู้หญิงประหลาดดังออกมาจากศิลาข้างหน้าหลินหลงพร้อมเปลวไฟทั้งหมดที่เคยล้อมรอบศิลาก็กระจายตัวออกรอบๆแปดทิศ
หลินหลงสังเกตุสีของเปวไฟเ่าั้ " ขาว ดำ ม่วง เหลือ แดง ฟ้า เขียว น้ำเงิน " หลินหลงปหลาดใจเป็อย่างมาหลังจากเขาพูด ประโยคที่ลอยออกมาจากแผนที่มหาสมบัติหุปเหวที่เคยมืดมิดกลับสว่างจ้าไปด้วยแสงของเปลวเพลิงแปดสี
"ถึงเวลาแล้วงั้นรึ !!!"
"นั้นใคร?...ใครอยู่ตรงนั้น...ออกมาซะ" หลินหลงใเป็อย่างมากเพราะเขาไม่พบใครเลยที่อยู่ตรงหน้าเขา นอกจากศิลาที่ส่องแสงข้างหน้าเขา
"เ้าหนู...เ้ากล้าสั่งเราผู้นี้งั้นรึ?"
เสียงผู้หญิงดังออกมาจากศิลา เสียงของนางถึงแม้จะทำให้หลินหลงใกลัวอยู่บ้างเพราะมันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาสารแต่เสียงนั้นกลับไพเราะจนเขาไม่อยากจะเชื่อว่านี้เป็เสียงของผู้หญิงที่ดังมาจากศิลา
"ท่านเป็ใครกัน? ทำไมถึงไม่ปรากฏตัวออกมา"
"ฮ่าาๆ เหตุใดเราต้องทำตามที่เ้าบอกกัน! อย่าได้เสียเวลาในเมื่อเ้าคือผู้ที่ถูกเลือกก็จงปลดปล่อยเราแล้วเราจะให้พลังอำนาจแก่เ้า"
หลินหลงหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะคิดได้ว่าที่นี้คือทางเข้ามหาสมบิตของมหาเทพยุคแรกเริ่ม "พลังอำนาจ...ปลดปล่อยท่าน..ข้าจะทำไปเพื่ออะไร ข้ามิได้้าพลังอำนาจใดๆ ข้าเพียงแค่้าออกไปจากที่นี่..." หลินหลงไม่เคยสนใจในพลังอำนาจเสียงจากศิลานั้นจึงไม่ทำให้เขาสนใจแม้แต่น้อย
"เ้าไม่้ากลับไปแก้แค้นให้คนรักของเ้า เ้าไม่้าพลังเพื่อปกป้องผู้หญิงของเ้า เ้าจะมองดูนางสิ้นใจตายต่อหน้าแล้วโทษแต่ฟ้าดินงั้นรึ ฮ่าๆ น่าขันมิ้าพลังอำนาจหากไร้ซึ่งพลังก็มิอาจปกป้อง หากไร้ซึ่งปัญญาก็มิอาจก้าวเดิน เ้านั้นมีปัญญาหากแต่ ไร้ซึ่งพลังเ้าก็มิอาจปกป้องคนที่เ้ารักได้แบบนั้นหรือคือเส้นทางที่เ้าเลือกจะเดินไป กลับไปสู่จุดเดิม ถูกหักหลังถูกหลอกจากความไว้ใจสูญเสียทุกสิ่งเพราะความไร้พลังของเ้า.. "
เสียงของผู้หญิงที่ออกมาจากศิลากระตุ้นให้หลินหลงนั้นคิดถึงเหตุการที่ผ่านมาในชีวิตหากไร้ซึ่งพลังนั้นชีวิตของเขาจะจบลงเช่นไร
"ถูกอย่างที่ท่านพูด หากไร้ซึ่งพลังก็มิอาจปกป้องคนสำคัญแต่ แต่ข้าไม่เคยคิดว่าเส้นทางที่ข้าเลือกเดินนั้นผิด เพราะข้าตั้งใจที่จะเลือกมัน ถึงมันจะเ็ปแต่นั้นก็คือสิ่งที่ข้าเป็ผู้เลือกข้าจะอยู่กับมันและแก้ไขมันให้จงได้" หลินหลงพูดอย่างมั่นใจแม้ว่าเขานั้นจะรู้สึกเสียใจที่เลือกที่จะไม่ฝึกวรยุทธ เพราะเขากลัวว่าเขาจะต้องเข่นฆ่าผู้คนนั้นคือสิ่งที่เขาไม่้า แต่เขากลับคิดผิดเพราะหากไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า หาไร้ซึ่งพลังก็มิอาจปกป้องใครได้แม้แต่ตนเอง
ทุกครั้งที่หญิงสาวกล่าวพูดน้ำเสียงกลับเยียบเย็นมากขึ้นทุกครั้ง "แก้ไข...เ้าจะแก้ไขสิ่งใดกัน ไร้ซึ่งพลัง เ้าจะทำสิ่งใดได้..."
"แก้ไขในสิ่งที่ข้าเลือก ในเมื่อทางที่ข้าเลือกเดิน หากไร้ซึ่งพลังข้าก็จะหามัน หากไร้ซึ่งหลทางข้างจะสร้างมัน..ผู้ใดที่คิดจะฆ่าข้า ข้าจะฆ่ามันก่อน ผู้ใดคิดร้ายต่อข้าคนของข้าแม้เพียงนิด ข้าจะทำให้มันต้องจดจำชื่อของข้าและนึกเสียงใจไปตลอดชีวิตที่กล้ามายุ้มกับคนของข้า"
"ฮ่า...ๆ ดี สมกับเป็เ้า จิตที่บริสุทธิ์ กลับกลายเป็ดำมืด หากเช่นนั้นจงทำพันธสัญญากับเราแล้วเราจะให้พลังอำนาจกับเ้าแล้วเ้าจะได้แก้ไขในสิ่งที่เ้า้าเราจะได้ออกจากที่นี้เสียที"เสียงของหญิงสาวฟังดูมีความสุขและบ่งบอกถึงความพึงพอใจเป็อย่างมากที่จะได้เป็อิสระจากผนึกศิลา
"พันธสัญญา..สัญญาสิ่งใด ข้าจะได้อะไร และท่าน้าสิ่งใด?" หลินหลงขมวดคิ้วก่อนจะรู้สึกสงสัยว่าทำไมศิลาถึง้าให้พลังกับเขาทั้งๆที่เขาพึ่งมาถึงที่แห่งนี้มันไม่มีทั้งบททดสอบหรืออะไรเลยแม้แต่น้อย
"ข้าจะให้เ้าแก้ไขในสิ่งที่เ้า้ามอบโอกาศและพลังให้เ้าแต่เ้าต้องทำตามที่เรา้าสามประการ"
" สามประการ...สิ่งใดบ้างท่านจงว่ามาเถิด "
"ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา...หากเ้า้าโอกาศนั้นจงทำพันธสัญญากับข้าซะ เพราะนั้นคือทางเดียวที่เ้าจะออกไปจากที่นี้และโอกาศเดียวที่เ้าจะได้แก้ไขในเส้นทางของเ้า"
หลินหลงครุนคิดอยู่นาน หากเขาไม่ทำพันธสัญญาเขาก็ไม่สามารถออกไปจากที่นี้ได้ และมันยังเป็ทางเลือกเดียวของเขาที่จะทำให้ได้มีโอกาศแก้ไขสิ่งต่างๆที่เขาทำแม้จะรู้สึกไม่ชอบใจอยู่บ้างตลอดชีวิตเขาพบกับคำพูดโกหกมามายมายแต่ฟังจากน้ำเสียงนั้นแล้วหลินหลงไม่สามารถััได้ถึงการโกหกเลยแม้แต่น้อยเมื่อหลินหลงตัดสินใจได้แล้ว
"ตกลงแต่ท่านจะต้องไม่โกหกข้าไม่ว่าสิ่งใดหลังจากทำพันธสัญญา ท่านต้องพูดความจริงกับข้าทุกประการและไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดท่านจะไม่ทรยศและหักหลังข้า"หลินหลงยังคิดว่ามันแปลกๆ ที่ศิลานี้จะให้พลังกับเขาและให้โอกาศกับเขาเพื่อแก้ไขสิ่งที่เขาทำผิดพลาดโดยที่ยังไม่บอกความ้าของศิลาแม้เพียงนิด
"ตกลง"
หลังจากสิ้นเสียงของศิลาลูกไฟทั้ง แปดลูกพุ่งไปรวมตัวกันหน้าหลินหลง และกลายเป็ แท่งหลากสีขนาดเท่าฝ่ามือ
"จงนำมันแทงไปที่หัวใจของเ้าซะแล้วพันธสัญญา ของเราจะเสร็จสมบูรณ์"
หลินหลงไม่ลังเลแม้แต่น้อยเพราะนี่้คือทางเดียวที่เขาจะออกจากที่นี้ และเป็ทางเดียวที่เขาจะได้แก้ไขสิ่งที่้า เส้นทาง ชีวิตและการตัดสินใจที่ผิดพลาดทั้งหมดของเขา
"ย๊ากกก....."
หลังจากหลินหลงแทงแท่งหลากสีประหลาดที่รวมตัวจากเปลวไฟแปดสีแล้วภาพตรงหน้าของเขาก็มืดไปแหละหมดสติไปในที่สุด
"นี้มันเื่บ้าอะไรอีก! ที่นี้มันที่ไหน? ทำไมข้าถึงไปนั้นทีนี้ทีโดยที่ไม่รู้เื่อะไรเลยกัน!!!"
2K
