#Earth
ผมก้าวขาลงจากรถ หลังจากที่แม่มาส่งที่โรงเรียน บรรยากาศรอบตัวทำให้ผมเหมือนมีชีวิตใหม่ ลมพัดมาเย็นะเืพอให้ชุ่มจิตใจในเวลายตอนเช้า
"ไอ้เอิร์ธอย่าขขวางทางออกดิ้" ไอ้ออมพูดพร้อมกับผลักหลังผม ผมทำหน้าเซงรู้สึกเบื่อหน่ายมันอีกครั้ง ทำให้บรรยากาศที่ผมสะสมมาหมองไปอีกในรอบสอง ทำไมมันต้องเกิดมาพร้อมผมด้วยเนี้ยยย \\\\\ ผมคิดพร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีให้เหมือนไปสนใจสิ่งอื่นแทน
ไอ้ออมพูดเสร็จก็หันกลับไปโบกไม้โบกมือลาแม่ พร้อมกับยิ้มกว้างอย่างกับชีวิตของมันไม่เจอความหม่นหมอง///
"ออมรีบไปเข้าแถวเถอะ" ผมรีบคว้าแขนไอ้ออม หลังจากที่ผมเห็นนักเรียนคนอื่นๆ เริ่มทะยอยไปเข้าแถวหน้าเสาธงแล้ว >_< แต่มันยังโบกมือลาแม่อยู่
แต่ก็แปลกที่ผมกับไอ้ออมเรียนที่ห้องเดียวกัน ทั้งที่มีห้องอยู่ 11 ห้อง แต่ผมกับมันดันได้อยู่ห้อง1/1 ทุกคนอาจคิดว่าพวกผมเรียนเก่งแต่ปล่าวครับ คุณครูจัดแบบคละห้องง>_<\\\\
เมื่อนักเรียนทุกคนเข้าแถวเคารพธงชาติเสร็จ ก็แยกย้ายเข้าเรียนประจำชั้นของแต่ละคน ห้องเรียนของผมอยู่ตึกสองชั้นสาม เด็กมัธยมก็ขึ้น-ลง บรรไดจนขาลากแหละเนาะ แน่นอนว่าผมต้องนั่งเรียนกับไอ้ออม กินข้าวกับไอ้ออม เล่นกับไอ้ออม ถึงมันจะพูดมาก ชอบกวน ชอบแกล้งแต่มันนี้แหละที่เป็คนสอนหนังสือผม ถึงมันจะไม่ตั้งใจเรียน แต่สมองมันดีกว่านิสันมันส่ะอีก ฟังนิดเดียวก็รู้เื่เข้าใจได้แบบสบาย ไอ้สมองติดจรวดดดดด!!!!
หลังจากผ่านเรียนวันแรก ที่เหมือนจะไม่ได้เรียนทุกวิชาเพราะมีแต่ครูที่แนะนำตัว และบอกคะแนนเปอร์เซ็นของส่วนต่างๆของรายวิชา
หลังกลับมาบ้านผมเดินมาแบบเบื่อผสมความเหนื่อยล้า ในชีวิตนี้ผมจะสดชื่นเหมือนคนอื่นไหมก็ไม่รู็/// ผมจับกระเป๋าขว้างไปที่โซฟาในห้องรับแขก
พร้อมกับนั่งหายใจออกอย่างหนักหน่วง ไอ้ออมที่เดินมาพร้อมกับผม ความรู้สึกมันก็เหนื่อยเหมือนกันแต่สำหรับมันแม้จะเจอสถานะการณ์แบบไหน ก็สามารถยิ้มได้ตลอดเวลา
"แม่ครับ อีกสามวันครูที่ปรึกษาบอกว่า จะมีกิจกรรมรับน้อง วันนี้ครูก็ยังไม่เริ่มสอน" ผมบอกแม่ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง กลับไปชาร์ตพลังให้เต็ม
ที่บอกแม่ไปเพราะยังไงแม่ก็ถามผมอยู่ดี หรือไม่ก็ไปถามไอ้ออม ไอ้นันยิ่งพูดไม่หยุด ไม่อยู่ฟังจนหูชาหรอกไปนอนบนห้องยังมีประโยชน์อยู่ฟังเสียงมันที่ขี้โม้ ขี้ฟ้องตั้งหลายเท่า.....
ท้องฟ้าคืนนี้ทำให้รู้สึกเย็นสบาย อบอุ่น ชุ่มชื้นอีกครั้ง ต้นไม้โอนเอนลมพัดเย็นะเือยู่นอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามีกลุ่มดาวระยิบระยับ ทอแสงเปล่งประกายเหมือนทุกๆวัน ทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่ามีคนกำลังรอผมอยู่ในอีกไม่นาน////
วันรับน้อง "แม่ไปทำงานก่อนน่ะ วันนี้ขอให้สนุกล่ะ"
"คร้าบบบ บายๆครับบ" ผมกับไอ้ออมโบกมือลาแม่ ก่อนจะเดินไปเข้าแถวแล้วแยกตามกลุ่มสี
วันนี้ผมรู้สึกตื่นเต้นเป็พิเศษ เพราะทางโรงเรียนจัดกิจกรรมรับน้องมอ1 กับพี่มอ4
รุ่นพี่ก็จัดกลุมรุ่นน้องให้เข้าตามแถวสีของตัวเอง ซึ่งผมอยู่สีเขียว แต่ก็ไม่เข้าใจเหตุผลของครูที่ให้นักเรียนทุกคนเรียงตามความสูง
ผมก็รู้สึกว่าผมก็สูงปกติที่เด็ก13ปีสูง ทำไมผมได้อยู่หน้าแถวแบบงุนงง?/
ไม่รู้ว่าเขาเอามาตฐานการจัดแถวตามความสูงมาประเมินใช้กันทำไมม ความคิดของผมก็ไม่ต่างจาการเข้าแถวปกติเท่าไหร่หรอก แม้ว่าทุกคนจะดูว่ามันเรียบร้อย ยังไงผมก็ว่ามันไม่ต่างกันอยู่ดี////
"แถวสีเขียว ลุกขึ้นไปฐานที่หนึ่งค่ะะ" รุ่นพี่มอหกบอกแถวของผม ก่อนที่จะมีรุ่นพี่อีกคนเดินนำแถวพวกผมไป
ทำไมต้องเป็ผมที่ต้องเละก่อนคนอื่นเนี้ยย ผมเดินไปบนพรึมพรำไป ในใจของผมก็คาดว่าการรับน้องมันต้องสนุกกว่าที่คิด คิดไปคิดมา ก็เดินมาหยุดเข้ากับฐานแรก
เผลอไปสบตากับคนที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรง แต่ใครจะรู้ว่าคนที่ตรงหน้าผมเขากลับคล้ายเทพบุตร สูง หล่อ หน้าเรียวจมูกโด่งเป็สันคล้ายลูกครึ่ง ผิวขาวเนียนดั่งสำลีน่าัั แววตาดูละมุนสดใสพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ทั้งโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ
ผู้คนต่างหลงใหลในความหล่อเหลา ซึ่งทำให้ผมคนหนึ่งตกอยู่ในห้วงแห่งความน่าหลงใหลของผู้ชายคนที่อยู่ข้างหน้าผม
"พี่เลโอน่ะ" เขาพูดพร้อมกับยืนมือมาสองนิ้วที่แต้มสีเขียวกับเหลืงมาปาดแก้มด้านขวาของผมอย่างเบามือและนุ่มนวล สภาพผมตอนนี้อยู่ในผวังแห่งความคิด แต่เสียงของพี่เลโอกลับดังชัดในหัวของผม ในขณะที่สมองผมยังอึ้งอยู่นั้น พี่เลโอก็หุบยิ้มอย่างแปลกใจ สายตาที่สดใสร่าเริ่งกลับดูดุดันขึ้นกระทันหันพร้อมกับยืนหน้าเข้ามาใกล้ ทำให้หัวใจผมเต้นแรงผิดจังหวะจนรู้สึกได้ ก่อนที่เขาจะปริปากพูดด้วยถ้อยคำที่น่าเอ็นดู หรือเป็คำที่ผมได้ยินจากปากผู้ชายแบบเขาเป็ครั้งแรก
"น้องน่ารักจังครับ"
#น้องแต่นิยายครั้งแรก ทุกคนสามารถแสดงความคิดเห็นหรือแสดงความรู้สึกให้คนอ่านรับรู้ได้น่ะค้าบบบบบบ
1K
