(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 13 กางร่มท่ามกลางสายฝน

        หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ กัวเทียนยกมือปาดน้ำฝนบนใบหน้าทีหนึ่งแล้วหันหลังเดินกลับไป

        มู่เจ๋ออวี่เดินอยู่ข้างกายเขา ในมือถือร่มกางให้เขา เพราะกัวเทียนสูงมาก สูงกว่าเขาถึงคืบหนึ่ง จึงกางร่มได้ลำบากเล็กน้อย

        เมื่อรู้สึกว่าสายตาไม่ได้ถูกหยาดฝนบดบัง กัวเทียนจึงเงยหน้าขึ้นมอง กลับเห็นว่ามีคนกางร่มให้เขา เขาหันไปมองข้างกาย สิ่งที่เห็นคือแขนเรียวเล็กของมู่เจ๋ออวี่

        กัวเทียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือรับร่มมา มู่เจ๋ออวี่มองเขาพลางเอ่ย “คุณสูงจัง หน้าตาก็หล่อมาก เหมาะเป็๲นายแบบสุดๆ ถ้าเป็๲นายแบบเงินที่ได้ต้องมากกว่าตอนนี้แน่นอน แถมยังไม่ต้องลำบากขนาดนี้ด้วย ถ้าคุณสนใจ ผมแนะนำให้คุณได้นะ ผมรู้จักคนในด้านนี้ที่ส่งคุณไปได้”

        “ผมไม่สนใจงานแบบนั้น” กัวเทียนกล่าวนิ่งๆ

        สำหรับหน้าตาและหุ่นของตัวเอง ไม่ต้องให้มู่เจ๋ออวี่พูดเขาก็รู้ดี ไม่ว่าดาราหรือนายแบบ ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้ เพียงแค่ไม่อยากทำเท่านั้น

        “คุณชอบเป็๞เกษตรกรขนาดนั้นเลยเหรอ” ไม่รู้ว่ากัวเทียนคิดอะไรอยู่ มู่เจ๋ออวี่จึงกล่าวอย่างหมดคำจะพูดเล็กน้อย

        “แต่ผมก็นับถือคุณมากอยู่ดีที่ดูแลที่ดินกว้างขนาดนี้เพียงคนเดียวได้ ทำไมพ่อแม่คุณไม่มาช่วยคุณล่ะ”

        กัวเทียนหัวเราะเบาๆ แล้วตอบ “พวกเขาไม่รู้ว่าผมมาทำเ๹ื่๪๫พวกนี้”

        พอมู่เจ๋ออวี่ได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองดูกัวเทียนพลางเอ่ยว่า “คุณมาที่นี่คนเดียวโดยไม่ได้บอกพ่อแม่คุณเลยเหรอ”

        “แม่ผมตายแล้ว ส่วนพ่อปีหนึ่งผมเจอเขาไม่กี่ครั้งเท่านั้น เ๹ื่๪๫มาสนใจผมยิ่งไม่ต้องพูดถึง”

        คนที่สนใจเขาจริงๆ มีแค่แม่ของเขา แต่แม่ตายไปแล้ว พ่อที่หนึ่งปีได้เจอไม่กี่ครั้งไม่มีทางสนใจเขาจริงๆ

        มู่เจ๋ออวี่ชะงักไปอีกครั้ง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสถานการณ์ทางบ้านกัวเทียนจะพิเศษขนาดนี้ เขาถามต่อ “งั้นที่คุณออกมาก็เพราะประชดเหรอ”

        กัวเทียนคลี่ยิ้มตอบว่า “คุณคิดว่าผมเป็๲คนแบบนั้นเหรอ”

        ทำไปเพราะประชดงั้นเหรอ เ๹ื่๪๫ที่กัวเทียนคนนี้ไม่มีทางทำมากที่สุดก็คือการประชดประชัน มันไม่มีความหมายเลยแม้แต่นิดเดียว

        สิ่งที่เขาจะทำคือสร้างสิ่งที่เป็๲ของเขา ไม่ใช่สืบทอดมรดกจำนวนมหาศาลจากพ่อที่ไร้หัวใจคนนั้น

        พ่อของเขาเผด็จการจะตายไป หากเขาสืบทอดมรดกของคนคนนั้นก็ไม่รู้ว่าจะถูกชายคนนั้นบีบกดนานแค่ไหน เขาไม่ชอบถูกควบคุม

        พอได้ยินที่กัวเทียนถามมู่เจ๋ออวี่ก็ส่ายหน้าไปมา ไม่เหมือนจริงๆ นั่นละ เขารู้สึกว่ากัวเทียนมีความเป็๲ผู้ใหญ่มาก ไม่เหมือนคนที่จะทำเ๱ื่๵๹เด็กๆ แบบนั้นเลย

        ทั้งสองค่อยๆ เดินท่ามกลางสายฝน เพราะรอบๆ เงียบสงบเกินไปจึงทำให้เสียงฝนดังมากกว่าเดิม

        ในชนบท วันที่ฝนตกจะรู้สึกสดชื่นมากกว่าในเมือง ต้นไม้รอบๆ ถูกชะล้างจนสะอาด หญ้าตามข้างทางก็เป็๲สีเขียวขจี พอแดดออกหลังจากฝนตกทั้งหมู่บ้านก็ราวกับถูกจัดแต่งอย่างใส่ใจ สร้างความรื่นรมย์เป็๲อย่างมาก

        เมื่อกลับถึงบ้าน ขณะที่กัวเทียนกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมกลับเห็นว่ามู่เจ๋ออวี่กำลังจะเข้าไปในครัว จึงถูกเขาดึงเอาไว้แล้วโยนผ้าขนหนูไปบนตัวอีกฝ่ายแล้วพูดขึ้น “ผมคุณเปียกหมดแล้ว เช็ดให้แห้งจะได้ไม่ป่วย ที่นี่ไม่สะดวกรักษาโรค”

        พอมู่เจ๋ออวี่ได้รับผ้าขนหนูมาก็เช็ดผมทันที

        ผมของเขาสุขภาพดีมาก ทั้งดำเป็๞เงางามและนุ่มมากๆ ผมที่สุขภาพดีแบบนี้ถ่ายโฆษณายาสระผมได้เลย แถมผิวของมู่เจ๋ออวี่ก็ขาวมาก ผมสีดำขับให้ผิวที่ขาวเนียนของเขาโดดเด่น ดูสดใสและหล่อเหลามากทีเดียว

        กัวเทียนมองอยู่ครู่หนึ่ง พลันเอ่ยปาก “คุณไม่ใช่ M จริงๆ เหรอ”

        มู่เจ๋ออวี่ชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็กวาดตามองกัวเทียนนิ่งๆ แวบหนึ่ง กล่าวว่า “ไม่ใช่อยู่แล้ว ทำไม คุณชอบ M เหรอ”

        ชอบไหมน่ะเหรอ กัวเทียนขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ว่าตัวเองชอบหรือเปล่า แต่ในอดีตเขาเคยเจอ M คนหนึ่งที่เคยมาบ้านเขา เป็๲ลูกชายของเพื่อนพ่อเขาซึ่งหน้าตาสวยมาก

        ตอนนั้นเขาเคยพา M คนนั้นออกไปเล่น แต่อีกฝ่ายขี้แยมาก อะไรนิดอะไรหน่อยก็ร้องไห้ ดูแลยากสุดๆ ต่อมาตอนที่เด็กผู้ชายคนนั้นมาบ้านเขาอีก กัวเทียนจึงซ่อนตัวไว้ไม่ยอมออกไปเจอ

        กัวเทียนกล่าวขณะมองดูมู่เจ๋ออวี่ตรงหน้า “ผมรู้แค่ว่าคนที่เป็๲ M หน้าตาดีทุกคน ผิวพรรณก็ขาวเนียนกว่าผู้ชายทั่วไป ซึ่งคุณก็เป็๲แบบนั้นพอดี”

        มู่เจ๋ออวี่เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งสงบ “อ๋อ ผมข้าใจได้ไหมว่าคุณกำลังชมผมอยู่”

        จากนั้นก็หยุดไปครู่หนึ่ง เขาที่กำลังสบตากัวเทียนจู่ๆ ก็เบนสายตาออกไปมองพื้น เช็ดผมไปพลางพูดไปพลาง “ผมเคยทำกับแฟนผมมาก่อน ถ้าผมเป็๲ M ด้วยนิสัยของเธอ ไม่มีทางมีเซ็กส์ครั้งแรกกับผมด้วยซ้ำ คงเลิกกันไปนานแล้ว จะรอให้ถึงตอนนี้ทำไม”

        “งั้นเหรอ” พูดจบ กัวเทียนหยิบผ้าขนหนูแห้งอีกผืนมาเช็ดผมตัวเอง มู่เจ๋ออวี่แอบเงยหน้ามองดูเขาแวบหนึ่งจึงเห็นว่ากัวเทียนเปียกไปหมดทั้งตัว เขากล่าว “เช็ดผมจะมีประโยชน์อะไร รีบไปอาบน้ำดีกว่า”

        “จริงสิ เวลาว่างๆ สร้างห้องอาบน้ำง่ายๆ สักห้องเถอะ”

         “ได้” กัวเทียนตอบตกลง