ฝ้ายเพื่อนสนิทของพิมพ์ เธอพาพิมพ์มายังสำนักหมอดูแห่งหนึ่งซึ่งเธอการันตีเลยว่าแม่นมากและสามารถดลบันดาลให้เธอสมหวังได้ทุกอย่าง ซึ่งพิมพ์เองก็กล้าๆกลัวที่จะลอง แต่เธอก็ยอม เพียงเพราะอยากจะพิสูจน์ว่าหมอดูคนนี้สามารถช่วยเื่ความรักของเธอได้จริงหรือไม่
"อ่าว..เข้ามาสิหนูฝ้าย นั่นพาใครมาด้วยล่ะ"
"สวัสดีค่ะคุณลุง"
"คุณลุง...งั้นหรอ?"
"ใช่ นี่ลุงแหวน เป็สามีของป้าฉันเอง ลุงแหวนคะนี่พิมพ์เพื่อนสนิทของฝ้ายเองค่ะ"
"นี่คงไม่ใช่การสร้างรายได้ให้กับลุงของแกหรอกนะยัยฝ้าย!!"
"เงียบเถอะน่ะ!!..ที่หนูกับเพื่อนมาวันนี้เพราะอยากให้ลุงช่วยอะไรบางอย่างค่ะ"
"อยากให้ลุงช่วยหาแฟนให้ล่ะสิ แม่หนูคนนั้นน่ะขยับเข้ามาใกล้ๆลุงหน่อยสิ จะมาดูดวงเื่ความรักใช่ไหมล่ะ?" พิมพ์หันไปมองหน้าฝ้ายด้วยความใ เธอยังไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรด้วยซ้ำแต่หมอดูกับรู้ว่าเธอ้าอะไร ฝ้ายพยักหน้าเพื่อจะบอกให้พิมพ์นั้น ขยับเข้าไปหาลุงแหวนใกล้ๆ พิมพ์ค่อยๆขยับไปนั่งให้ตรงกับลุงแหวน เขายิ้มและมองหน้าพิมเป็ระยะ
"เป็คนอาภัพรัก โหยหาความรักมานานสินะ เธอมาถูกที่แล้วแหละแม่หนู...เธออยากให้ฉันช่วยเื่อะไรล่ะ"
"เอ่อ...คือว่า..หนูอยากให้…"
"มาถึงขนาดนี้แล้ว จะมัวแต่เขินอยู่ทำไม พูดออกมาเลยลุงไม่บอกใครหรอก" พิมพ์เหล่ตามองหน้าลุงแหวนเพื่อเช็คดูว่าเขาไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหน ก่อนที่เธอจะพูดคำนั้นออกไป
"คือหนูอยากรู้ว่าตอนนี้ เนื้อคู่หนูอยู่ที่ไหนอ่ะคะ ทำไมเขาถึงยังไม่มาเจอหนูสักที ลุงพอจะบอกได้ไหมคะว่าทำยังไงหนูถึงจะได้เจอเขา?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..เป็คำถามที่ยากมากๆเลยนะ แต่ก็เอาเถอะลุงจะช่วยจนสุดฝีมือเลย ฝ้ายเอาสายสิญจน์นี่ไปวางไว้ที่หัวของแม่หนูคนนั้นให้ลุงที" ฝ้ายรับอาสานำสายสิญจน์ไปวางไว้บนศีรษะของพิมพ์พิมล ก่อนที่ลุงแหวนจะเริ่มพิธีเขาได้ไล่ให้ฝ้ายออกไปจากห้องเพื่อที่จะทำพิธีกับพิมพ์แค่ 2 คน เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง ลุงแหวนได้เรียกให้ฝ้ายกลับมาเอาสายสิญจน์ออกจากศีรษะของพิมพ์พิมล เมื่อพิมพ์ลืมตาขึ้นก็เห็นว่าลุงแหวนหน้านิ่วคิ้วขมวดให้กับอะไรบางอย่าง
"เป็ยังไงบ้างคะลุง เนื้อคู่หนูเขาอยู่ที่ไหนหรอคะ?"
"เร็วๆนี้ ไม่มี!! แต่จะมาอีกทีก็อีก 10 ปีข้างหน้า หนูรอไหวไหมล่ะ?"
"อะไรนะ!? หนูต้องรอเนื้อคู่อีก 10 ปีข้างหน้าเลยหรอคะลุง"
"ต้องยอมรับเลยว่าโชคชะตาของแม่หนู มันเป็อะไรที่แปลกมาก จนลุงเองก็แทบจะคาดเดาไม่ได้"
"ใจเย็นๆนะพิม แล้วมันจะมีวิธีที่ทำให้พิมพ์ได้เจอกับเนื้อคู่ของเธอในระยะเวลาปี 2 ปีนี้บ้างไหมคะลุง ตอนนี้พวกหนูอายุ 28 แล้วนะคะ ขืนรอไปอีก 10 ปีมีหวัง ยัยพิมแก่หงำเหงือกจนไม่มีใครเอาแล้วล่ะค่ะ"
"จะว่ามีมันก็มีนะ แต่มันเสี่ยง เกรงว่าหนูจะไม่กล้าทำ"
"ทำค่ะ หนูจะทำ ต้องทำยังไงบ้างคะ?"
"วิธีที่ลุงพูดถึงมันมีอยู่ 2 ทาง ทางแรกคือแม่หนูต้องตายแล้วเกิดใหม่"
"ตายแล้วเกิดใหม่!!นี่ลุงจะบ้าหรอ? ถ้าสมมุติว่าเพื่อนหนูตายไปแล้ว เเต่ไม่ได้เกิดมาอีกล่ะ จะทำยังไง!!วิธีนี้ไม่เวิร์คหรอกยัยพิมพ์ แกอย่าเสี่ยงเลยนะ"
"แล้วอีกวิธีนึงล่ะคะลุง มันคืออะไร?"
"อีกหนึ่งวิธีก็คือ แม่หนูต้องทะลุม่านมิติเวลาไปอีก 10 ปีข้างหน้าเพื่อเจอกับผู้ชายคนนั้นยังไงล่ะ แต่วิธีนี้ต้องอาศัยปาฏิหาริย์และชะตากรรมของแม่หนูด้วยนะ"
"เหลวไหล ไร้สาระ!นี่หนูอุตส่าห์พาเพื่อนมาเพื่อจะทำให้มันสมหวังแต่ลุงกับบอกให้มันไปตายกับทะลุมิติบ้าบออะไรนั่น มันทำได้ที่ไหนล่ะ!!กลับกันเถอะยัยพิมพ์ ฉันไม่น่าพาแกมาที่นี่ให้เสียเวลาเลย" พิมพ์ถูกฝ้ายลากแขนให้กลับไป ในขณะที่ใจของเธอยังเลื่อนลอยอยู่กับ 2 วิธีที่หมอดูพูดถึง เธอรู้ว่าสองวิธีนี้มันเป็อะไรที่เสี่ยงมาก แต่จากการที่เธอได้มองตาของลุงแหวนแล้ว เธอก็แอบหวังเล็กๆว่าหนึ่งในสองวิธีนี้มันจะทำให้เธอได้เจอกับเนื้อคู่ของเธอได้เร็วขึ้น ฝ้ายพาพิมพ์กลับมาที่คอนโดและรินน้ำให้ดื่มเพื่อให้พิมพ์รู้สึกผ่อนคลายและไม่เครียด
"ฉันขอโทษนะพิมพ์ ที่พาแกไปเจอเื่อะไรแบบนั้น ความจริงฉันก็รู้แหละว่าลุงฉัน เขาติสแตกขนาดไหน แต่ก็ไม่เคยคิดว่าวิธีที่เขาแนะนำแกมันจะสุดโต่งขนาดนี้"
"แกเป็คนบอกฉันเองไม่ใช่หรอว่าลุงแกดูดวงแม่นมาก แล้วถ้าฉันใช้หนึ่งในสองวิธีนี้ ฉันก็อาจจะได้เจอเนื้อคู่ฉันจริงๆก็ได้นะ"
"นี่แกบ้าไปแล้วหรอพิมพ์ ไม่มีใครคาดเดาได้หรอกนะว่า ถ้าตายไปแล้วจะได้กลับมาเกิดป็นคนอีกครั้ง ไม่แน่ถ้าแกตายไปแล้วก็อาจจะไปเกิดเป็สัตว์หรือตัวอะไรก็ไม่รู้ก็ได้นะ ฉันว่าแกไม่ควรเสี่ยง!"
"ฉันยอมรับว่าวิธีแรกมันก็สุดโต่งไปจริงๆนั่นแหละ แต่วิธีที่ 2 มันก็น่าลองไม่ใช่หรอ ฉันเคยดูในซีรีย์นะพระเอกทะลุมิติมาช่วยนางเอกด้วยการวิ่งไปให้รถชน ตกจากที่สูงหรือไฟช็อตก็มีนะแก"
"นั่นมันในซีรีย์แต่นี่มันคือชีวิตจริงพิมพ์ แกจะอยากได้ผัวโดยที่ไม่สนใจชีวิตของตัวเองไม่ได้!! แกเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม เลิกคิดอะไรบ้าๆแล้วก็ไปอาบน้ำมานอนได้แล้ว คืนนี้ฉันมีงาน แกออกไปกับฉันไหมล่ะ จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน"
"ไม่อ่ะ ฉันว่าฉันนอนดูซีรีย์อยู่ที่ห้องน่าจะดีกว่า"
"ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ อย่าคิดจะทำอะไรแปลกๆในห้องนี้ เพราะฉันก็เสียเงินเช่าคอนโดนี้กับเเค่คนละครึ่ง จำไว้!!"
"รู้แล้วน่า เอ้อ..งั้นเดี๋ยวฉันขอตัวลงไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะข้างล่างก่อนนะ แล้วเดี๋ยวก่อนกลับฉันจะแวะเซเว่นด้วย แกจะเอาอะไรไหมล่ะให้ฉันซื้อมาให้"
"ร้อยวันพันปีแกไม่เคยลงไปเดินเล่นที่สวน นี่อย่าบอกนะว่าจะไปะโน้ำตายเหมือนพระเอกในซีรีย์น่ะ หยุดความคิดของแกไว้แค่นั้นเลยนะ!!แกไม่ต้องลงไปเลยอยู่ที่นี่แหละ ดูซิว่าถ้าแกไม่ได้เดินเล่นแล้วแกจะเป็ง่อยไหม!ชิ" ด้วยความที่ฝ้ายเป็ห่วงเพราะกลัวว่าพิมพ์จะทำ 1 ใน 2 วิธีที่หมอดูนั้นแนะนำมา เธอจึงพยายามไม่ให้พิมพ์อยู่คนเดียวตามลำพัง จนกระทั่งฝ้ายหลับไปพิมพ์จึงแอบเดินย่องออกมาโดยไม่ให้ฝ้ายรู้ตัวและเธอก็ลงมาถึงสวนสาธารณะตามที่ใจมุ่งหวังไว้
"เอาหล่ะ..แล้ว..ฉันจะะโตรงไหนดีเนี่ย ตรงนี้ล่ะกัน"ย้า!!ฮึ้บ!!ตุ๋ม บ็อกๆๆๆ พิมพ์ตั้งใจะโลงไปในสระว่ายน้ำที่สวนสาธารณะเพื่อที่จะทะลุม่านมิติไปอีก 10 ปีข้างหน้าแต่ทว่า เธอกับลืมจุดบอดของเธอไป ใน่เวลาที่เธอกำลังขาดอากาศหายใจ ร่างกายของเธอมันกลับสู่โหมดปกป้องตัวเองอีกครั้ง ขาของเธอตีน้ำเป็จังหวะและแขนของเธอก็ว่ายน้ำขึ้นฝั่งมาเอง
"ยัยพิมพ์บ้า..จะะโน้ำฆ่าตัวตาย แต่กลับมาว่ายน้ำได้ซะนี่! ทีตอนเด็กๆพ่อแม่ส่งไปเรียนว่ายน้ำไม่เคยจะทำได้ แต่พอมาถึงตอนนี้กับว่ายน้ำได้ปร๋อซะงั้น! เอาไงดีล่ะ ถ้าขึ้นไปตอนนี้ ยัยฝ้ายต้องรู้แน่ๆว่าเรากำลังจะทำอะไร งั้นก็นั่งเล่นตรงนี้จนกว่าเสื้อผ้าจะแห้งละกัน เฮ้อ!!" พิมพ์พิมลนั่งทำหน้าเซ็งอยู่ข้างริมสระเพราะนอกจากเธอจะะโน้ำไม่ตายแล้ว เธอยังว่ายน้ำเป็อัตโนมัติอีกด้วย ดูเหมือนว่าวิธีะโน้ำทะลุมิติจะใช้ไม่ได้ผลกับเธออีกต่อไปแล้ว พิมพ์พิมลจะใช้วิธีใดในการทะลุมิติไปหาเนื้อคู่ของเธอกันและมันจะได้ผลตามที่หมอดูทักเธอไว้หรือไม่ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
343
