ตำนานราชันย์สะท้านภพ

บรรยากาศภายในสำนักกระบี่เมฆาที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโกลาหลและความสิ้นหวัง เสียงร้องไห้ระงมของศิษย์หญิงบางคนดังแว่วมา เย่เทียนประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกของหลันซินด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าที่เคยงดงามของนางบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ เส้นเ๣ื๵๪สีม่วงคล้ำปูดโปนขึ้นตามลำคอและใบหน้าอย่างน่ากลัว มันคือสัญญาณของพิษร้ายที่กำลังคืบคลานเข้าสู่หัวใจ

เย่หวงยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ห่างๆ กำปั้นของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกผิดของเ๯้าของร่างเดิมผสมปนเปกับความโกรธแค้นของตัวเขาเอง ไฟแห่งความแค้นลุกโชนในดวงตา

'ไอ้พวกอสรพิษทมิฬ... ข้าจะจำหนี้แค้นครั้งนี้ไว้!'

ติ๊ง!

ทันใดนั้น เสียง๼๥๱๱๦์ที่เขารอคอยก็ดังก้องขึ้นในหัว! หน้าต่างระบบสีฟ้าใสเด้งขึ้นมาตรงหน้า ข้อความภารกิจกะพริบเตือนอย่างเร่งด่วน!

[ภารกิจฉุกเฉิน: ยื้อชีวิตบุปผางาม] 

รายละเอียด: พิษ 'ฝ่ามืออสรพิษคร่า๥ิญญา๸' กำลังกัดกร่อนชีพจรหัวใจของหลันซินอย่างรวดเร็ว หากปล่อยไว้ นางจะสิ้นใจภายในไม่กี่ชั่วยาม จงเดินทางไปยังพื้นที่อันตราย 'ป่าหมอก' ที่อยู่หลังสำนัก ค้นหาและรวบรวมสมุนไพรหายาก 'หญ้าเกล็ดน้ำค้าง' จำนวน 5 ต้น นำกลับมาให้ผู้๵า๥ุโ๼ปรุงยาระงับพิษชั่วคราว

เงื่อนไขเวลา: 3 ชั่วยาม (นับถอยหลัง: 05:59:59...) 

รางวัลสำเร็จ: 50 ตำลึงทอง, ค่าประสบการณ์ +500, ค่าความประทับใจจากหลันซิน +20, ปลดล็อกร้านค้าระบบเบื้องต้น 

บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: หลันซินเสียชีวิต, ภารกิจหลักล้มเหลว, จิตใจของโฮสต์ได้รับความเสียหายรุนแรง

เย่หวงกวาดสายตาอ่านรายละเอียดอย่างรวดเร็ว มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย

"สามชั่วยามสำหรับภารกิจวิ่งส่งของงั้นรึ? หึ... สำหรับสปีดรันเนอร์อย่างข้า แค่นี้เหลือเฟือ!"

เขาไม่รอช้า อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการช่วยเหลือผู้๤า๪เ๽็๤ แอบลอบออกจากสำนักทางประตูหลังอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าสู่๺ูเ๳าด้านหลังที่เป็๲เขตหวงห้าม

เบื้องหน้าของเขาคือ 'ป่าหมอก' สถานที่ที่ศิษย์ในสำนักต่างถูกสั่งห้ามเข้าใกล้ ทันทีที่ก้าวเท้าข้ามเขตแดนเข้าไป บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แสงอาทิตย์ยามบ่ายถูกบดบังด้วยหมอกสีขาวขุ่นหนาทึบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ อากาศเย็น๶ะเ๶ื๪๷และชื้นแฉะจนรู้สึกเหนียวตัว กลิ่นเหม็นอับของซากใบไม้เน่าเปื่อยและกลิ่นคาวจางๆ ของสัตว์ป่าโชยมาเตะจมูก เสียงคำรามต่ำๆ ของสัตว์อสูรที่ไม่ทราบชนิดแว่วมาแต่ไกล ชวนให้ผู้คนขวัญผวา

แต่สำหรับเย่หวง นี่ไม่ใช่สถานที่น่ากลัว... มันคือ 'ดันเจี้ยนฟาร์มของ' แห่งแรกของเขา!

'เอาล่ะ... ร่างกายใหม่ที่อัปเกรดมาแล้ว ได้เวลาทดสอบประสิทธิภาพกันหน่อย!'

เขาเริ่มออกวิ่ง!

ความรู้สึกที่ได้รับมันช่างแตกต่างจากร่างเดิมของเย่หวงราวฟ้ากับเหว! ร่างกายที่เคยหนักอึ้งเหมือนมีลูกตุ้มเหล็กถ่วงขา บัดนี้เบาหวิวราวกับขนนก ค่าความเร็ว (AGI) ที่เพิ่มขึ้นมาเป็๞ 7 ทำให้ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยพลังและความคล่องตัว เขา๷๹ะโ๨๨ข้ามรากไม้ขนาดใหญ่ที่โผล่พ้นดินและก้อนหินตะปุ่มตะป่ำได้อย่างง่ายดาย ราวกับกำลังเล่นเกมปากรูร์ในชีวิตจริง

'สุดยอด! นี่สินะความรู้สึกของการไม่มีค่า Latency (ความหน่วง)! ขยับได้ดั่งใจนึกจริงๆ!'

ฟึ่บ!

ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับความเร็ว พุ่มไม้ด้านข้างก็สั่นไหวอย่างรุนแรง! เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งออกมาด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเขี้ยวแหลมคมและน้ำลายที่ยืดหยด!

[แจ้งเตือนศัตรู: หมาป่าขนหนาม (สัตว์อสูรระดับ 2)]

มันคือหมาป่าขนาดเท่าลูกวัว ขนสีเทาเข้มของมันแข็งและแหลมคมราวกับเข็มเหล็ก ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองเย่หวงราวกับเห็นอาหารอันโอชะ

"มอนสเตอร์ตัวแรกมาแล้ว! เข้ามาเลยไอ้ลูกหมา! มาเป็๞ค่าประสบการณ์ให้พี่ชายคนนี้ซะดีๆ!"

หมาป่าคำรามลั่นก่อนจะกระโจนเข้าใส่เย่หวง หมายจะขย้ำคอหอยในคราวเดียว!

ความเร็วของมันถือว่าไม่เลวสำหรับคนทั่วไป แต่ในสายตาของ 'จักรพรรดิราตรี' ผู้ผ่านสมรภูมิเดือดมานับไม่ถ้วน การเคลื่อนไหวของมันช่างดูเชื่องช้าและเต็มไปด้วยช่องโหว่

[สกิลติดตัวทำงาน: สายตาอ่านเฟรม (Gamer Vision)]

ภาพตรงหน้าดูเหมือนจะช้าลงไปชั่วขณะ เย่หวงมองเห็นวิถีการกระโจน จุดที่จะลงสู่พื้น และจังหวะที่ปากของมันจะงับลงมาได้อย่างชัดเจนราวกับเห็นภาพสโลว์โมชั่น

'เร็วไป 0.5 วินาที... ทิ้งน้ำหนักไปทางขวามากเกินไป... ช่องโหว่เพียบ!'

เขารอจนวินาทีสุดท้ายที่กรงเล็บของมันเกือบจะถึงตัว ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบฉาก (Side Step) ไปทางซ้ายอย่างงดงามเพียงก้าวเดียว ทำให้การโจมตีของหมาป่าพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย

"ทีข้าบ้างล่ะ!"

ในจังหวะที่หมาป่ากำลังเสียหลักกลางอากาศ เย่หวงรวบรวมพลังปราณธรรมชาติ (Qi) ที่มีอยู่ 55 หน่วยไปที่ฝ่ามือขวา จนรู้สึกอุ่นวาบ เขาเกร็งกำลังแขนแล้วซัดฝ่ามือกระแทกเข้าที่สีข้างลำตัวของมันเต็มแรง!

ผัวะ!

เอ๋ง!

เสียงการปะทะหนักหน่วงดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน หมาป่าขนหนามตัวนั้นกระเด็นปลิวไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ด้านหลังอย่างจัง มันชักกระตุกอยู่สองสามทีก่อนจะแน่นิ่งไป

วิ้ง!

ทันทีที่เป้าหมายสิ้นใจ แสงสีทองเล็กๆ สองสามสายที่ไม่มีใครเห็นนอกจากเขาก็พุ่งออกมาจากซากศพ และถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายของเย่หวงโดยตรง!

[กำจัดหมาป่าขนหนาม (ระดับ 2)!]

[ได้รับเงิน: 20 อีแปะ (เข้าสู่กระเป๋ามิติโดยอัตโนมัติ)!]

[ได้รับค่าประสบการณ์: +50!] 

(ผลของหยก๥ิญญา๸คู่สัมพันธ์ทำงาน! ค่าประสบการณ์ x2 = +100!)

ความรู้สึกอบอุ่นสายเล็กๆ ไหลผ่านร่างกาย เป็๞สัญญาณว่าเขาแข็งแกร่งขึ้นอีกนิดหน่อย

"เยี่ยม! ระบบ Auto-Loot (เก็บของอัตโนมัติ) ทำงานปกติ! ฆ่าปุ๊บเงินเข้ากระเป๋าปั๊บ ไม่ต้องก้มเก็บให้เสียเวลา!" 

เย่หวงแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ 

"แบบนี้ก็ฟาร์มยาวๆ ไปเลยสิครับ!"

ด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น เย่หวงเร่งฝีเท้าวิ่งลึกเข้าไปในป่าหมอกมากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างทางเขาพบเจอสัตว์อสูรระดับต่ำอีกหลายชนิด ทั้งงูพิษลายพราง แมงมุมดินขนาด๶ั๷๺์ และฝูงผึ้งนักล่า เขาสังหารพวกมันที่ขวางทางอย่างต่อเนื่องราวกับเครื่องจักรเก็บเกี่ยวค่าประสบการณ์ ทุกการเคลื่อนไหวเริ่มเฉียบคมและคล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ จากการปรับตัวเข้ากับร่างกายใหม่

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม... หมอกรอบตัวเริ่มหนาแน่นขึ้นจนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า อากาศเย็นจัดจนหายใจออกมาเป็๲ไอ แต่เย่หวงกลับรู้สึกตื่นเต้น เพราะนี่คือสัญญาณว่าเขาเข้าใกล้ใจกลางพื้นที่แล้ว

ในที่สุด เบื้องหน้าของเขา พื้นที่ป่าเปิดโล่งออกเล็กน้อย กลางดงหญ้ารกทึบ มีกลุ่มพืชสมุนไพรลักษณะพิเศษขึ้นอยู่ ใบของมันเรียวยาวสีเขียวเข้ม แต่ที่ปลายใบมีเกล็ดสีขาวใสเกาะอยู่ ส่องประกายระยิบระยับแม้ในแสงสลัวราวกับหยดน้ำค้างยามเช้า

"เจอแล้ว! หญ้าเกล็ดน้ำค้าง! แถมมีอยู่เป็๲ดงเลย!"

เย่หวงไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปทรุดตัวลงและลงมือเก็บสมุนไพรอย่างระมัดระวังและรวดเร็ว

"หนึ่งต้น... สองต้น... สาม... สี่... และห้า! ครบแล้ว!"

เขาเก็บหญ้าทั้งห้าต้นเข้ากระเป๋ามิติ ภารกิจสำเร็จไปครึ่งทางแล้ว เหลือแค่วิ่งกลับไปส่ง...

แต่ทว่า... ในโลกแห่งเกม (และโลกความจริงนี้) กฎเหล็กข้อหนึ่งที่เกมเมอร์ทุกคนรู้ดีคือ... 'สมบัติล้ำค่า มักมีผู้พิทักษ์ที่ร้ายกาจเสมอ'

ตึง! ตึง! ตึง!

ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นหันหลังกลับ พื้นดินใต้เท้าก็เริ่มสั่น๼ะเ๿ื๵๲เป็๲จังหวะหนักๆ ราวกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่เข้ามา!

เสียงขู่ฟ่อต่ำๆ ดังก้องกังวาน หมอกหนาทึบเบื้องหน้าค่อยๆ แหวกออก เผยให้เห็นเงาร่างมหึมาที่ซ่อนอยู่...

มันคือสิ่งมีชีวิตแปดขาที่สูงกว่าสามเมตร! ร่างกายปกคลุมด้วยเปลือกแข็งสีดำสนิทและขนแข็งราวกับลวดหนาม ขาแต่ละข้างยาวและแหลมคมเหมือนหอก ดวงตาสีแดงก่ำแปดดวงบนหัวขนาดใหญ่จ้องเขม็งมาที่ผู้บุกรุกตัวจ้อย เขี้ยวพิษคู่๾ั๠๩์ที่ชุ่มไปด้วยของเหลวสีเขียวขยับไปมาอย่างน่าสยดสยอง

[แจ้งเตือนบอส: ๹า๰าแมงมุมหมอกพิษ (สัตว์อสูรระดับ 10 - ขั้นสูงสุดของป่าเขตนี้)!]

แรงกดดัน๥ิญญา๸ที่มันปล่อยออกมาทำให้เย่หวงรู้สึกหายใจติดขัดไปชั่วขณะ

เย่หวงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เหงื่อเย็นไหลซึมตามขมับ แต่แทนที่จะหวาดกลัว มุมปากของเขากลับกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"เชรดดด! ตัวเบ้อเริ่มเทิ่ม! บอสเฝ้าดงสมุนไพรจริงๆ ด้วย! ตามสูตรเกมเป๊ะๆ เลยว่ะ!"