เสียงหอบหายใจของเหวินหลงดังสะท้อนก้องท่ามกลางความมืดของป่าลึก ยามราตรีแสงจันทร์ลอดผ่านหมู่กิ่งไม้ เผยให้เห็นร่างของเด็กหนุ่มผู้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิต ทั้งร่างเต็มไปด้วยาแและรอยฟกช้ำ แต่แววตากลับยังไม่ดับลง
“แฮ่ก… แฮ่ก… ข้ายัง… ยังตายที่นี่ไม่ได้…”
เื้ัเขา เสียงก้าวเดินหนักแน่นดังใกล้เข้ามาไม่หยุด ชายร่างสูงในชุดคลุมดำ ผู้ฝึกตนระดับ ปราณกำเนิดขั้นต้น กวาดสายตาคมกริบราวกับเหยี่ยว เขาคือหนึ่งในผู้ถูก์ส่งมาเพื่อกำจัดเด็กหนุ่มผู้ต้องคำสาป
“เ้าหนู… ยอมตายเสียเถอะ เ้าคือเสี้ยนหนามแห่ง์! หากปล่อยเ้าไว้ วันหนึ่งอาจก่อหายนะเกินกว่าฟ้าจะควบคุมได้” เสียงนั้นเย็นเยียบเหมือนประกาศิต
เหวินหลงกัดฟันแน่น มือทั้งสองสั่นสะท้าน เขาพยายามขยับแต่เรี่ยวแรงแทบไม่เหลือ ความเ็ปแล่นพล่านไปทั่วร่างเพราะการใช้พลังเกินขีดจำกัดเมื่อไม่กี่วันก่อน
ข้าไม่มีทางเลือก… ถ้าไม่สู้ตอนนี้ ก็คือความตาย!
ทันใดนั้น เสียงเตือนบางอย่างก้องสะท้อนขึ้นในหัวของเขา—เศษเสี้ยววิชาโบราณที่เขาได้ััในซากปรักหักพังในตอนก่อน ราวกับเสียงโบราณกำลังบอกใบ้ทางรอด
“เื… คือพันธะต่อพลังแห่งฟ้าและเงา หากเ้ากล้าสังเวยเื เ้าย่อมควบคุมพลังนั้นได้เสี้ยวหนึ่ง…”
เหวินหลงกัดริมฝีปากจนเืซึม เขาชูฝ่ามือขึ้นแล้วกดลงสู่พื้นหิน เืสีแดงสดหยดลงทีละหยาด แต่แทนที่จะซึมหายไป มันกลับแผ่กระจายกลายเป็ลายอักขระสีดำแดงคล้ายโซ่ตรวนที่เคลื่อนไหวได้
ร่างทั้งร่างของเขาสั่นสะท้าน เส้นเืปูดโปน าแเก่ากรีดร้องราวจะฉีกขาดออกมาอีกครั้ง ความเ็ปราวกับนรกทวีคูณเข้ามา แต่ในวินาทีนั้น… บางสิ่งตื่นขึ้น
ดวงตาข้างซ้ายของเหวินหลงเปลี่ยนเป็สีแดงเข้ม วาวโรจน์ราวกับเปลวเพลิงโลหิต เส้นลายมืดแผ่ซ่านขึ้นตามแขน ควันดำคลุ้งออกมา ลมหายใจของเขากลับแ่เบาแต่ทรงพลัง
“เ้า…!” ผู้ไล่ล่าเบิกตากว้าง “นี่มันพลังปีศาจอะไรกัน!?”
สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าทำให้แม้แต่ผู้ฝึกตนที่เคยผ่านการต่อสู้มานับไม่ถ้วนยังต้องถอยครึ่งก้าว
เหวินหลงกัดฟัน เงื้อแขนขึ้นพร้อมกับเืที่ไหลรินรวมตัวกันกลายเป็คมดาบสีเืดำ ขอบดาบนั้นสั่นสะท้อนแรงดั่งกรีดร้องของิญญานับพัน มันคือ “ดาบเืแห่งคำสาปฟ้า” พลังที่เขาไม่เคยควบคุมได้มาก่อน
เขารู้สึกได้ชัด… ทุกครั้งที่เรียกใช้คมดาบนี้ หัวใจของเขาจะถูกกัดกิน เืในกายแห้งเหือด แต่หากไม่ใช้… ความตายจะรออยู่ตรงหน้า
ผู้ไล่ล่าแผดเสียง ขับเคลื่อนปราณกำเนิดสร้างโล่พลังสีฟ้าเข้าป้องกัน แต่ในเสี้ยววินาทีที่ดาบเืฟาดลง—
เสียงแตกสลายดังก้อง “เพล้ง!!”
โล่ิญญาที่แข็งแกร่งราวเหล็กกล้า กลับแตกละเอียดราวแก้วบาง
เืสาดกระเซ็น ศัตรูถูกฟันลึกจนเซถอย าแนั้นเหมือนจะไม่เพียงกรีดร่างกาย แต่ยังฉีกพลังิญญาภายในด้วย
“อ๊ากกกก!!”
ทว่าเหวินหลงเองก็ทรุดฮวบ เืทะลักจากปาก ร่างสั่นระริกจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เขายกดาบเืขึ้นไม่ไหว คมดาบแตกสลายกลับคืนสู่หยาดโลหิตและซึมหายไปกับพื้น
แม้ร่างจะสั่นสะท้าน แม้ความเจ็บจะกัดกิน แต่ในแววตาของเด็กหนุ่มกลับเต็มไปด้วยประกายแข็งกร้าว
นี่คือเส้นทางของข้า… เส้นทางแห่งเื! หากต้องแลกด้วยความเ็ป ข้าก็จะฝืนฟ้าให้ได้!
เสียงหอบแ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ร่างของเหวินหลงล้มลงกับพื้นป่ามืดมิด แต่ในความมืดนั้น… เปลวแสงจากดวงตาสีเืยังคงส่องสว่าง ไม่ยอมดับลง
499
