ณ ร้านอาหารกึ่งบาร์ชั้นดาดฟ้าสุดหรูตกแต่งด้วยไฟสีเหลืองนวล เสียงเพลงแจ๊ซคลอ สร้างบรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลาย ผู้คนรอบข้างพูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์ แต่ไม่ใช่สำหรับเบล
เธอนั่งหน้ามุ่ยอยู่กลางโต๊ะ กวนหลอดในแก้วน้ำเปล่าจนเป็วงคลื่น ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่าง จิ๊บกับตาลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสบตากันก่อนที่จิ๊บจะเป็ฝ่ายเปิดปาก
“อะไรของแก เบล ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็เชือกป่านขนาดนั้น?”
ตาลหัวเราะขึ้น พลอย แฟนสาวของตาล กำลังใช้ส้อมจิ้มสลัดกินอย่างไม่รีบร้อน แต่ก็เงี่ยหูฟังบทสนทนา
เบลเหลือบตามองเพื่อนทั้งสอง ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“ฉันคิดว่า...ฉันถูกเด็กหลอก”
“เด็ก? เด็กไหน?” ตาลเลิกคิ้ว “อย่าบอกนะว่าเด็กเมื่อคืน”
“เออ” เบลตอบสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความหนักใจ
จิ๊บแทบสำลักเครื่องดื่ม “เห้ย! จริงดิ!? น้องเด็กเอ็นนั่นอ่ะนะ!? ชื่ออะไรนะ เกรสปะ เมื่อคืนได้ยิ่นแว่ว ๆ”
ตาลถึงกับชะงักพลิกเนื้อสเต็กไปมาอย่างใช้ความคิด ก่อนพยักหน้า “ถ้าเป็น้องเด็กเอ็นนั่นก็ไม่แปลก นึกอยู่แล้วว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา”
พลอยที่นั่งฟังอยู่เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย “น้องเด็กเอ็น? ใช่คนเมื่อคืนที่พี่ตาลเล่าให้ฟังรึเปล่าคะ?”
เบลถอนหายใจอีกครั้ง เอามือกุมขมับ “ใช่...เด็กที่เจอในคลับเลส แล้วสุดท้ายกลายมาเป็นักศึกษาในคราสฉันเอง”
ตาลกับจิ๊บทำหน้าเหมือนเห็นเื่สนุก ตาลหัวเราะพลางตบบ่าเบล “อาจารย์คะ... งานนี้ไม่ง่ายแล้วนะ”
“ไม่ง่ายบ้านแกสิ” เบลขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “เด็กนี่มันไม่ยอมถอยเลยว่ะ ฉันรู้ว่าเขากำลังเล่นเกมอยู่ และเด็กนั่นเล่นได้โหดมาก ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ”
จิ๊บหลุดหัวเราะ “เวรละ เบลผู้เกรียงไกรของพวกเราจะเสียท่าเด็กปีสี่แล้วเว้ย!”
“จิ๊บ!” เบลถลึงตาใส่
พลอยอมยิ้มก่อนเอียงคอมองเบล “แต่ที่พี่เบลพูดว่าเสียเปรียบนี่...หมายถึงว่าเริ่มมีใจรึเปล่าคะ?”
เบลเงียบไปครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนโดนจี้จุด ตาลกับจิ๊บหันมองหน้ากันก่อนะเิเสียงหัวเราะ
“เฮ้ย ๆ ๆ ๆ อย่าบอกนะว่า...” ตาลยิ้มกว้าง “เริ่มชอบเด็กแล้วใช่มั้ย?”
“เปล่า!” เบลเถียงกลับทันควัน แต่เสียงที่หลุดออกมากลับฟังดูไม่หนักแน่นพอ
พลอยหัวเราะ “ถ้าเปล่าทำไมต้องรีบเถียงขนาดนั้นล่ะคะ?”
เบลหันไปมองพลอยอย่างไม่เชื่อว่าตัวเองกำลังโดนรุมจากทุกทิศทาง ก่อนจะพ่นลมหายใจ “ช่วยเลิกล้อก่อนได้มั้ย วันนี้ฉันเจอมาเยอะ!?”
จิ๊บยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ แต่ตากลับเป็ประกายเ้าเล่ห์ “พวกฉันช่วยเดินเกมได้นะ...ถ้าตอบมาตรง ๆ ว่าคิดยังไงกับน้องเกรส”
เบลนิ่งไป อกข้างซ้ายกระตุก เมื่อภาพรอยยิ้มเ้าเล่ห์ของเกรสลอยเข้ามาในหัว
ให้ตายเถอะ... เด็กนี่กำลังปั่นหัวเธอ!
“เกมบ้าอะไร ไม่เล่นด้วยหรอกนะ คืนนั้นมันแค่พลาด และมันจะไม่พลาดอีก” เบลประกาศกร้าว ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบเหมือน้าดับอารมณ์ที่ก่อตัวขึ้น
จิ๊บกับตาลกลั้นขำ แต่สายตาพลอยกลับเป็ประกายสนุก เธอยื่นมือไปจับแขนเบลพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความขี้เล่น
"ดูเหมือนเกมจะยังไม่จบง่าย ๆ นะคะพี่เบล"
เบลขมวดคิ้ว "หมายความว่าไง?"
ยังไม่ทันที่พลอยจะตอบ จิ๊บก็เป็คนสะกิดแขนเบลพร้อมพยักพเยิดไปทางประตูร้าน
เบลละสายตาจากเพื่อนแล้วหันไปมอง... ก่อนจะรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ที่หน้าประตูร้าน... เกรส เกสริน เด็กที่เธอเพิ่งประกาศกร้าวว่า ‘จะไม่ยุ่งกับเธออีก’ เดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนสาวกลุ่มหนึ่ง
เธออยู่ในชุดเดรสสั้นสีดำเรียบ แต่กลับดึงดูดสายตาอย่างเหลือเชื่อ ผมยาวสีน้ำตาลถูกปล่อยสยาย ริมฝีปากแต้มสีแดงระเรื่อ ดวงตาคมกล้ากวาดมองไปรอบร้านอย่างเชื่องช้า
แล้วสายตานั้นก็หยุดลงที่โต๊ะของเบล
ริมฝีปากของเกรสยกยิ้มมุมปาก...ราวกับรู้มาั้แ่แรกว่าเบลอยู่ที่นี่
เบลรีบเบือนหน้าหนี แต่ก็สายไป เพราะตาลกับจิ๊บแทบจะตีโต๊ะด้วยความสะใจ
"โห เบล แกพูดถึงเขาไม่ทันไร น้องเขาก็โผล่มาเลยว่ะ" จิ๊บกลั้นหัวเราะพลางกระซิบ
"คิดถึงแรงไปปะเนี่ย?" ตาลแซวเสริม
พลอยหัวเราะ "ดูเหมือนคืนนี้พี่เบลจะไม่รอดแล้วนะคะ"
เบลอยากจะกุมขมับ นี่มันเวรกรรมอะไรกัน!? แล้วเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เกรสไม่ได้แค่เดินผ่านไป แต่เธอเดินตรงมาที่โต๊ะของเบล... อย่างมั่นใจ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้างเบล ทิ้งน้ำหนักไปที่ขาข้างหนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยเสียงหวาน
"บังเอิญจังเลยนะคะ อาจารย์"
เบลยังไม่ทันจะตั้งสติจากเสียงหวานของเกรส เสียงเจื้อยแจ้วของนักศึกษากลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง
"อาจารย์เบล!"
เบลเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มนักศึกษาสาวที่เดินตามเกรสมาอีกสามคน พวกเธอต่างมองเบลด้วยสายตาเป็ประกาย บ้างยิ้มกว้าง บ้างกระซิบกระซาบกัน
"โห อาจารย์คะ บังเอิญจังเลย เจอที่นี่ได้ไงเนี่ย"
เบลฝืนยิ้มเล็กน้อย พยายามรักษาภาพลักษณ์ให้นิ่งที่สุด "อืม บังเอิญจริง ๆ"
แต่เกรสกลับยิ้มเ้าเล่ห์ "บังเอิญเหรอคะ?" น้ำเสียงนั้นคล้ายจะแฝงนัยบางอย่าง
เบลหันไปส่งสายตาเตือน แต่เด็กตรงหน้ากลับทำไม่รู้ไม่ชี้
นักศึกษาคนหนึ่งในกลุ่มเกรส เด็กตัวเล็กผมบ๊อบสั้นดูเซ็กซี่เป็เอกลักษณ์เอ่ยขึ้น "พวกหนูขอไปนั่งโต๊ะข้างนอกริมระเบียงตรงนั้นนะคะ จะได้ไม่รบกวนอาจารย์"
"ตามสบาย" เบลตอบกลับเรียบ ๆ ในใจแอบโล่งที่เด็กพวกนี้ไม่ได้นั่งร่วมโต๊ะกับเธอ
แต่เกรสกลับไม่ขยับตามเพื่อนไปง่าย ๆ เธอยังยืนอยู่ข้างเบล โน้มตัวลงมาอีกนิด ส่งกลิ่นน้ำหอมแตะจมูกก่อนจะกระซิบเสียงแ่
"ถ้าอยากคุยกันต่อ ก็เรียกหนูไปนั่งด้วยได้นะคะ"
เบลกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ ไม่รู้ว่าโมโหเด็กกะล่อนนี่หรือโมโหตัวเองที่หัวใจดันเต้นแรง ตาลกับจิ๊บแทบกลั้นขำกันไม่ไหว ส่วนพลอยเอียงหน้ามองอย่างสนอกสนใจ
"งั้น...หนูไปก่อนนะคะ" เกรสพูดพร้อมส่งยิ้ม ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง
แต่ก่อนที่เธอจะไปถึง กลับแอบเหลือบมองเบลมาอีกครั้ง ราวกับอยากจับตาดูปฏิกิริยาของเบล แต่สายตาที่เกรสใช้มองนั้นกลับดูยั่วยวนมากผิดปกติ
เบลพ่นลมหายใจยาว ให้ตายสิ เด็กนี่กำลังเล่นกับไฟ
ทันทีที่เกรสหมุนตัวเดินจากไป บรรยากาศที่โต๊ะของเบลก็เหมือนถูกแช่แข็ง ทุกคนเงียบกริบ สายตาพลอยกับตาลจ้องมองตามแผ่นหลังของเกรสราวกับกำลังดูละครสด ขณะที่จิ๊บอ้าปากค้าง มือยังค้างอยู่กลางอากาศเหมือนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบแต่ดันลืมไปเสียก่อน
เบลเองก็ยังนิ่งค้างอยู่ที่เดิม จนกระทั่งเกรสเดินไปถึงโต๊ะของตัวเองแล้วเสียงพูดคุยของนักศึกษากลุ่มนั้นเริ่มดังขึ้น บรรยากาศรอบโต๊ะเบลถึงได้กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง
"โว้ยยย!!"
เสียงของจิ๊บะเิขึ้นเป็คนแรก
"เดี๋ยว...!! เมื่อกี้มันอะไรกันวะ!?" จิ๊บวางแก้วลง ดวงตาเป็ประกายสนุกสุดขีด
ตาลหัวเราะขำกุมท้องพลางส่ายหน้า "เห้ยไอ่เบล แกเสร็จเด็กจริงว่ะ!"
พลอยที่ปกติพูดน้อยที่สุดก็ยังอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม "พี่เบลดูไปไม่เป็เลยนะคะเมื่อกี้"
เบลขมวดคิ้ว กระแอมไล่ความรู้สึกบางอย่างที่ยังติดค้างอยู่ในอก "พวกแกลองมาเป็ฉันดู! แต่สำหรับฉันคือไม่มีอะไรทั้งนั้น!"
"ไม่มีบ้านแกดิ! น้องเขาเล่นด้วยขนาดนั้น" จิ๊บท้าวคาง มองเบลตาเป็มัน "ร้ายกาจมากเว้ย เดินเข้ามาอย่างมั่นใจ แถมทิ้งท้ายแบบนั้นอีก อาจารย์เบลของพวกเรานี่ถึงกับไปไม่เป็เลยว่ะ"
ตาลพยักหน้าเห็นด้วย "แล้วแกหน้าแดงด้วยนะ รู้ตัวบ้างปะเนี่ย"
"ไม่เห็นจะแดง!" เบลเถียงทันควัน แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนกำลังแก้ตัว
พลอยยิ้ม "แต่พี่เบลดูสนุกนะคะ ที่รักคิดเหมือนกันมั้ยคะ" ตาลพยักหน้างึก ๆ
เบลอ้าปากจะเถียง แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก เพราะข้างในใจลึก ๆ เธอรู้ตัวดี… เธอกำลัง ‘ติดกับ’ ของเด็กคนนี้เข้าให้แล้ว
ทันทีที่บรรยากาศบนโต๊ะเริ่มจะกลับมาปกติ เสียงพูดคุยของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าร้าน เบลที่กำลังจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพลันชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เดินนำมาก่อนใคร
โรส…
หัวใจของเบลกระตุกวูบ ราวกับมีใครเอาน้ำเย็นมาสาดใส่กลางหลัง ริมฝีปากที่กำลังจะขยับพูดอะไรสักอย่างกลับถูกกดทับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่จู่โจมเข้ามากะทันหัน
ไม่ใช่แค่เธอที่นิ่งไป จิ๊บเองก็เผลอทำเครื่องดื่มหกเลอะโต๊ะ เพราะสายตาของเธอดันไปสบเข้ากับคนที่เดินมาข้างโรส
ปลาย…
แฟนเก่าของจิ๊บเช่นกัน
“นี่มันวันอะไรวะเนี่ย” ตาลถึงกับตาค้างพูดไม่ออก
บรรยากาศบนโต๊ะเปลี่ยนจากเสียงแซวสนุกสนานกลายเป็ความเงียบงันอึดอัดแบบฉับพลัน แม้แต่พลอยกับตาลที่ไม่เคยยุ่งเื่ดราม่าอะไรมาก่อน ยังััได้ถึงคลื่นความกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่ว
โรสเองก็เห็นเบล เธอหยุดเดินไปเสี้ยววินาที แต่ก็กลับมายิ้มหวานเหมือนทุกอย่างปกติ ก่อนจะพยักหน้าให้เป็เชิงทักทาย
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะพี่เบล"
เสียงของโรสเรียบเรื่อย ไม่แสดงความรู้สึก แต่แค่ได้ยินเบลก็รู้สึกเหมือนห้องทั้งห้องเล็กลงจนแทบหายใจไม่ออก
"อืม...บังเอิญจัง" เบลตอบสั้น ๆ พยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง
ขณะที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับแฟนเก่า จิ๊บเองก็กำลังเผชิญหน้ากับปีศาจจากอดีตของตัวเอง ปลายมองเธอด้วยสายตานิ่งสงบ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก
"พี่จิ๊บก็ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ" ปลายพูดขึ้น ลมหายใจของจิ๊บสะดุดไปครู่หนึ่ง แต่เธอรีบเก็บสีหน้ากลับมาเป็ปกติ
"แน่นอน ฉันยังสวยแซ่บเหมือนเดิม เธอล่ะเป็ยังไง ยังคบไอ่ทอมหัวไก่นั่นอยู่มั้ย" เธอหัวเราะเยาะออกมาเล็กน้อย แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่ามันคือเกราะป้องกันตัวเอง
โรสหัวเราะพลางปรายตามองเบล "ไม่คิดเลยนะ ว่าจะมาเจอกันที่นี่"
เบลกำแก้วแน่น หัวใจเธอเต้นกระหน่ำ แม้จะพยายามบอกตัวเองว่ามันผ่านไปแล้ว แต่แค่ได้เจอหน้า…ก็เหมือนมีใครกดปุ่มรีเพลย์ความรู้สึกเก่า ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่มันก็ผ่านมาสองปีแล้ว
เบลสูดหายใจเข้าลึก เธอพยายามคุมสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด ขณะที่โรสยังคงมองเธอด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับไม่มีอะไรติดค้างอยู่ในใจ
แต่เบลรู้ดีกว่าใคร... ว่ามันไม่ง่ายแบบนั้น...
"ดูเหมือนพี่จะสบายดีนะ" โรสเป็ฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่ในแววตามีบางอย่างที่ซับซ้อน
"ก็เรื่อย ๆ" เบลตอบสั้น ไม่อยากเปิดเผยความรู้สึกอะไรไปมากกว่านี้
โรสพยักหน้าก่อนจะกวาดตามองไปรอบโต๊ะ "มานั่งกันครบแก๊งเลยนี่ โรสจำได้ว่าเมื่อก่อนเราก็เคยนั่งด้วยกันแบบนี้"
จิ๊บที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ส่วนตาลกับพลอยก็เงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
"แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว" เบลพูดเสียงเรียบ สายตาจับจ้องไปที่โรสอย่างไม่หลบเลี่ยง
โรสหัวเราะคล้ายจะเห็นด้วย "อืม... มันก็จริง" เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอนตัวลงมาใกล้เบลมากขึ้น "แต่พี่รู้มั้ยคะ บางอย่างมันก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย"
คำพูดของโรสเหมือนมีนัยแฝงอยู่ แต่เบลไม่คิดจะเดินตามเกมของเธอ
"แล้วมันสำคัญตรงไหน?" เบลย้อนเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย
โรสเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้ม "ก็ไม่สำคัญหรอก แค่อยากให้เธอรู้ไว้"
บรรยากาศรอบโต๊ะตึงเครียดขึ้นมาทันที จิ๊บที่พยายามจะไม่ยุ่งกับอดีตของตัวเองพลันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างตัว
"พี่นี่ก็ยังปากดีเหมือนเดิมเลยนะจิ๊บ"
เสียงหวานติดเย้าแหย่แบบนี้ มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่เคยพูดกับจิ๊บแบบนี้ได้
จิ๊บเงยหน้าขึ้นมอง ปลายยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมเรียบนิ่งจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา
จิ๊บเม้มปากแน่นก่อนจะแค่นยิ้ม "แล้วเธอยังยุ่งไม่เข้าเื่เหมือนเดิมหรือเปล่าล่ะ?"
ปลายหัวเราะในลำคอ "การยุ่งเื่ของพี่มันเป็นิสัยที่แก้ไม่หายค่ะ"
ตาลกับพลอยแทบกลั้นหายใจ ทั้งสองรู้ดีว่าเื่ของจิ๊บกับปลายไม่ได้จบแบบสวยงาม และการที่สองคนนี้ต้องมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง มันเป็อะไรที่คาดเดาไม่ได้เลย
"แต่เธอไม่มีสิทธิ์ยุ่งอีกแล้วปลาย" จิ๊บพูดชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงกดต่ำลงอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก
ปลายยักไหล่ "ก็แค่ทักทาย ไม่ได้คิดจะยุ่งอะไรหรอก"
"ดีแล้ว เพราะฉันก็มักจะขี้รำคาญพวกแมลงหวี่แมลงวัน"
จิ๊บหมุนแก้วเครื่องดื่มเล่นไปมา แสร้งทำเหมือนกำลังสนใจสิ่งอื่นมากกว่า แต่ทุกคนที่รู้ดี ว่าเธอกำลังหนี
บรรยากาศที่โต๊ะหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก ทั้งเบลและจิ๊บต่างกำลังเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเองในแบบที่พวกเธอไม่อยากให้เกิดขึ้น
และก่อนที่สถานการณ์จะอึดอัดไปมากกว่านี้…
"อาจารย์คะ!"
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
เบลหันขวับไปมอง แล้วหัวใจของเธอก็เหมือนจะหยุดเต้นไปครู่หนึ่ง…
เกรส…
เธอยืนอยู่ตรงนั้น มองมาที่เบลด้วยแววตาอ่านยาก ก่อนจะเดินตรงมาหา…
--- To Be Continue ---
7K
