ตอนที่ 17
แมงมุมพิษน้ำแข็ง1
หลังกลับลงมาจากการวางค่ายกลบนยอดเขาลูกหนึ่ง ใน...เขตแดนหิมะร้อยภูผาสิ่งแรกที่หลงจิวเมิ่งกระทำ ก็คือการเดินทางกลับไปบอกกล่าวบิดาเป็สิ่งแรก เมื่อหลงหย่งฝูรับรู้ว่าบุตรชายมีระดับการฝึกตนก้าวหน้าก็ยินดียิ่งแม้เจ็บป่วยแต่กลับมีพลังแฝงผลักดันจนสามารถลุกขึ้นเดินเหินออกไปชมทิวทัศน์เบื้องนอกเรือนชานทั้งที่ก่อนหน้าทำได้เพียงมองดูผ่านหน้าต่างเท่านั้น
สองขามีเรี่ยวแรง ใบหน้าเริ่มมีเืฝาดแม้เป็สัญญาณฟื้นตัวที่ดี แต่หลงจิวเมิ่งรู้ดีว่า เื่ราวมิได้ง่ายดายเช่นนั้น เพราะพิษกร่อนชีพจรนั้นยิ่งเส้นชีพจรเสื่อมสลาย ร่างกายและสุขภาพของผู้ที่ถูกพิษจะยิ่งฟื้นคืนจนกระทั่งเส้นชีพจรลมปราณในร่างเสียหายโดยสมบูรณ์ เมื่อนั้นพิษก็จะสลายจนหมดสิ้นผู้คนก็กลับคืนสู่สามัญชนไร้ซึ่งลมปราณ
หลงจิวเมิ่งว้าวุ่นใจจึงได้บอกกล่าวขอตรวจสอบอาการของบิดาอีกครั้ง ทำให้รู้ว่าตอนนี้ผู้เป็บิดาระดับเส้นชีพจรเสียหายหนักขึ้นจนสามารถรองรับพลังได้แค่ขอบขั้นพื้นฐานลมปราณชั้นต้นแล้ว แม้รับรู้เื่ราวว่าเป็เช่นใดแต่จำต้องเอ่ยไปอีกทางเพื่อปกปิด ช่างน่าปวดร้าวยิ่งนัก
“อาการของท่านพ่อดีวันดีคืน ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานคงหายดี”คำปดกล่าวออกไปเพื่อความสบายใจ
เมื่อความสำคัญแรกผ่านพ้น เป้าหมายต่อมาของหลงจิวเมิ่งก็ไม่พ้น...ร้านโอสถสุขสันต์
ต้าฮวนยินดียิ่งที่หลงจิวเมิ่งเดินทางกลับมาอย่างปลอดภัยแต่เมื่อสังเกตสีหน้าอมทุกข์ของสหาย จึงไม่ลังเลที่จะเอ่ยสอบถามทำให้ได้รู้ความจริงเื่อาการป่วยของหลงหย่งฝู
ต้าฮวนถอนหายใจยาว แม้ตอนนี้เขาได้รับหญ้าหยินหยางมาแล้วแต่น่าแปลกที่...พิษของแมงมุมน้ำแข็ง ซึ่งน่าจะหาได้ง่ายดายกว่า กลับไม่อาจซื้อหาได้ในตลาดกลางของเขตป้อมพายุหิมะราวกับว่ามันถูกผู้คนกว้านซื้อไปจนสิ้น
“เวลาไม่อาจปล่อยยืดยาวหากเส้นชีพจรของบิดาข้าลดต่ำไปกว่าระดับพื้นฐานลมปราณ ต่อให้ใช้โอสถวิเศษเพียงใดก็คงไม่อาจฟื้นฟูกลับคืนมาสู่เส้นทางฝึกตนที่ก้าวหน้าได้อีก”
“ร้ายแรงถึงเพียงนั้น” ต้าฮวนเอ่ยพลางพลางเก็บหญ้าหยินหยางที่เพิ่งได้รับมาเมื่อสองวันก่อน กลับลงไปในกล่องบรรจุ ก่อนจะยื่นมันส่งให้กับหลงจิวเมิ่ง
หลงจิวเมิ่งพยักหน้าตอบคำ พร้อมรับกล่องไม้มาเก็บไว้ก่อนจะเอ่ยขอบใจตามหลัง แต่แล้วจู่ ๆ หลงจิวเมิ่งก็เอ่ยถ้อยคำขึ้นมาแทรก
“หากเป็ลูกแมงมุมพิษน้ำแข็งละก็ ข้าอาจจะพอมีโอกาส”
“ลูกแมงมุมพิษน้ำแข็ง...”ต้าฮวนทวนคำกล่าวของหลงจิวเมิ่ง“เ้าไม่ได้คิดจะไปออกล่าแมงมุมพิษน้ำแข็งเองใช่มั้ย”
“เื่ราวเร่งด่วน มิอาจชักช้า”
...หากข้ามิอาจรักษาท่านพ่อได้นั่นก็เท่ากับว่ามิอาจปกป้องบุคคลที่ข้ารักที่สุดได้เช่นนั้นแล้วการย้อนเวลากลับคืนมาอีกครั้ง ยังจะมีค่าอันใด
“แต่แมงมุมพิษน้ำแข็งมันเป็สัตว์อสูรระดับลมปราณเหนือธรรมชาติขั้นต้นเชียวนะที่ข้าเคยได้ยินมาแม้แต่ผู้ฝึกตนเหนือธรรมชาติขั้นกลาง ยังมิกล้าที่จะออกล่าเ้าตัวแปดขานี่เพียงลำพังเลย”
“หากเอ่ยถึงการสังหารเ้าแมงมุมพิษน้ำแข็งในตอนนี้ก็คงเป็ไปไม่ได้ แต่หาก้าแค่พิษมันของมัน ข้าก็พอจะมีทาง”
“พิษของมัน หรือเ้ามีวิธี”
“วิธีการนั้นมีอยู่ แต่ว่าจะกระทำได้สำเร็จสมบูรณ์หรือไม่กลับมิใช่เื่ง่าย”
“ดี ในเมื่อเป็สหายกันแล้วเ้าเดือดร้อนข้าก็ต้องช่วยเหลือ บอกวิธีการของเ้าออกมาได้เลย”
“ต้าฮวน ข้าขอบใจเ้ามาก แต่วิธีการสุ่มเสี่ยงเกินไปข้าคงไม่อาจชักนำเ้ามาร่วมด้วย เพียง้าอุปกรณ์สิ่งของสักเล็กน้อย”
“เื่สิ่งของไม่มีปัญหา แต่เ้าอย่าได้ดูถูกฝีมือข้าเกินไปแม้ข้าจะอยู่กับโอสถตำราเสียเป็ส่วนใหญ่ แต่หลังจากที่เ้ามอบวิธีการฝึกฝนและเคล็ดวิชาฝีมือพลังฝึกปรือของข้าก็ทะยานลิ่ว ราวพยัคฆ์ติดปีก” ต้าฮวนไม่พูดเปล่า แสดงการสาธิตหมัดที่ผสานกับผงโอสถซึ่งพัฒนาต่อยอดจากสิ่งที่หลงจิวเมิ่งมอบให้“ดูหมัดเพลิงอัคคีของข้า ให้ร้อยแมงมุมน้ำแข็ง หากถูกไฟลามก็ต้องมอดไหม้”
“ร้ายกาจ แม้จะมีระดับบ่อเพาะขอบขั้นกำเนิดลมปราณขั้นกลางแต่เมื่อผสานรวมกับศาสตร์แห่งโอสถงู ๆ ปลา ๆ ของเ้า กลับสามารถใช้ออกด้วยกระบวนผสมผสานเป็หมัดเพลิงไฟ”
“เ้า...เ้าว่า โอสถ งู ๆ ปลา ๆ ยังงั้นรึ”ต้าฮวนแสดงท่าทางฮึดฮัด ไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวของหลงจิวเมิ่ง
“แน่นอน ในเมื่อเพลิงไฟที่เกิดจากโอสถของเ้าเป็เพียงเพลิงไฟสามัญต่อให้มันลุกไหม้คลอกลงไปทั้งร่างของสัตว์อสูรลมปราณเหนือธรรมชาติพวกมันก็หาได้เกรงกลัว หากาเ็ก็คงเป็ เพียงผิวหยาบ หรือไม่ก็เส้นขนภายนอกกระมังลุกไหม้”
“เ้า...เ้า...”ต้าฮวนงอนแก้มป่องด้วยตอนแรกมั่นใจในกระบวนท่าที่ตนครุ่นคิดนั้นร้ายกาจยิ่งนัก แต่เมื่อได้ฟังคำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาแกมเหน็บแนมของหลงจิวเมิ่งจึงไม่ค่อยพอใจนัก
“อย่าได้หงุดหงิดไป สิ่งที่เ้าทำนั้นนับว่าเหนือความคาดหมายของข้าไปมากแล้วหากเ้าได้เข้าใจศาสตร์แห่งการปรุงโอสถที่แท้จริงแล้ว ข้าเชื่อว่ากระบวนท่าที่เ้าแสดงอยู่นี้สามารถปรับปรุงให้ใช้ออกด้วยเพลิงไฟในระดับสูงซึ่งแม้แต่สัตว์อสูรที่เหนือไปกว่าเ้าแมงมุมพิษน้ำแข็งก็มิอาจทานทนได้อย่างแน่นอน”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า จิวเมิ่งเอ๊ย จิวเมิ่ง...เ้าคงเห็นความเป็อัจฉริยะของข้าแล้วสินะดี ! ถ้าเช่นนั้นข้าจะจดบันทึกวิธีการพวกนี้เอาไว้เป็อย่างดีวันใดที่ข้าเข้าใจศาสตร์แห่งโอสถมากขึ้น เมื่อนั้นวิชาฝีมือชุด...โอสถเพลิงประสานชุดนี้จะต้องโด่งดังไปทั่วหล้า ส่วนเ้าก็รับสิ่งนี้ไป ร่วมมือเป็หนูทดลองรายแรกให้ข้าซะ”
หลงจิวเมิ่งไม่มีอันใดจะเอ่ย ได้แต่ฉีกยิ้มส่ายศีรษะไปมาแต่ก็ยินดีรับผงเพลิงโอสถที่ต้าฮวนมอบให้มาเก็บเอาไว้
“เอาเถอะ ในเมื่อเ้าอยากช่วยเหลือข้าก็มีงานที่ไม่เสี่ยงให้เ้าช่วย”
“ตกลงเล่ารายละเอียดงานที่เ้า้าจะให้ข้าช่วยออกมาได้เลย”
“ข้าอยากรู้ตำแหน่งของรังแมงมุมพิษน้ำแข็งเอาสักสามสี่แห่งก็พอ อ๋อ อีกประการขอเป็พื้นที่ ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ เขตป้อมพายุหิมะละจะได้ไม่สียเวลาเดินทางมาก”
“ได้เลย สถานที่เก็บเกี่ยวสมุนไพรแม้ส่วนใหญ่ปกปิดเป็ความลับ แต่เพราะแมงมุมพิษน้ำแข็งแข็งแกร่งจนเกินไป การออกล่าส่วนใหญ่จึงระบุสถานที่เปิดเผยเดี๋ยวข้าจะไปสอบถามสถานที่ ซึ่งยังไม่ถูกระบุว่ามีการออกล่าใน่นี้มาให้เ้าเอง”
“เดี๋ยวก่อนมีอีกเื่”หลงจิวเมิ่งเอ่ยพลางหยิบเศษกระดาษขึ้นมาขีดเขียนรายการสิ่งของที่้า “ต้องขอให้เ้าจัดเตรียมสิ่งของให้ข้าอีกแล้ว”
ต้าฮวนรับเศษกระดาษขึ้นมาอ่านผ่านตารอบหนึ่งก่อนจะพยักหน้าพลางเอ่ยตอบ “เื่เล็กน้อยแค่นี้ ไม่มีปัญหา”
“ขอบใจเ้ามาก”
.
.
หลังจากที่สิ่งของต่าง ๆถูกจัดเตรียมจนเสร็จสรรพ หลงจิวเมิ่งก็เอ่ยขอบใจต้าฮวนอีกครั้ง ก่อนจะเร่งเดินทางออกจากเขตรั้วปกป้องของป้อมพายุหิมะบ่ายหน้าไปสู่ทิศตะวันออก อันเป็ผืนป่าโปร่ง สถานที่ชุกชุมไปด้วยสัตว์ร้ายนา ๆชนิด รวมถึงเหล่าสัตว์อสูรลมปราณที่สร้างอาณาเขตปกครองตนเองขึ้นมา
แผนที่ลวก ๆ ซึ่งขีดวาดบอกรายละเอียดตำแหน่งของรังแมงมุมพิษน้ำแข็งสัตว์อสูรที่มักขุดโพรงบนพื้นดิน หรือถ้ำลึกเอาไว้หลงจิวเมิ่งหยุดยืนสังเกตเส้นทางสัญจรที่กำลังจะสิ้นสุดก่อนเข้าผืนป่าเพื่อเปรียบเทียบกับตำแหน่งรังของแมงมุมพิษน้ำแข็งทั้งสามบนแผนที่ซึ่งได้รับมาจากต้าฮวน
ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีส้มสดเกล็ดหิมะขาวโปรยปรายลงมาทับถมกับที่มีอยู่เดิมบนพื้นจนหิมะหนาแข็ง
...ตำแหน่งถ้ำแห่งนี้อยู่ใกล้ที่สุดงั้นเราเริ่มก็จากที่นี่ก่อนเลยแล้วกัน
หลงจิวเมิ่งเลือกถ้ำที่อยู่ใกล้จุดสิ้นสุดเส้นทางสัญจรที่สุดแต่เมื่อเร่งฝีเท้าเข้าใกล้เพื่อสำรวจ กลับพบเพียงถ้ำร้างว่างเปล่า
...น่าแปลก โดยปกติการล่าแมงมุมพิษน้ำแข็งผู้เก็บเกี่ยวจะไม่บุกทำลายถึงรัง แต่เหตุใดที่นี่จึงกลายเป็รังร้างไปได้หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับพิษและชิ้นส่วนซึ่งเก็บเกี่ยวได้จากซากของแมงมุมพิษน้ำแข็งที่หายไปจากตลาดกลางของเมือง
17K
![ระบบเวลา[ time system ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1584979997_34003743.webp)
