พร้อมชายแก่เจียงกวักมือเรียกเฉินหนานหอบหายใจหนักถี่ ปากมีเืไหลยืด เข้ามาต่อสู้ “เ้าหนุ่ม เข้ามา!” คล้ายเป็การหยั่งเชิงหนุ่มน้อยไปในตัว ว่าเขาจะมีความกล้า ถูกชายแก่อย่างเขา บดขยี้ ซ้ำๆ หรือไม่
ดวงตาบ้าเืเฉินหนานแผดเสียงคำรามก้อง “ท่านคิดว่าข้าจะถอยหนีงั้นหรือ!” เขาพุ่งหมัดฝากรอยเท้าลึกไว้ที่พื้น ปัง! ดีดตัวเข้าหาชายแก่เจียงอย่างไม่ลังเล
ขณะเดียวกันชายแก่ที่ตั้งท่าหลวมๆ เตรียมสวนหมัดปะทะ จู่ๆ เฉินหนานจะเอี้ยวตัวหลบหมัดทรงพลังชายแก่เจียงอย่างฉับไว ครั้นเขารับรู้ความห่างชั้นของกำลังกาย ระหว่างทั้งสองเป็อย่างดีแล้วตอนนี้
พลันทำให้ชายแก่ใ หืม! เมื่อหมัดสาดกระแทกข้างใบหน้าเฉินหนาน วูม! ให้ผมมัดรวบของเขาต้องปลิวสยาย กระจัดกระจาย
จากนั้นขาเฉินหนานยกเตะสูง เข้าใส่สีข้างชายแก่เจียงทันที วูม!
“ยังเร็วไป!” ชายแก่เจียงพลันกระแทกศอก ปัก! ใส่ข้อเท้าเฉินหนานพุ่งเข้าหา ส่งเสียงกระดูกแตกลั่นดังสะท้าน ขึ้นมาทันที
“เหตุใดร่างชายแก่เจียง ถึงได้แข็งแกร่งราวกับหินผา ไม่มีวันล้มได้ขนาดนี้” พร้อมสายตาเฉียบคมเฉินหนานไม่ยอมแพ้ ย๊าก! เมื่อซัดหมัดตรง แขนที่ยังใช้การได้อีกข้าง ห่อหุ้มด้วยพลังงานโกลาหล เข้าใส่ใบหน้าชายแก่ ให้รับรู้หมัดนั้นไม่ใช่หมัดกำปั้นธรรมดา
ชายแก่เจียง เผยสีหน้าแววตาจริงจังเป็ครั้งแรก เมื่อซัดหมัดตรงเข้าหาเฉินหนาน วัดพลังกันทันใด ตู้ม! แขนเฉินหนาน ปลิวกระเด็นกลับหลัง นิ้วมือสั่นบิดงอ กระดูกขาวโผล่ ด้านหลังข้อศอกน่าหวาดเสียว ชนิดไม่ได้ตั้งตัว
อ๊ากกก! “ได้อย่างไรกัน!” จนเฉินหนานแทบทนความเ็ปไม่ไหว เมื่อใบหน้าบิดเบี้ยวเขียวคล้ำ ร่างเซถอยหลังกำลังเพลี่ยงพล้ำ
“หึ! หมัดสุดท้ายของเ้าไม่เลว เ้าหนูเฉินหนาน” เมื่อร่างชายแก่เจียง ออกไปซัดหมัดรัวๆ จนแขน ลำตัวเขากระดูกแทบป่น ตู้ม! ตู้ม! ร่างเบี้ยวไปมาตามแรงซัดอีกฝ่าย จนกระดูกทั่วทั้งร่างเฉินหนาน สั่นสะท้าน
ทว่าสายตาของเขาก็ยังคงเผยความบ้าเืในดวงตาไม่ยอมแพ้
ก่อนเสียงผัวะ! ผัวะ! จะดังขึ้นมาอีกหลายทีในตอนท้าย เมื่อกระดูกต้นขาเฉินหนาน ถูกชายแก่เจียง ถีบหักขากระดูกทุกข้อ ร่างร่วงล้มลงกับพื้น
“บัดซบ!”
ตึง! พร้อมเสียงกล่าวชมอีกฝ่าย “ถือว่าไม่เลว”
เฉินหนานก็นอนกองหน้าแนบกับพื้น เมื่อปากกระอักเืสด ออกมาเป็ทาง ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยโลหิตสาดกระเซ็น คล้ายยังคงกระเสือกกระสน
ทว่าไม่รู้ั้แ่เมื่อใดที่พวกเขาต่อสู้กัน มีหิมะตกโปรยปรายลงมา สายตาเฉินหนานที่มองขึ้นไปหาชายแก่เจียง
เสียง ผัวะ! บาทาจะเหยียบเข้าหน้าเฉินหนาน กลายเป็ภาพตัด ดำมืดทันที…
ครั้นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที เฉินหนานร่างก็ถูกพันเหมือนมัมมี่ จากเส้นเอ็นใยไหมภายในเพิงพักพัวพันกันจนยุ่งเหยิง เมื่อคิดจะดิ้นให้หลุดพ้น เสียงหนึ่งแหบพร่า จะเอ่ยเตือนเฉินหนานออกมา “เ้าหนูอย่าดิ้น อยากจะพิการ จริงๆ หรืออย่างไร!”
เฉินหนานนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เมื่อเสียงผู้าุโเจียงกล่าวต่อ “นี่เป็วิชาใยไหมรักษาของข้า เ้าเคยฝึกสภาวะจิตนิ่งใช่หรือไม่ ใช้มันเสีย…แล้วตั้งใจจัดเรียงกระดูกของเ้า แม้มันจะเ็ปไม่น้อยก็ตาม”
พร้อมเสียงสูดลมหายใจเข้าไปลึก “แต่ข้ารับรองหากเ้าทำสำเร็จ จะทะลวงข้ามขั้นอย่างรวดเร็ว หากไม่ตายตกแล้วละก็”
เฉินหนานพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้วผู้าุโเจียง” ก่อนเสียงสูดลมหายใจเข้าไปลึกจนเต็มปอด เมื่อจิตของเขา เข้าสู่สภาวะจิตนิ่ง มันก็คล้ายเขาได้จดจ่อ กับร่างกายของตนเองอีกครั้ง
เมื่อเสียงกระดูกที่แตกร้าวแทบเป็เศษเล็กเศษน้อย เคลื่อนที่กลับตำแหน่งเดิมทีละนิด ภายใต้เพิงพัก ร่างใยไหมแผ่ตรึงทั่วห้องไม้
ชายแก่เจียงเฝ้ามอง จะได้ยินเสียงคำรามเ็ปของเฉินหนาน ดังเล็ดลอดออกมา ราวกับจะไม่มีสิ้นสุด เมื่อทุกครั้งได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อนกลับเข้าที่ เืเสียถูกขับออกมากองกับพื้นเป็อยู่เช่นนั้น ซ้ำๆ
ทิศทางอื่นๆ เองจอมยุทธ์ทุกคนต่างก็ตั้งใจฝึกฝนอย่างจริงจัง ไม่ต่างจากเ้าเฉินหนาน ไม่ว่าจะเป็น้องสาวของเขา อย่างแม่นางน้อยซุ่ยปิงก็ตาม…หรือว่าจะเป็จอมยุทธ์จากโลกเบื้องบน เข้ามาค้นหา่ชิงโชคโอกาส สมบัติล้ำค่าของโลกเบื้องล่างในยามนี้
ด้านของจูซือเจีย นางเองก็เริ่มเคลื่อนไหว ออกจากการปิดขั้นพลังแล้วเช่นกัน เมื่อร่างสตรีน้อย รักษาอาการาเ็ที่ได้รับจากเฉินหนาน ในอ้อมแขนนางมีตุ๊กตาหมีตัวน้อยอยู่ไม่ห่างกาย
นางะโฝีเท้าสองขา เดินทางไปเพียงลำพัง ภายในป่าอันกว้างใหญ่สุดแสนอันตราย ราวกับจะไม่มีอะไรกล้ำกรายร่างนางได้ ชิ! "เมื่อคิดถึงไอ้เด็กเฉินหนานนั้นทีไรทำให้ข้า เสียอารมณ์ทุกที ป่านนี้ไอ้เวรนั้น คงร่างป่น กระดูกไม่เหลืออยู่บนโลกแล้วกระมัง"
877
