ต้าหวงเหลียนที่ตอนนี้อายุ36 -37 ปี แล้ว ยังคงสูงใหญ่แข็งแรงเหมือนเดิม และดูเหมือนวรยุทธ์จะสูงขึ้นกว่าเดิมมากด้วยเขาหัวเราะออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นเด็กน้อยที่พวกเขาช่วยกันสอนวิชาได้กลายมาเป็บัณฑิตฮานหลินหยวนแล้ว
“เป็อย่างไรบ้างเสี่ยวเฉียง”
“สบายดีขอรับขอเชิญท่านอาต้าเข้ามาก่อน”
“เ้าได้ฝึกวรยุทธ์บ้างหรือไม่”ต้าหวงเหลียนหันมาถามเด็กหนุ่มด้วยคำถามที่ทำให้เขาต้องอึ้งไป
เพราะั้แ่เริ่มสอบเมื่อหลายเดือนที่แล้วเฟิงหลี่เฉียงแทบจะไม่ได้ฝึกวิชาอะไรเลย การออกกำลังกายอย่างเดียวที่เขาทำใน่นี้คือ การเดินไปกลับระหว่างบ้านกับที่ทำงาน และการทำความสะอาดห้องสมุดเมื่อบ่ายวันนี้เท่านั้น
“..ข้าไม่ได้ฝึกมาหลายเดือนแล้ว”เด็กหนุ่มตอบเบาๆ แล้วก็รีบเดินไปหลังบ้าน เพื่อต้มน้ำชงชาให้อาจารย์ และรีบเข้าไปทำอาหารเย็นเพื่อกินด้วยกัน
ในระหว่างนั้นเขาก็เล่าชีวิตที่ผ่านมาให้อาจารย์ฟังและถามว่า “ท่านอามีธุระอะไรให้ข้าช่วยรับใช้หรือไม่”
“ข้ามาช่วยเพื่อนรุ่นน้องในการสืบคดีบางอย่าง”ต้าหวงเหลียนบอกอย่างไม่ปิดบัง
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มรอฟังเขาก็เล่าต่อว่า “เขาเป็องครักษ์เสื้อแพร และตอนนี้กำลังสืบเื่พรรคบัวขาวอยู่” เฟิงหลี่เฉียงยิ่งตั้งใจฟังมากขึ้น
“เ้าก็รู้อยู่ว่าพรรคบัวขาวหรือสมาคมลับบัวขาว (ไปเหลียนเจี้ยว) เป็ชาวฮั่นที่นับถือศาสนาพุทธ ตลอด่ที่ชาวฮั่นถูกกดขี่จากชาวมองโกลชาวบ้านจึงลุกขึ้นต่อสู้ โดยเฉพาะกับราชวงศ์หยวน ที่เป็ชาวมองโกล และปฐมจักรพรรดิจูหยวนจางหรือิไท้จู ก็ยังเป็หัวหน้ากลุ่มฏจนโค่นล้มราชวงศ์หยวนและก่อตั้งราชวงศ์ิของชาวฮั่นได้สำเร็จ”
เฟิงหลี่เฉียงพูดเสริมขึ้นว่า“แต่ในพรรคบัวขาวเอง ก็มีหลายกลุ่มหลายแิ และถูกตราหน้าว่าเป็ฝ่ายอธรรม และยังมีการก่อฏขึ้นมาอีกหลายครั้ง” แต่แล้วเขาก็ชะงัก และถามว่า “ท่านหมายความว่า มีการก่อฏขึ้นอีกแล้วหรือ”
อีกฝ่ายพยักหน้าและพูดอย่างอึดอัดใจว่า “ที่จริงข้าก็ไม่อยากจะยุ่งเื่นี้เพราะเพื่อนรุ่นน้องเป็พวกราชสำนัก แต่ข้าเป็คนพเนจรอยู่ในเจียงหู[1] ไม่สนใจลาภยศสรรเสริญแต่เราเป็เหมือนพี่เหมือนน้องกันมานาน เขายังได้รับาเ็จากการสืบข้อมูลด้วยแต่โชคดีที่มีคนช่วยเอาไว้ทัน”
เฟิงหลี่เฉียงไม่ได้ถามต่อว่าเพื่อนคนนี้เป็ใครและอาจารย์ของเขาจะทำอย่างไร เพราะถ้าเล่าได้ อาจารย์ของเขาก็จะเล่าเอง หลังจากคืนนั้นต้าหวงเหลียนก็หายไป เพื่อช่วยเหลือรุ่นน้องสืบข้อมูล เฟิงหลี่เฉียงบอกเขาเอาไว้ก่อนแล้วว่าอีก 2-3 วันเขาจะย้ายบ้านแล้ว จากนั้นก็ให้ที่อยู่ใหม่เอาไว้ เผื่อเขาจะแวะมาพักที่บ้านใหม่ด้วย
อย่างไรก็ตามหลังจากที่เฟิงหลี่เฉียงได้ฟังข้อมูลพรรคบัวขาวแล้ว เขาก็มีความสนใจอย่างมาก และอดประหลาดใจกับความบังเอิญไม่ได้ตอนนี้เขากำลังจัดห้องสมุดพุทธศาสนา แล้วจู่ๆ ต้าหวงเหลียนก็โผล่มา และเล่าถึงพรรคนี้ที่ก่อตั้งมาจากผู้ศรัทธาในศาสนาพอดีเขาจึงตั้งใจจะค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม เผื่อจะช่วยอาจารย์ของเขาได้
ตลอด่ 2-3วันนี้ นอกจากจะจัดข้อมูลแล้ว เฟิงหลี่เฉียงยังใช้เวลาในการอ่านหนังสือและข้อมูลต่างๆที่เกี่ยวกับลัทธิบัวขาว จนทำให้ในวันหนึ่ง จิวเหวินชางซึ่งกำลังกินข้าวกลางวันด้วยกันถามขึ้นมาว่า “ข้าเห็นเ้าขยันอ่านข้อมูลเกี่ยวกับศาสนาพุทธมากเลย เ้าจะออกบวชอย่างนั้นหรือ”
เฟิงหลี่เฉียงเกือบจะสำลักข้าวที่กำลังเคี้ยวอยู่“ข้านี่นะ!ไม่ละ! ข้ายังชอบกินเนื้อสัตว์อยู่” อีกฝ่ายจึงหัวเราะออกมา
ใน่หลังนี้พวกเขาสองคนสนิทสนมกันมากขึ้น มักจะมากินข้าวกลางวันและปรึกษางานกันพวกเขาจะช่วยกันจัดห้องสมุดในวันอังคารและพฤหัสบดีถึงแม้จะเหนื่อยในการทำความสะอาด และแบกม้วนเอกสารไม้ไผ่ กับหนังสือไปมา แต่เฟิงหลี่เฉียงก็ไม่ต้องอยู่ห้องเดียวกันกับหวายฉางหรงและหลี่เว่ยกวงทุกวันเขาจึงยินดีมาก เพราะเบื่อที่จะฟังคำพูดถากถางและจ้องจับผิด
แล้วก็มาถึงเช้าวันเสาร์ที่จะย้ายบ้านเขาไม่ต้องวุ่นวายแจ้งเ้าของบ้าน เพราะนายหน้าที่เขาใช้บริการ เป็คนจัดการให้แล้วและในเช้าวันนี้ก็มาช่วยเขาขนของแต่เช้า ทั้งสองนั่งรถลากด้วยวัวไปถึงบ้านเช่าใหม่วันนี้ร้านขายเครื่องเขียนด้านล่างเปิดขายพอดี เขาจึงได้มีโอกาสทักทายกับเ้าของร้าน
เ้าของร้านเป็บัณฑิตเซิงหยวนหรือบัณฑิตระดับเทศมณฑลหรืออำเภอนั่นเอง เขาอายุ 32 ปีแล้ว แต่สอบระดับสูงขึ้นไปไม่ผ่านเขาจึงเลิกสอบ และเลือกมาเปิดร้านขายอุปกรณ์การเขียนและหนังสือเมื่อเห็นนายหน้ามากับเฟิงหลี่เฉียง เขาก็ทักทายอย่างดี “ท่านบัณฑิตข้าชื่อซุนเทียนเป่า เป็เ้าของร้านที่นี่ขอรับ”
เฟิงหลี่เฉียงรีบทักทายกลับถึงเขาจะมีตำแหน่งสูงกว่า แต่อีกฝ่ายก็ยังอายุมากกว่าเขาอยู่ดี ซุนเทียนเป่ายังเรียกให้ลูกน้องมาช่วยขนของด้วยทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกดีกับเขามากขึ้น และตั้งใจว่าเมื่อจัดข้าวของเสร็จแล้วจะแวะไปพูดคุยกับอีกฝ่ายเมื่อนายหน้าเห็นว่ามีคนช่วยเหลือแล้ว เขาจึงขอตัวกลับ
เมื่อเฟิงหลี่เฉียงกับลูกน้องของซุนเทียนเป่าขนของเสร็จแล้ว เขาก็มอบเงินจำนวนเล็กน้อยให้แต่อีกฝ่ายก็รีบปฏิเสธและวิ่งลงไปข้างล่างทันที เขาจึงได้แต่หัวเราะและลงมือจัดข้าวของ
ที่นี่มีสามห้องเฟิงหลี่เฉียงจัดห้องนอนก่อน จากนั้นจึงขนเสื้อผ้าไปไว้อีกห้อง และอีกห้องก็ทำเป็ห้องหนังสือโชคดีที่ชั้นบนนี้มีพื้นที่ว่างตรงกลางบ้าน ทำให้เขาจัดเป็ห้องนั่งเล่นและเอาไว้รับแขกได้แต่ตอนนี้ ยังไม่มีเก้าอี้และโต๊ะ เด็กหนุ่มจึงตั้งใจว่าเขาจะออกไปกินข้าวกลางวันและซื้อของจำเป็เข้ามาด้วยเลย
ถึงเขาจะเป็บัณฑิตฮานหลินหยวนที่ยากจนแต่เฟิงหลี่เฉียงยังมีเงินเก็บจำนวนหนึ่งที่ได้มาจากการสอบเป็บัณฑิตและการรักษาผู้ป่วยเขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่า เขาจะต้องสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้ด้วยตัวเองเพื่อไม่ให้เป็ภาระกับแม่และอาจารย์ที่จริงแล้วเฟิงหลี่เฉียงก็ไม่ได้ขอเงินจากทางบ้านมาั้แ่เขาอายุได้ 15 ปีแล้ว
ตอนนี้ได้เวลาอาหารกลางวันแล้วเขาจึงล้างหน้าล้างตา ปิดประตูบ้าน และเดินลงไปชั้นล่างด้วยบันไดที่อยู่ข้างบ้านเขาเห็นในร้านเครื่องเขียนมีลูกค้ามาซื้อของอยู 2-3 คนเฟิงหลี่เฉียงเดินไปทางปากซอย และเลี้ยวไปยังทิศตะวันตกซึ่งเป็ย่านค้าขายและที่อยู่ของคนธรรมดาตอนนี้กำลังเข้าสู่หน้าร้อนแล้ว อากาศเริ่มร้อนแต่ก็ยังไม่ร้อนมากนัก
เขาแวะกินอาหารที่ร้านอาหารที่อยู่ในตึกแถวเด็กหนุ่มกินอาหารไปและมองสำรวจถนนไปด้วยบริเวณนี้เป็ที่อยู่ใหม่ที่เขาจะต้องทำความคุ้นเคยเอาไว้
เมื่อกินเสร็จเขาก็ออกเดินไปจนถึงย่านที่ขายสินค้าตกแต่งบ้านเขาเดินดูหลายร้านและมาจบที่ร้านที่อยู่ด้านในสุดที่ไม่ค่อยมีคนเดินมาถึงนัก
เ้าของร้านเป็หญิงวัยกลางคนอายุประมาณ 29 ปี เขาแปลกใจเช่นกัน ที่เ้าของร้านเป็ผู้หญิง และยังขายสินค้าตกแต่งบ้านงานแบบนี้มักจะเป็หน้าที่ของผู้ชาย โดยมีผู้หญิงมาเป็ผู้ช่วยขายในขณะที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะค้าขายสินค้าเล็กๆ น้อยๆ มากกว่า
นางเป็ผู้หญิงที่มีหน้าตาสวยแบบเรียบๆแต่ก็ดูมีความเข้มแข็ง ร้านของนางมีสินค้าตกแต่งบ้านอยู่จำนวนหนึ่ง เพราะเป็ร้านขนาดเล็กส่วนใหญ่จึงมีคนเดินมาดูบ้าง จากนั้นก็กลับไปโดยไม่ซื้ออะไร ในตอนนี้จึงมีเฟิงหลี่เฉียงเพียงคนเดียวที่เดินดูสินค้าในร้านอย่างตั้งใจ
หญิงเ้าของร้านถามเขาอย่างสุภาพว่า“คุณชาย้าสินค้าแบบไหนหรือเ้าคะ”
ถึงสินค้าในร้านจะไม่หลากหลายแต่ก็มีของจำเป็สำหรับในบ้าน และยังทำจากไม้เนื้อดีมีความประณีต บัณฑิตเฟิงจึงบอกว่า“ข้าอยากได้เตียง โต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะและเก้าอี้กินข้าว อ้อ! ชั้นหนังสือกับชั้นวางของด้วย”
หญิงเ้าของร้านดีใจมากเพราะเขาเป็ลูกค้าคนเดียวที่้าจะซื้อ นางจึงรีบแนะนำสินค้าให้อย่างจริงใจ“ข้าขอแนะนำเตียงไม้นี้ ถึงจะราคาสูงกว่าร้านอื่นเล็กน้อย แต่คุณภาพดีกว่ามากข้าใช้ไม้เนื้อแข็งอย่างดี แล้วก็เคลือบน้ำยาสมุนไพรกันแมลงให้ด้วยท่านไม่ต้องกังวลว่าจะมีปลวกขึ้นง่ายๆ เ้าค่ะ”
“ท่านพอจะมีเตียงไม้ขนาดเล็กด้วยไหม”
“มีเ้าค่ะคุณชาย้าแบบไหนหรือ”
จากนั้นพวกเขาก็เดินดูสินค้าหลายอย่างแต่แล้วก็มีเสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากหลังร้าน เ้าของร้านสะดุ้ง นางขอโทษเขา แล้วรีบเดินไปที่หลังร้านสักพักก็อุ้มเด็กผู้ชายอายุ 3-4 ขวบ ที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา
“ขอโทษด้วยนะเ้าค่ะลูกของข้าไม่สบาย เลยร้องไห้งอแง” นางบอกด้วยสีหน้ากังวลใจ
เฟิงหลี่เฉียงมองหน้าเด็กและถามว่า “เด็กเป็อะไรหรือ”
นางถอนหายใจยาวน้ำตาเริ่มคลอ “หมอบอกว่าเป็ไข้เพราะอากาศเปลี่ยน แต่รักษาก็แล้ว กินยาก็แล้วก็ยังไม่ดีขึ้น ตอนนี้กลับผ่ายผอมลงเรื่อยๆ ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วเ้าค่ะ”
เฟิงหลี่เฉียงขมวดคิ้วเขามองเด็กอย่างพินิจพิเคราะห์ และพูดขึ้นว่า “ข้ารู้วิชาแพทย์ ขอดูอาการของเขาได้หรือไม่”
ในตอนนี้ นางสิ้นหวังแล้วจึงยินดีให้คุณชายที่ไม่รู้จัก ช่วยตรวจอาการให้ลูกชาย แต่นางก็เริ่มใจชื้นเมื่อเห็นการตรวจโรคอย่างมืออาชีพหลังจากตรวจดูสีหน้าและลิ้นแล้ว เด็กหนุ่มจับชีพจรของเด็กน้อยที่ยังร้องงอแงอยู่ในอ้อมกอดของแม่
สักพักเขาก็ขมวดคิ้วและพูดทันทีว่า “ท่านช่วยพาเด็กไปที่เตียงก่อน ข้าสงสัยว่าเด็กอาจถูกพิษบางอย่าง”
หญิงเ้าของร้านหน้าซีดนางรีบพาเขาไปที่เตียงหลังร้าน เพื่อตรวจอาการให้ละเอียดโดยไม่รีรอ
[1] ยุทธภพ
4K
