หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นม่านเมฆก็กลับมาเรียนตามปกติและคอยรักษาระยะห่างระหว่างตัวเองกับสามสาวล่วงเลยมาเป็เวลาเดือนกว่าม่านเมฆก็ยังไม่เห็นถึงความผิดปกติใดๆม่านเมฆเลยวางใจขึ้นมาว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเองอีก
ขณะที่ม่านเมฆกำลังเดินเข้าไปในบ้านนั้นก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายออกมาจากในบ้านม่านเมฆจึงรีบวิ่งเข้าไปดูเขาก็พบกับชายฉกรรจ์สามคนที่กำลังรุมซ้อมแม่และน้องของตัวเองอยู่โดยที่มีแม่คอยกำบังน้องเขาอีกทีหนึ่ง
"นี่มันเื่อะไรกัน!" ม่านเมฆตะคอกถามเสียงดังเมื่อเห็นเหตุการณ์
"อ้าว มาแล้วหรอ รูปร่างหน้าตาดีสมกับที่เสี่ย..." หนึ่งในสามคนนั้นพูดและหยุดเอาไว้แล้วหันมาพูดกับแม่ของม่านเมฆก่อนจะเรียกให้ลูกน้องตัวเองกลับ
"เสี่ยให้เวลาแกอีกสามวันถ้าไม่มีเงินมาคืนเสี่ยล่ะก็เตรียมตัวลูกชายมึงทั้งสองคนไปขัดดอกกับเสี่ยได้เลยไป! พวกเรากลับ"
ทันทีที่คนพวกนั้นออกไปแม่ของม่านเมฆก็ทรุดลง
"แม่!/แม่!"ม่านเมฆและน้องชายร้องเรียกแม่ตัวเองเสียงหลงพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาแม่ตัวเอง
ทั้งสามคนมารวมกันอยู่ที่โรงพยาบาลหลังจากที่แม่ล้มลงม่านเมฆและน้องก็ได้พาแม่มาโรงพยาบาลทันทีม่านเมฆและม่านฟ้ารอแม่อยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างกระวนกระวายใจและได้แต่ภาวนาให้แม่ของพวกเขาไม่เป็อะไรมาก
รออยู่หลายชั่วโมงกว่าหมอจะออกมาบอกอาการของแม่ให้กับม่านเมฆและม่านฟ้าได้รู้เหมือนที่ม่านเมฆภาวนาไปตอนที่แม่อยู่ในห้องฉุกเฉินจะไม่เป็ผลหมอบอกกับม่านเมฆว่าแม่ของเขาเป็มะเร็งลำไส้และได้มารับการรักษากับหมออยู่ก่อนหน้านี้แล้วแต่ยังไม่ตัดสินใจผ่าตัดหมอได้แนะนำแม่ของม่านเมฆไปแล้วว่าให้รีบเข้ารับการผ่าตัดโดยด่วนก่อนที่ก้อนเนื้อจะลามไปมากกว่านี้ส่วนที่เป็ลมน่าจะมาจากการช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หมอได้ตรวจและทำแผลให้แม่เสร็จเรียบร้อยแล้วและให้นอนรอดูอาการหนึ่งคืนแล้วค่อยกลับ
ม่านเมฆได้ยินที่หมอพูดจบก็รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าเข้าที่กลางลำตัวอย่างจังแม่ของเขาเป็มะเร็งแต่ไม่มีใครรู้เลย ม่านเมฆกับน้องต่างใกับความจริงที่ได้รู้
ที่แม่เขาไม่เข้ารับการผ่าตัดและไม่ยอมบอกใครม่านเมฆคิดว่าเหตุผลคงมาจากเื่เงินอย่างแน่นอนลำพังที่แม่เปิดร้านขายข้าวแกงก็แค่พอใช้ในแต่ละวันส่วนตัวม่านเมฆเองก็ทำพาร์ทไทม์ทุกอย่างที่ทำได้เพื่อจุนเจือตัวเองและน้องในเื่การเรียนซึ่งแน่นอนว่าครอบครัวเขาไม่ได้มีเงินมากมายนักมีแค่พอใช้ในแต่ล่ะวันเพราะเหตุนี้แม่เขาถึงไม่ปริปากบอกใครถึงเื่อาการป่วยนั่นเป็สิ่งที่ม่านเมฆคิด
ม่านเมฆรู้สึกคิดไม่ตกไหนจะเื่ผู้ชายสามคนที่มาที่บ้านนั้นอีก เขาไม่รู้ว่าคนพวกนั้น้าอะไรม่านเมฆถามม่านฟ้าก็ไม่ได้ความว่าอะไรเพราะมีแค่แม่ที่รู้เื่ราว สงสัยเขาคงต้องรอให้แม่ตื่นขึ้นมาแล้วให้แม่เล่าเื่ราวทั้งหมดให้ตัวเองฟัง
ระหว่างที่รอแม่ฟื้นอยู่นั้นม่านเมฆได้เข้าไปคุยกับหมอเื่การผ่าตัดของแม่ซึ่งรายจ่ายที่จะต้องเสียสำหรับการผ่าตัดของแม่นั้นม่านเมฆคิดว่าตัวเองน่าจะจ่ายไหวเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเองที่ว่าจะไม่ใช้เงินจากคนๆนั้นแต่กลับต้องเอามาใช้เพราะมันสามารถจ่ายค่าผ่าตัดของแม่ของเขาได้
แม้จะรู้ว่าอีกคนคงคิดว่าเขาไม่มีศักดิ์ศรีที่เอาเงินนั้นมาใช้ม่านเมฆก็คงต้องยอมเพราะถ้าให้เลือกระหว่างศักดิ์ศรีกับแม่ตัวเองแน่นอนว่าเขาเลือกแม่
ม่านเมฆจึงทำได้เพียงแค่ข่มความเ็ปนั้นเอาไว้เพียงคนเดียวและร้องไห้ออกมาอย่างน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง
ที่เขาทำอยู่ทุกวันนี้มันไม่มากพอใช่ไหมถึงต้องทำกันถึงขนาดนี้ม่านเมฆตัดพ้อในใจและร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆในห้องน้ำของโรงพยาบาล
หลังจากที่แม่ของม่านเมฆฟื้นม่านเมฆก็ได้คุยเื่การป่วยของแม่และขอร้องให้แม่เข้ารับการผ่าตัดแต่แม่กลับปฏิเสธเพราะกลัวเื่ค่ารักษา
"แม่ผ่าตัดเถอะนะครับ" ม่านเมฆของร้องแม่
"เงินตั้งมากมายเราไม่มีจ่ายเขาหรอกลูกลำพังหนี้ของพฤกษ์ที่มีอยู่แม่ก็ไม่รู้ว่าจะไปหาใช้เขาได้ยังไง" แม่ของม่านเมฆพูดอย่างเครียดๆ
"หนี้อะไรกันแม่ เราก็ทำงานจ่ายเขาอยู่ทุกเดือนอยู่ไม่ใช่หรอ"ม่านเมฆถามอย่างสงสัยเพราะหนี้ที่น้าพฤกษ์ไปสร้างไว้ม่านเมฆก็ทำงานทยอยจ่ายให้กับเ้าหนี้อยู่ทุกเดือน
"แม่ก็ไม่รู้ น่าจะเป็เ้าใหม่ที่พฤกษ์ไปยืมเขามาน่ะเห็นว่าเป็เสี่ย"
"แม่อย่าบอกนะว่าที่สามคนนั้นมาบ้านเราเพราะเื่นี้"ม่านเมฆถามแม่และมองหน้าแม่อย่างเหลือเชื่อ
"ใช่" แม่เขายอมรับ
"แม่! นี่มันกี่ครั้งแล้วที่เรายอมใช้หนี้แทนน้าทั้งๆที่หนี้เราก็ไม่ได้เป็คนก่อ"ม่านเมฆถามแม่อย่างโมโห
" "
เมื่อม่านเมฆเห็นแม่ก้มหน้ารู้สึกผิดจึงพยายามใจเย็นและถามต่อ
"แล้วครั้งนี้เท่าไหร่ครับ"
" "
"แม่ ม่านถามว่าเท่าไหร่"
"สะ สามล้าน"
"ห๊ะ!/ห๊ะ!" ม่านเมฆและม่านฟ้าอุทานออกมาพร้อมกันเมื่อได้ยินถึงจำนวนหนี้ที่น้าตัวเองเป็หนี้อยู่
"นี่แม่ล้อม่านเล่นหรอ ม่านว่ามันมากเกินไป มันมากเกินกว่าทุกครั้งเลยนะแม่เมื่อไหร่น้าจะเลิกสร้างปัญหาให้เราซะทีอ่ะแม่ ม่านเหนื่อย"ม่านเมฆพูดกับแม่อย่างเหลืออดและเหนื่อยหน่ายเพราะทั้งแม่และตัวม่านเมฆเองต้องมาหาเงินใช้หนี้ให้คนอื่นทั้งๆที่หนี้พวกนี้พวกเขาก็ไม่เคยมีส่วนร่วมส่วนเกี่ยวข้องเลยด้วยซ้ำแต่ต้องมาก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้แทน
"แล้วน้าพฤกษ์เขาเอาเงินตั้งมากมายนี้ไปทำอะไรอ่ะแม่"ม่านฟ้าถามแม่เมื่อเห็นอาการของพี่
"แม่ก็ไม่รู้กับน้าเขา"
"เราไม่มีเงินไปช่วยเขาเยอะขนาดนั้นหรอกนะครับแม่"ม่านเมฆบอกแม่อย่างปลงตก
"ครั้งนี้เราคงช่วยเขาไม่ได้หรอกครับคงต้องให้น้าเขาหาทางเอาเอง"ม่านเมฆว่าอย่างจนปัญญา
แค่ที่เขาและแม่ต้องจ่ายหนี้ให้น้าทุกเดือนมันก็มากเกินพอแล้วครั้งนี้เขาคงช่วยอะไรไม่ได้
"แต่ถ้าน้าพฤกษ์ไม่มีเงินไปจ่ายคนเพวกนั้นเขาจะฆ่าน้านะลูก"แม่พูดอย่างเป็ห่วงน้องชาย
"แล้วแม่ไม่เป็ห่วงม่านกับน้องหรอครับ คนพวกนั้นน่ากลัวมากเลยนะ" ม่านเมฆพูดขึ้นมาอย่างเสียใจและรู้สึกกลัวคนพวกนั้น
" "
พิรุณได้แต่เงียบกับสิ่งที่ลูกตัวเองพูดเป็ห่วงลูกตัวเองก็เป็ห่วงเป็ห่วงน้องชายก็เป็ห่วงที่พิรุณคอยดูแลพฤกษ์ขนาดนี้ก็เพราะว่าก่อนตายแม่ได้ฝากพฤกษ์ให้พิรุณดูแลและเราก็มีกันแค่สองคนพี่น้องจึงทำให้ไม่ว่าพฤกษ์จะนำปัญหาอะไรมาให้เธอเธอก็ไม่เคยว่าอะไรน้องชายเลยโดยมองข้ามความรู้สึกของลูกตัวเองไป
"แล้วเงินผ่าตัดที่ลูกจะเอามาจ่ายค่าผ่าตัดแม่ล่ะ เอามาจ่ายหนี้ให้น้าแล้วแม่ขอผ่อนหนี้ให้น้าเขาได้ไหมหาเงินได้ใหม่แม่ค่อยผ่าก็ได้" พิรุณพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป
"แม่!/แม่!"ม่านเมฆและม่านฟ้าะโเรียกแม่เสียงดังเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่ตัวเองพูด
"แล้วเมื่อไหร่เราจะมีเงินมาให้แม่ผ่าตัดอีกอ่ะ เนื้อมันก็ลามไปทุกวันหมอบอกว่ารอไม่ได้แล้ว แม่เห็นใจพวกเราหน่อยได้ไหม ม่านไม่เคยขออะไรแม่เลยนะม่านขอแค่ครั้งนี้แม่ผ่าตัดให้ม่านนะส่วนน้าพฤกษ์เราดูแลเขามามากพอแล้วนะแม่" ม่านเมฆขอร้องแม่ทั้งน้ำตา
"ใช่ๆแม่ ถ้าแม่เป็อะไรไปเราจะอยู่กันยังไงเรามีกันแค่สามคนแม่ลูกนะ" ม่านฟ้าบอกกับแม่
เมื่อเห็นน้ำตาลูกตัวเองพิรุณก็คิดหนักอยู่พักใหญ่และตัดสินใจว่าตัวเองคงต้องตัดใจเื่การช่วยน้องชายแล้วพี่ช่วยน้องได้แค่นี้แหละนะ พิรุณคิดในใจ
"โอเคแม่จะผ่าตัด" พิรุณบอกกับลูกทั้งสองคน
ม่านเมฆและม่านฟ้าจึงยกยิ้มอย่างดีใจกับคำพูดของแม่ตัวเอง
เมื่อตกลงกันว่าจะผ่าตัดม่านเมฆเลยให้พิรุณนอนที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการและรอเข้ารับการผ่าตัดเลยระหว่างนั้นม่านเมฆจึงนำเช็คไปขึ้นเงินเพื่อที่จะนำมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่ตัวเองม่านเมฆทำใจอยู่นานกว่าจะตัดสินใจนำเช็คนี้ไปขึ้นเงิน
ทางฝั่งของนำทัพก็มีคนมารายงานเื่เช็คเงินสดของตัวเองที่สั่งจ่ายไปว่ามีคนนำมันมาขึ้นเงินเรียบร้อยแล้วก็ได้แต่แสยะยิ้มในใจเหมือนกันหมดสินะ อุตส่าห์เห็นว่าไม่เอามันไปใช้ตั้งเป็เดือนๆในที่สุดก็เอามันมาขึ้นเงินอยู่ดีปากบอกไม่อยากได้แต่ลับหลังก็แอบเอาอยู่ดี นึกว่าจะน่าสนใจกว่าคนอื่นๆที่ไหนได้ก็ไม่ต่างกันนำทัพคิดในใจ
หลังจากที่จัดการเื่โรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วม่านเมฆก็ได้กลับบ้านมาเพื่อเตรียมข้าวของสำหรับการไปเฝ้าแม่ระหว่างผ่าตัดโดยม่านเมฆให้ม่านฟ้าอยู่กับแม่แล้วตัวเองเป็คนกลับมาบ้านเอง
ขณะที่กำลังเดินเข้าไปในบ้านม่านเมฆก็โดนชายฉกรรจ์สามคนนั้นที่เคยมาบ้านของเขาวันที่แม่เป็ลมมาขวางเอาไว้
"ถอยไป" ม่านเมฆบอกกับทั้งสามคนแล้วก็ได้แต่นึกในใจว่าดีแล้วที่เป็เขามาถ้าให้ม่านฟ้ามาม่านฟ้าคงรับมือไม่ไหวแน่
"นึกว่าพากันหนีไปซะแล้วเสี่ยให้พวกเรามาเตือนว่าเหลืออีกวันเดียวพวกแกต้องหาเงินมาใช้หนี้เสี่ยให้ครบทุกบาททุกสตางค์"หนึ่งในสามคนนั้นพูดกับม่านเมฆ
"ขอโทษนะ ใครเป็คนก่อก็ไปตามกับคนนั้นสิ หลีกไปคนจะเข้าบ้าน" ม่านเมฆตอบกลับด้วยความกล้าๆกลัวๆ
"พูดงี้ก็สวยสิน้อง" หนึ่งในสามคนนั้นพูดกับม่านเมฆด้วยสายตาเอาเื่
ม่านเมฆอยากจะตอบไปว่าก็สวยอยู่แล้วสวยตลอดก็เกรงว่าคนพวกนี้จะไม่เข้าใจที่ตัวเองพูดก็ได้แต่ปล่อยไป
"ผมพูดความจริง พวกเราไม่ได้เป็คนไปก่อหนี้ทำไมพวกเราต้องมารับผิดชอบด้วย"ม่านเมฆว่า
"ก็เพราะแกเป็หลานของมันไง คนก่อหนี้มันหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้เพราะฉะนั้นพวกแกต้องเป็คนรับผิดชอบ"
"รับผิดชอบอะไรครับ งั้นไปคุยกันที่โรงพักไหม ผมจะแจ้งตำรวจ"ม่านเมฆขู่
"ถ้าแกคิดว่าตำรวจพวกนั้นจะทำอะไรเสี่ยได้ก็เชิญไปแจ้งเลยถ้าพวกมันทำอะไรเสี่ยได้จริงๆล่ะก็เสี่ยไม่อยู่มาจนถึงทุกวันนี้หรอก"สามคนนั้นขู่ม่านเมฆ
ม่านเมฆที่ได้ฟังก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเพราะม่านเมฆเองก็เคยได้ยินมาบ้างว่าเสี่ยคนนี้มีอิทธิพลอยู่พอสมควร
หนึ่งในสามคนนั้นจับความกลัวของม่านเมฆได้เลยพูดต่อ
"จะบอกอะไรให้เอาบุญนะน้าของแกนั่นแหละที่เสนอตัวแกให้เสี่ยแทนการใช้หนี้เพราะมันรู้ว่าเสี่ยอยากได้ตัวแกไงล่ะฮ่าๆๆ”
" "
ม่านเมฆที่ได้ยินก็ถึงกับอึ้ง
"แล้วมันก็เชิดเงินก้อนสุดท้ายแล้วหนีไปปล่อยให้พวกแกใช้หนี้แทนมันอยู่นี่ไง"
" "
"คิดให้ดีนะถ้าไม่มีเงินมาจ่ายก็จ่ายเป็ตัวแกแทนล่ะกันได้ใช้หนี้ฟรีๆโดยไม่เสียอะไรซักบาทแต่อาจจะเสียอย่างอื่น"หนึ่งในสามคนนั้นว่าพร้อมกับมองมาที่ม่านเมฆด้วยสายตาโลมเลียจนม่านเมฆรู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมากับสายตาคนพวกนั้นที่มองมาที่ม่านเมฆ
"แต่ถ้าแกไม่ยอมก็คงต้องเป็น้องแกที่รับกรรมแทนและอย่าคิดที่จะหนีเพราะเสี่ยตามตัวแกเจอแน่ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้นะว่าคนที่หนีไปแล้วพวกเราจับกลับมาได้จะโดนอะไรบ้างและคนรอบข้างจะโดนอะไรบ้างตามไปด้วย"มันพูดกับม่านเมฆด้วยหน้าเหี้ยมๆที่บ่งบอกว่ามันสามารถทำได้ตามที่พวกมันขู่
"ไป พวกเรากลับ"
เมื่อคนพวกนั้นไม่เห็นว่าม่านเมฆพูดอะไรพวกมันจึงมองหน้าม่านเมฆและกลับออกไป
ม่านเมฆเดินเข้ามาในบ้านอย่างล่องลอยพร้อมกับทรุดนั่งลงกับพื้นด้วยสภาพที่คิดไม่ตกเงินตั้งสามล้านและเวลาอีกแค่วันเดียวเขาจะไปหามาจากไหน เขาอยากจะะโถามดังๆว่าตัวเองไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้นักหนาถึงมีเื่เข้ามาไม่หยุดไม่หย่อนแบบนี้
ไอ้เสี่ยคนนั้นอยากได้ตัวเขางั้นหรอแค่คิดเขาก็อยากจะอ้วกอยู่แล้วแต่ถ้าเขาไม่ทำพวกมันก็จะเอาม่านฟ้าไปแทนซึ่งม่านเมฆยอมให้มันเป็แบบนั้นไม่ได้อยู่แล้ว น้องเขาทั้งคนนะ ทำไมน้าต้องทำกับพวกเขาถึงขนาดนี้ด้วย ทำยังไงดี ม่านเมฆคิดไม่ตก
ม่านเมฆในตอนนี้ทำได้แค่ตัดพ้อทุกอย่างตอนนี้เขาเหนื่อยเหลือเกิน ทำไมชีวิตมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้เขาพยายามไม่มากพอหรือยังไงจะเอาอะไรกับเขาอีก แค่นี้เขาก็ทำงานสายตัวแทบขาดแล้วไหนจะโดนเพื่อนที่มหาวิทยาลัยแกล้งอีก
ตอนนี้ม่านเมฆกำลังเสียศูนย์อย่างหนักเลยเอาเื่ทุกเื่ที่เกิดขึ้นกับตัวเองและทำให้ตัวเองเ็ปมารวมกันหมดม่านเมฆตัดพ้อทั้งน้ำตาพร้อมกับสะอึกสะอื้นตัวโยนเพราะเสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ประดังประเดเข้ามาหาตัวเอง
อดทนอีกนิดนะลูก ฮึบบบบบ
ฝากคอมเมนท์ติชมได้เลยนะฮับ
1K
