Chapter 1
พรของแม่หมอโมนา
"ฮ้าวววววว"
เสียงหาวของไอ้เอ็มเมอร์ดังขึ้น ตอนนี้เรากำลังนั่งเรียนกันอยู่ที่ห้องเรียนในภาควิชา เป็ห้องเรียนเล็กไม่ใหญ่มาก
"ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนวะไอ้เอ็ม"
เสียงไอ้ดีลทักขึ้นเมื่อเห็นไอ้เอ็มหาวแล้วหาวอีก
"ไม่ได้อดจากไหนหรอกว่ะ แต่ง่วง"
"มึงนี่นอนได้นอนดี แดกอิ่มก็นอน ปีหนึ่งเป็ยังไงขึ้นปีสองก็เป็อย่างนั้น"
ผมบ่นมัน มันที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะข้างๆรีบหันขวับมามองหน้าผมทันที แง้ง ช่วยผมด้วย ไอ้เอ็มมันจะแดกผมแล้ว
"เงียบปากไปเลยไอ้ตี๋จีน มึงก็ง่วงเหมือนกันแหละวะ แต่ไม่แสดงออก"
แน่ะ ทำมาเป็รู้ดี พูดจบมันก็ฟุบนอนต่อ นี่ล่ะฮะไอ้เอ็มเมอร์ เพื่อนรัก ส่วนอีกคนก็ไอ้ดีลหรือดุจสดีลตอนนี้แม่งมีแฟนละ ชื่อพี่สมการเป็พี่รหัสมันเอง แล้วก็อยู่ในแก๊งรุ่นพี่ที่พวกเราสนิทด้วย
"เลิกเรียนไปกินเตี๋ยวกับพวกกูปะไอ้ดีล"
ผมหันไปคุยกับไอ้จีนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างแทน โต๊ะที่เรานั่งเป็โต๊ะสำหรับสามคน ไอ้ดีลนั่งริมด้านใน ไอ้เอ็มเมอร์คั่นกลาง และผมนั่งริมทางเดิน
"กูนัดพี่การไว้แล้วอะดิวันนี้ เอาพี่การไปด้วยได้ปะละ"
"เออเอาดิ ชวนพี่ฟินกับพี่โคสัดมาด้วย"
"ได้ๆ เดี๋ยวกูบอกพี่การไว้ให้"
ว่าแล้วมันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแชทหาคุณสามีหน้าหล่อ เหอะๆ อิจฉาโว้ยคนมีความรัก
ผมเองก็เหงาๆนะ อยากมีแฟนเหมือนกัน จากบ้านต่างจังหวัดมาอยู่คอนโดเพื่อเรียนคนเดียวมันหว้าเว่หัวจุย
พี่ฟิน พี่โคซัส แต่พวกผมชอบเรียกว่าโคสัด พวกพี่ๆเป็เพื่อนๆในแก๊งของแฟนไอ้ดีลก็คือพี่สมการ พวกเราสนิทกับแก๊งพี่ๆมาก ทั้งไปเที่ยว ทำกิจกรรม แล้วพี่ๆแม่งก็เรียนเก่งชอบมาสอนเื่เรียนให้พวกผมด้วย
ตกเย็นหลังเลิกเรียน
เวลา 17.30 นาฬิกา
"เส้นเล็กโฟไม่ผักครับ"
ผมสั่งแม่ค้าก๋วยเตี๋ยว ตอนนี้พวกเราหกคน ประกอบไปด้วยเพื่อนผม เอ็มเมอร์ ดีล และรุ่นพี่ปีสามอีกสามคน พี่ฟิน พี่โคซัส และแฟนสุดที่รักของไอ้ดีล พี่สมการ
"ดีล ทำไมผักในจานเหลือเต็มเลย กินเข้าไปสิ"
พี่การดุไอ้ดีล เหม็นความรักฉิบ
"ก็มันเหม็นเขียวผักบุ้งง่ะ"
"กินเข้าไป บำรุงสายตา"
"แหม พวกมึงก็หวานให้น้อยๆหน่อยเถอะครับ ทรมานคนโสดนี่จิตใจทำด้วยอะไรกัน"
พี่โคสัดอดแซวขึ้นมาไม่ได้ แต่แม่งก็จริง
"คนไม่มีเมียก็เงียบปากไป"
"โอ้วว เจอพี่การสวนแรง พี่โคสัดถึงกับเงียบปาก
ติ๊งง!
อยู่ๆแจ้งเตือนในโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่า ไอ้เต้เพื่อนรักสมัยมัธยมทักมา แต่มันเรียนคนละมหาลัยกับผมนะ
Tae : ไอ้จีน คืนนี้ว่างปะ?
Jean : ก็ว่างนะ มึงมีไรเปล่า?
Tae : กูจองคิวแม่หมอคนดังไว้ข้ามปี วันนี้ได้คิวละ แต่สำนักแม่หมออยู่แถวคอนโดมึง มึงไปเป็เพื่อนกูทีดิ
ผมขมวดคิ้วมุ่นเมื่อมันบอกแบบนั้น
Jean : มึงเชื่อเื่พวกนี้ด้วยอ่อ?
Tae : เออ แม่หมอโมนาแม่นมากนะมึง คิวทองจองข้ามปี
มันขนาดนั้นเชียวเลยเหรอวะ
Jean : เออก็ได้ๆ ตอนกลางคืนนะ ตอนนี้กูออกมาแดกข้าวกับเพื่อนที่มหาลัยอยู่
Tae : ได้ๆ ไว้มึงทำไรเสร็จเดี๋ยวกูค่อยไปหา สำนักแม่หมออยู่แถวคอนโดมึงแหละ
Jean : เคมึง
ผมตอบรับมันกลับไป แม้จะงงๆอยู่บ้าง ไม่คิดว่าเพื่อนจะเชื่อเื่แบบนี้
หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวกันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ ส่วนผมก็นัดไอ้เต้ไว้แล้วรอมันมารับ
ผมเดินลงมาที่ใต้คอนโด พอเห็นรถมันมาจอดก็รีบเดินมาขึ้นรถ
"มึงคิดยังไงจะไปดูหมอ"
"แม่นมากนะไอ้จีน ก็กูอยากมีแฟนกับเขาบ้างนี่หว่า มึงล่ะ? มีผัวยัง?"
"แหม มึงนี่นะไอ้เต้ พูดจาทุเรศจริงๆ"
ผมด่าแล้วผลักหัวมันเบาๆ
ที่จริงเราทั้งสองคนชอบผู้ชาย แต่ด้วยโรงเรียนมัธยมที่เรียนกันมาค่อนข้างปิดกั้นเื่พวกนี้ และก็ไม่เห็นจะมีใครชอบผู้ชายสักเท่าไรเราเลยไม่อยากเปิดเผยอะไรมาก ก็เรียนให้จบๆไปโดยไม่มีแฟน ไม่มีอะไรแบบคนอื่นเขา
พอได้มาอยู่มหาลัยสังคมมันเปิดกว้างเื่เพศมากยิ่งขึ้น ก็เลยอยากจะมีแฟนกับเขามั่งง่ะ ดูอย่างไอ้ดีลดิ ยืนสวยๆผู้ก็มาหา ทำไม๊ทำไมผมไม่มีวาสนาแบบมันบ้างว้า
เราเดินเข้ามาภายในสำนักแม่หมอโมนา ภายในค่อนข้างมืด เมื่อเดินเข้ามาก็พบกับหญิงสาวร่างอวบผมหยิกคนหนึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้แล้วเท้าแขนลงบนโต๊ะ เสื้อผ้าดูเป็สไตล์ฝรั่งโบราณบอกไม่ถูก สวมชุดเดรสสีครีมๆน้ำตาลๆพร้อมกับหมวกทรงสูงหัวทู่คล้ายแม่มดในหนังเลยล่ะ
"สวัสดีครับแม่หมอ"
เรานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามแม่หมอ ไอ้เต้รีบทักทาย
"อื้ม เ้ามีอะไรสงสัยอยากจะถามแม่รึ?"
"ผมอยากมีแฟนครับ อยากรู้ว่าเนื้อคู่จะมาเมื่อไร นี่ั้แ่เข้ามหาลัยมาก็ขึ้นปีที่สองแล้ว ไร้วี่แววจริงๆ"
"ยังไม่ถึงเวลาของเ้า อาจจะอีกสักปีสองปีโน่น"
แม่หมอตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นๆสไตล์คนมีอายุ
"โหแม่หมอ มีวิธีที่ทำให้เร็วกว่านี้มั้ยครับ"
ไอ้เต้คงจะลงแดงตาย
"ชะตาทุกสิ่งมันถูกลิขิตเอาไว้หมดแล้ว เ้าก็ทนรอหน่อยเถิด มาช้าดีกว่าไม่มา"
"แล้วหล่อมั้ยอะแม่หมอ?"
"ก็หน้าตาระดับเดียวกับเ้า"
แม่หมอตอบแบบนั้นออกมาไอ้เต้หน้าเสียเลยว่ะ ฮ่าๆๆ แต่มันก็ไม่ใช่ไม่หล่อนะ ผิวเข้มๆ คิวดก จมูกคม ก็หล่อแหละแต่หล่อเข้มๆ
"ส่วนเ้า!"
แม่หมอชี้มาทางผม ผมนี่ถึงกับสะดุ้งเฮือก นั่งนิ่งๆอยู่ดีๆก็ตวาดเสียงดังใส่ผมเฉยเลย ToT
"ครับแม่หมอ"
ผมตอบรับกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว บรรยากาศยิ่งวังเวงๆอยู่
"ไม่มีอะไรจะถามแม่รึ?"
"ก็...ผมอยากมีแฟนครับ เมื่อไรเนื้อคู่ของผมจะมา"
"หึๆๆๆ"
แม่หมอหัวเราะขึ้นมาในลำคอ ทำเอาผมหวั่นใจ
"เ้าไม่ต้องกลัว เขาผู้นั้นจะมาในอีกไม่ช้า หล่อ สูง ตี๋ สไตล์เกาหลีแบบที่เ้าชอบ"
โห แม่หมอตอบแบบนี้ผมก็ใจชื้นเลยดิครับ ไอ้เต้ถึงกับยู่จมูกหมั่นไส้
"แต่!"
"..."
เงียบเลยสิครับผม แต่อะไรครับแม่หมอ T-T
"มีสุข ก็มีทุกข์ เ้าจงเตรียมใจกับสิ่งที่จะเจอได้เลย"
แม่หมอบอกแบบนี้แล้วผมควรจะดีใจ เสียใจ รึยังไงดีวะเนี่ย สับสนจัง
@ผับหรูแห่งหนึ่ง
ยอร์ช หนุ่มนิเทศปีสามหน้าหล่อกำลังนั่งอยู่ในวงเหล้าชั้นวีวีไอพีกับเพื่อนๆ
เขาเหยียดยิ้มมุมปากขึ้นเมื่อเห็นไอจีของเด็กวิศวะปีสองคนหนึ่ง
"คนนี้อยู่กลุ่มของไอ้น้องที่ชื่อดีล แฟนของไอ้สมการ"
คอปเปอร์ เพื่อนในกลุ่มพูดขึ้น พวกเขานั่งกันอยู่สี่คน มียอร์ช คอปเปอร์ อาร์เธอร์ และไปร์ท
"น่าสนใจดีนี่"
ยอร์ชเหยียดยิ้ม ดูจืดๆชืดๆ หน้าตี๋ๆ แต่ก็ดูน่าสนใจไม่น้อยในความธรรมดานั้น
"ฮั่นแน่ ไอ้ยอร์ช! มึงสนใจไอ้เด็กจืดหน้าตี๋นี่อ่อ"
อาร์เธอร์แซวขึ้น
"ถ้าใช่แล้วจะทำไมวะ? :)"
"คาสโนว่าตัวพ่อแบบมึง สนใจเด็กหน้าจืดแบบนี้ด้วยอ่อ"
ไปร์ทถามขึ้นบ้าง
"ก็นะ...พรุ่งนี้กูจะลองเข้าไปหยอดๆดู:)"
"อย่าทำน้องเขาเสียใจซะล่ะ"
คอปเปอร์ย้ำ รู้ดีในกิตติศัพท์ความเ้าชู้ของเพื่อนรัก
"หึ มึงก็รู้ฉายากูดีนี่"
ยอร์ชเหยียดยิ้มร้าย
"ไอ้เจ็ดเรือยอร์ชอย่างมึงจะจริงจังกับใครได้ว้าา กูเองก็อยากจะเห็นเหมือนกัน
ไปร์ทว่าแล้วมองหน้าเพื่อน ทุกคนในกลุ้มเองก็เห็นตรงกัน
เจ็ดเรือยอร์ช ชื่อนี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยแต่มาจากพฤติกรรมโดยรวมั้แ่ปีหนึ่งจนถึงปีสามนั่นเอง
ใบหน้าหล่อร้ายของหนุ่มคาสโนว่าที่ขึ้นชื่อว่า ฟันรุ่นน้อง เรียบ แทบไม่รอดสักราย
แล้วแบบนี้ตี๋จีนจะรอดจากเงื้อมมือของคาสโนว่าตัวร้ายไปได้หรือไม่นะ?
26K
