ตอนที่ 8
เกาลัดวิ่งหลบเข้ามาในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยนัก นางเพียงได้แต่โยนพวงปลาสดให้กับร้านค้าที่อยู่ใกล้ๆ จากนั้นก็พาร่างเปียกโชกเดินตามหาเส้นทางกลับบ้าน
ในระหว่างนั้นคล้ายบรรยากาศโดยรอบหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แม้กระทั่งลมหายใจของเกาลัดยังติดขัดอย่างบอกไม่ถูก
ภาพเลือนรางของคนผู้หนึ่งเริ่มปรากฏชัด เงาร่างสีดำค่อยๆกลืนกินบรรยากาศอันนิ่งสงบนั้น เกาลัดสังเกตเห็นชายหนุ่มชุดคลุมดำปิดอำพรางใบหน้า ดวงตาของเขาเรียวยาว รูปหัวคิ้วงดงามเหมือนภาพวาด
เขาเคยปรากฏกายอยู่ใต้น้ำมาแล้ว เกาลัดจึงจดจำเขาได้ทันที
“ผีหลอกแกกลางวันแสกๆแน่ๆเกาลัด” เกาลัดกัดริมฝีปากล่างพลางแค่นเสียงเบาๆ ขาทั้งสองกลับด้านชาจนแทบขยับไม่ได้
ชายหนุ่มชุดคลุมดำคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เกาลัด ก่อนจะใช้มือขาวผ่องยื่นมาเตะไปที่ใบหน้าของหญิงสาวเบาๆ “ไยถึงปล่อยให้ตัวเองน่าเกลียดเช่นนี้”
เขาก้มลงลอบประเมินหญิงอัปลักษณ์ที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆถอดผ้าคลุมหน้าของตนออก ชายหนุ่มเครื่องหน้างดงาม องคาพยพสมบูรณ์ไร้ที่ติ เพียงแต่ในแววตาคล้ายกับมีบางอย่างซ่อนไว้
เกาลัดเริ่มร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่างคล้ายอาการจับไข้ บริเวณฝ่ามือปรากฏริ้วสีดำเข้ม มันขยับดิ้นไปมาเหมือนมันกำลังเจอะเจอสิ่งที่รอคอยมานาน
ชายหนุ่มชุดคลุมดำจับมือเกาลัดยกขึ้น เขาพลางครุ่นคิดว่าทำไมไอพิษที่เขาเคยทิ้งไว้เมื่อนานมาแล้ว จะมาอยู่ในตัวของหญิงสาวได้
เขาคือเทธาน.. ผู้ใช้ไสยเวทย์ปีศาจ
ในอดีตนั้น เทธานเคยอยู่เหนือผู้ใช้ไสยเวทย์ขั้นมหาเทพมาแล้ว แต่เหตุการณ์บางอย่าง กลับทำให้เขาถูกกักขังจองจำมานานหลายร้อยปี
ครั้นเมื่อโชคชะตากลับยังเข้าข้าง จึงส่งคนผู้หนึ่งมาปลดเปลื้องเทธานจากพันธนาการ
เขาซ่อนเร้นตัวมาสักพักแล้ว เพื่อรอวันนี้...
สาวน้อยพลัดหลงมาจากดินแดนอันไกลโพ้น นางจะกลับมาเติมเต็มความปรารถนาของเขาอีกครั้ง
“พลังในตัวเ้าหาใช่สิ่งที่จะพเนจรไปทั่ว ไปกับข้าแล้วข้าจะช่วยเ้าเอง” เทธาเอ่ยขึ้นขณะยังจับมือของอีกฝ่ายไว้แน่น
เกาลัดอยากจะเอ่ยตอบ แต่กลับไม่อาจควบคุมร่างกายของตัวเองได้
พลันนั้นเกาลัดกำมือของตนไว้แน่น ก่อนจะออกแรงสะบัด “นี่เ้าเป็ใคร ทำไมถึงชอบตามรังควานข้าไม่เลิก”
เทธานขยับหัวคิ้วเข้าหากัน ไม่คิดว่าเสียงอีกฝ่ายจะยังรู้สึกคุ้นเคยไม่มีเปลี่ยน “ข้าแค่คิดถึงเ้าไม่ได้หรือ”
เขาโน้มตัวมากระซิบข้างหูเกาลัด แต่หญิงสาวกลับใบหน้าเริ่มแดงเถือกทันใด ไม่คาดคิดว่าจะมีหนุ่มรูปงามปานเทพบุตรมาเกี้ยวพาอย่างน่าโมโหเช่นนี้
จังหวะนั้นลูกธนูสีแดงเืก็พุ่งตรงมายังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ จนเทธานเอื้อมมือไปคว้ามันเอาไว้อย่างรวดเร็ว เขาจับมันไว้แน่น ก่อนจะใช้พลังลึกลับสลายลูกธนูปริศนาให้เป็ฝุ่นผงในพริบตา
คนที่เป็เ้าของธนูยืนเด่นอยู่ตรงข้ามไม่ไกลนัก เขาคือชายหนุ่มที่เกาลัดวิ่งชนก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายสะพายของหลายอย่างไว้กับตัว สีหน้าท่าทางไม่เป็มิตรนักเมื่อเขามองเห็นคนชุดดำที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“หึๆ อาวุธเวทย์หรือ ที่แท้ก็ของเล่นของพวกไร้เวทย์” เทธานปรายตามองอีกฝ่ายเหมือนมองมดปลวกไร้ค่า
ชายหนุ่มผู้นั้นหันมามองเกาลัดที่กำลังถูกตรึงไว้ข้างกายเทธาน เขาก็รีบหยิบอาวุธเวทย์ในย่ามของตนทันใด
“เป็แค่ผู้ใช้ไสยเวทย์ปีศาจ ก็คิดว่าตนเองนั้นร้ายกาจกว่าผู้อื่นหรือ เผ่าของข้าสร้างสิ่งนี้มาเพื่อต่อกรกับเ้าโดยเฉพาะ”
ทว่าเมื่อชายคนนั้นขว้างบางสิ่งในย่ามออกมา เทธานขยับถอยหลังเล็กน้อยเหมือนรับรู้ว่าจะตั้งรับสิ่งประหลาดนี้ได้อย่างไร
ชั่วขณะหนึ่งเมื่อรู้ว่าเขาต้องทำอย่างไร เทธานดึงตัวเกาลัดออกมาขวางไว้ เขาใช้มือขนานกับระดับอกหญิงสาว ก่อนจะใช้พลังของตนดึงบางสิ่งออกมาจากตัวของเกาลัดอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตานั้น ม่านเส้นสีแดงกลุ่มหนึ่งก็พลันเริ่มปรากฏออกมาจากร่างเกาลัด มันตรงเข้ามาห่อหุ้มบนอุ้งมือของเทธานทันใด ก่อนอีกฝ่ายจะโยนมันออกไปปะทะกับอาวุธเวทย์ประหลาดนั้น
เขาแค่้าทดสอบบางอย่าง..
ในระหว่างนั้นอีกฟากหนึ่งของเรือนรับรองเ้าเมืองโกนิล อองทีกำลังนั่งมองคนคุ้มกันของตนกินดื่มกับสุราอาหารอย่างสำราญใจ
อองทีไล่บุตรสาวของเ้าเมืองดุรงคากลับไปได้สักพักแล้ว ท่ามกลางความเสียดายของเหล่าคนคุ้มกัน เพราะนานๆทีจะมีหญิงงามจากแดนทางเหนือมาให้ยลโฉมเช่นนี้
เมื่อแรงกดมหาศาลบางอย่างแผ่ลามมา ไอควันสีดำประหลาดพวยพุ่งออกมาจากร่างอองทีอย่างไม่ทันตั้งตัว จนกลุ่มคนที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นพากันแตกหนีกระเจิงไปคนละทิศทาง
“มีผู้ใช้ไสยเวทย์ปีศาจอยู่แถวนี้!!” เพลิงดำะโดังสนั่น
ทางฝั่งของเกาลัดที่กำลังถูกคนประหลาดเล่นงาน เมื่อเทธานฉุดดึงพลังบางอย่างที่เคยหลับใหลออกมาจากร่างหญิงสาว อีกฝ่ายเหมือนรู้ตัวว่าทั่วทั้งร่างกายตนนั้นราวกับจะะเิออกเสียให้ได้
ขณะที่อาวุธเวทย์และพลังปริศนาไม่ทราบที่มาเกิดปะทะกัน ร่างชายหนุ่มผู้นั้นก็พลันกระเด็นออกไปไกล ส่วนเทธานได้ใช้ร่างสูงโปร่งของตนบดบังเกาลัดเอาไว้ เขาใช้มือโอบเอวบอบบางหญิงสาวเพื่อให้นางแนบชิดเข้ามาใกล้
เมื่อชาวเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณนั้น พวกเขาเริ่มแตกตื่นกับการต่อสู้ของผู้ใช้ไสยเวทย์ จึงได้พากันอพยพกันออกไปอย่างโกลาหล ทหารคุ้มกันของเมืองรีบวิ่งเข้ามารายล้อมผู้ที่เป็ตัวก่อกวนในทันใด
เทธานหาได้สนใจกลุ่มทหารคุ้มกันพวกนี้ไม่ แต่เขากลับต้องประหลาดใจกับผู้มาใหม่ที่กำลังเดินมาอีกฝั่งหนึ่ง
ชายร่างสูงสง่า ปิดตาข้างเดียว อีกฝ่ายจับจ้องมายังชายหนุ่มชุดคลุมดำกับหญิงอัปลักษณ์อย่างไม่ละสายตา อองทีกระชับดาบข้างกายไว้แน่น โดยด้านข้างมีลอซูและเบียงตอคอยคุมกันอยู่ไม่ห่าง
“เ้าออง ชายคนนี้อาจเป็คนเดียวกับที่บุกมาขโมยศิลาดำของเมืองดุรงคานะขอรับ”ลอซูออกความเห็น อองทีพยักหน้าเหมือนเห็นด้วยอย่างไร้กังขา ประจวบเหมาะกับไพรสีกำลังวิ่งออกมาสมทบพร้อมผู้ใช้ไสยเวทย์คนอื่นๆ
ไพรสีตื่นตระหนก ซ้ำไม่คิดว่าผู้ใช้ไสยเวทปีศาจผู้นี้จะกล้าบุกเข้ามาในเมืองอีกครั้ง “ท่านเ้าออง มันนี่แหละที่ชิงศิลาดำบางส่วนไป”
เทธานเหลียวมองอองทีอย่างครุ่นคิด แม้ชายตาเดียวผู้นี้จะผิดแปลกไปเล็กน้อย แต่เขายังจดจำอีกฝ่ายได้ไม่ลืมเลือน ผู้ที่ทำให้เขาต้องถูกกักขังมานับร้อยปี ผู้ที่แย่งชิงหัวใจของนางไป ศัตรูที่เขาไม่อาจปล่อยวางความแค้นลงได้..
“หึ ในที่สุดเ้ากับข้าก็ได้พบกัน ครั้งนี้เ้าพลาดไปหลายอย่าง..” เทธานเอ่ยทักทายอองที ก่อนจะหันมามองเกาลัดที่ยังตัวสั่นข้างกายเขา
ชายหนุ่มกล่าวเสียงเย็นต่อขึ้นอีกว่า “นางเป็ของข้า และก็จะเป็ของข้าไปตลอดกาล”
อองทีคลายสีหน้าลง ในใจเกิดความสงสัยขึ้นมา ว่าเขารู้จักผู้ใช้ไสยเวทปีศาจคนนี้ด้วยหรือ..
“ดูเหมือนว่าเ้ากับข้าจะเคยรู้จักกันมาก่อน” เขาเอ่ยถาม
เทธานแสยะยิ้มบางก่อนจะอดสายหน้าไม่ได้ “น่าสมเพชนัก คนอย่างเ้ากลับกลายมาเป็แค่มนุษย์ธรรมดา คงไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้นางยอมเทิดทูนเ้าได้อีกแล้ว”
“เ้าปีศาจชั้นต่ำ บังอาจขโมยศิลาดำของข้าไป วันนี้ข้าต้องฆ่าเ้าให้จงได้” ไพรสีเืขึ้นหน้าด่ากราดเทธานเสียงก้องดัง
อีกฝ่ายหลุบตาต่ำไม่คล้ายการยอมรับ “ศิลาดำนั่นมันเคยเป็ของบริวารข้า ข้าจะทวงคืนย่อมไม่ผิด วันนั้นข้าน่าจะฆ่าตาเฒ่าไม่เจียมตัวอย่างเ้าไปเสียดีกว่า”
ฟึ่บ!!
ยังไม่ทันที่อองทีจะเอ่ยจบ เทธานใช้แขนสะบัดไปด้านข้าง วงม่านสีหม่นโอบคลุมบริเวณที่ทุกคนยื่นอยู่ทันใด
มันคือม่านกั้นเวทย์ขั้นสูง..
หากเป็การใช้วิธีกางเขตเวทย์อาคม อาจจะเป็เพียงกั้นพื้นที่ไม่ให้บริเวณโดยรอบได้รับผลกระทบ และไม่ให้สิ่งใดเข้าออกในเขตเวทย์ที่สร้างขึ้นมาได้ แต่ม่านกั้นเวทย์มีระดับสูงกว่านั้น คือสามารถทำให้ศัตรูที่อยู่ในม่านถูกกดพลังเวทย์ของตนไปด้วย
ในยามเกิดา ผู้ใดใช้ม่านกั้นเวทย์นี้จะได้เปรียบศัตรูในการทำศึก และเทธาน้าใช้สถานที่แห่งนี้เป็สมรภูมิการประลองศึกเช่นกัน
เมื่อพวกเขารนหาที่ตาย เทธานก็ไม่อาจดูดายที่จะปล่อยผ่านไป เขาจะใช้ไอพลังจันทราสีเืจากร่างเกาลัด สังหารทุกคนที่อยู่ในม่านกั้นเวทย์แห่งนี้
เสียงพรึบพรับของกลุ่มคนเริ่มเตรียมตัว พวกเขาคาดเดาว่าผู้ใช้ไสยเวทย์ปีศาจไร้ที่มาคนนี้กำลังจะทำอะไร หากไม่รวมพลังกันแล้วย่อมไม่อาจรอดพ้นจากความตายครั้งนี้ไปได้
ทุกคนต่างมุ่งเป้าไปยังเทธาน แต่กลับหลงลืมไปว่ามีเงาร่างเล็กๆของเกาลัด ที่กำลังจะถูกกลืนหายไปกับชุดคลุมของเขา
คงมีเพียงไคจาที่แอบอยู่ด้านหลังกลุ่มผู้ใช้ไสยเวทย์เมืองดุรงคา เขาคอยสังเกตเกาลัดเป็ระยะ เพียงรอจังหวะที่ผู้ใช้ไสยเวทย์ปีศาจคนนั้นต่อสู้ เขาก็อาจบุกเข้าไปช่วยหญิงสาวออกมาได้
เทธานรีบกระชากพลังออกจากตัวเกาลัดทันใด แต่ก็ไม่สามารถทำได้อย่างเต็มที่นัก เพราะเหมือนกับว่ามีพลังปริศนาภายในร่างหญิงสาวฉุดรั้งเอาไว้
เมื่ออีกฝ่ายเก็บพลังจากเกาลัดมาบางส่วนแล้ว เทธานใช้พลังเวทย์ของตนดูดซับไว้อย่างรวดเร็ว จนก่อให้เกิดแหล่งพลังมหาศาลไร้แรงต้านชนิดหนึ่ง
ชายหนุ่มชุดคลุมดำดีดนิ้วคราหนึ่ง จากนั้นก็ส่งเวทย์อาคมขั้นสูงของตนออกมา มันได้ฉีกห้วงอากาศตรงมายังอองทีที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ทุกคนต่างก้าวถอยหลัง แต่ลอซูกับเบียงตอ และผู้ใช้ไสยเวทย์เมืองดุรงคาอีกสองคนมายืนประจันหน้าเป็เกราะกำบังอองทีไว้
แต่ทว่าพวกเขาก็ไม่อาจต้านทานพลังเวทย์ของผู้ใช้ไสยเวทย์ปีศาจคนนี้ได้..
คนทั้งหมดถูกอัดร่างกระเด็น บางคนถึงกับกระอักเืคำโต เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งไม่เป็ชิ้นดี
เมื่อฝุ่นควันจางหายไป กลับเห็นอองทียืนนิ่งไม่ไหวติง เบื้องหน้าของเขาปรากฏกำแพงปราการสีดำทะมึนบดบังไว้ จากนั้นไม่นานมันก็เริ่มสลายตัวกลายเป็ไอควันสีดำหยุกหยิก
“ข้ารับมือเขาได้ไม่ยาก แต่หากเขาใช้พลังในตัวเด็กนั่นมาเพิ่มพลังเวทย์ให้กับตัวเองได้ ข้าก็ไม่รับรองว่าจะต้านเขาไหวหรือไม่” เพลิงดำกล่าวคล้ายกำลังกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกบางส่วน
อองทีมองเห็นแววสังหารของเทธานชัดเจน เมื่อครู่เขากำลังดึงพลังบางอย่างออกมาจากหญิงอัปลักษณ์ผู้นั้นหรือ
นางเป็ใครกันแน่..
“เ้ามองออกว่านางเป็ผู้ใช้ไสยเวทย์หรือไม่”อองทีถามอีกฝ่าย
เพลิงดำม้วนเงาร่างของตนเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยขึ้นทันทีว่า “ข้าสังเกตความผิดปกติในตัวเ้ามาสักพักแล้ว ที่แท้ก็เป็เพราะพลังจากตัวนาง นางหาใช่ผู้ใช้ไสยเวทย์ แต่คือภาชนะแห่งขุมพลังโบราณ วันนี้ต้องชิงตัวนางมาให้ได้ หากเขาได้ตัวนางไป เราก็จะไม่อาจเอาชนะเขาได้อีก”
ตู้ม!!
พลันนั้นเสียงะเิก็ดังกึกก้องมาอีกครั้ง สายตาทุกคนทอดมองไป้าก็พบว่าม่านกั้นเวทย์ที่โอบคลุมบริเวณนี้ไว้ค่อยๆพังทลายลง
และเป็ฝีมือชายผู้นั้นที่ต่อกรกับเทธานในครั้งแรก เขาวิ่งวนไปมาพลางหยิบของบางอย่างในย่ามของตน ขว้างปาใส่ม่านกั้นเวทย์อย่างไม่กลัวเกรง
เทธานเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ตนสร้างมา ถูกอาวุธเวทย์ทรงพลังทำลายลงได้ เขาทำสีหน้าดุร้ายขึ้นมาทันใด
เมื่อไร้ซึ่งม่านกั้นเวทย์ก็ไม่อาจควบคุมพลังของตนได้อย่างถนัด เทธานลังเลเล็กน้อยพลางคิดจะถอยกลับ แต่ฉับพลันก็มีเสียงแทรกเข้ามาว่า
“มีเื่น่าสนุกเช่นนี้ ข้าเกือบพลาดแล้วไปจริงๆ ฮ่าๆ” คีฑายืนอยู่อีกฟากหนึ่งของเทธานไม่ไกล เขามาพร้อมองครักษ์และคนคุ้มกันมากกว่าสิบคน
ทุกคนปรายตามองมายังต้นเสียงก็รู้ว่าผู้ที่มาใหม่น่าจะเตรียมความพร้อมมาก่อนหน้าแล้ว
ไพรสีส่ายหัวพลางกดข่มอารมณ์ไว้อย่างมิดชิด เขาไม่อยากเสวนากับพวกแคว้นวัตราคีรีมากเท่าใดนัก แต่หากจะมาร่วมวงเฉพาะวันนี้เขาย่อมไม่อาจปฏิเสธได้
อองทีพอรู้ว่าเป็เขาก็นึกย้อนไปเมื่อหลายวันก่อน นักฆ่าชุดดำที่ปรากฏในโรงเหล้า คีฑาก็เป็คนส่งพวกเขามา ครั้งนี้ก็ติดตามมาก่อกวนอีก หากจะจัดการกษัตริย์นอกรีดแห่งแดนทางเหนือ เขาคงลงมือไปนานแล้ว
เทธานไม่รอให้ผู้มาใหม่อย่างคีฑาได้กล่าววาจาทะนงตนอยู่ต่อหน้า เขากระทืบเท้าสองครั้ง จากนั้นเวทย์อาคมไร้สภาพกลุ่มหนึ่งมุดลงใต้ดินหวังจะสังหารอีกฝ่ายทันใด
คีฑาเริ่มไหวตัวทันจึงรีบสั่งให้คนของตนถอยห่างออกไป ส่วนเขาใช้พลังเวทย์ในร่างพาตัวเองลอยขึ้น จึงรอดพ้นจากสิ่งที่ปะทะมาได้อย่างหวุดหวิด
ท่ามกลางความตึงเครียดของวงต่อสู้ เมื่อไอพลังจันทราสีเืถูกดึงไปใช้งาน เกาลัดเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรงขึ้นอย่างน่าประหลาด
หญิงสาวยังไม่รู้ว่าตนนั้นมาอยู่ในวงล้อมการต่อสู้แห่งนี้เพราะอะไร แล้วระหว่างชายชุดคลุมดำผู้นี้กับเ้าเมืองโกนิล พวกเขามีความขัดแย้งบาดหมางกันมาก่อนหรืออย่างไร
คนที่เหมือนจะถูกจับเป็ตัวประกัน กลับทำไมเป็นางเล่า..
มวยผมที่ถูกเกล้าขึ้นสูงของเกาลัดถูกคลายลง จนเห็นผมยาวสีน้ำตาลอ่อนชัดเจน ผิวหน้าที่เคยถูกว่านไร้เวทย์แปะติดอยู่เริ่มลอกออกเป็แผ่น
อองทีที่กำลังสังเกตอยู่ก็พลันย่นคิ้วแปลกใจกับความเปลี่ยนแปลงนั้น
หรือว่านาง..
ครั้นได้จังหวะที่เกาลัดเริ่มทรงตัวได้ หญิงสาวจึงรีบเอ่ยกับเทธานไปว่า “เ้า้าอะไรกับข้า จะทำร้ายคนอื่นทำไม”
เทธานส่งสายตาลึกล้ำมาให้นาง “พวกมันคิดจะแย่งเ้าไป นั่นคือสิ่งที่ข้าไม่ยอม”
ขณะนั้นอองทีคอยจับจ้องการกระทำของพวกเขาอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าเทธานโอบรัดหญิงสาวเอาไว้ อองทีพลันสาดสายตาอำมหิตออกมา ขุมพลังที่ซุกซ่อนไว้ในร่างกายของเขาเริ่มแปรปรวนขึ้นมาอย่างผิดปกติ
ขณะนั้นอองทีก็พลันโน้มตัวลง แล้วใช้มือกุมหน้าอกของตนไว้ทันใด ภาพเหตุการณ์ในอดีตบางอย่างเริ่มผุดขึ้นมาในสมองชายหนุ่มเป็ระยะ สายตาแน่วนิ่งของอองทีจับจ้องมายังเทธานกับเกาลัด
“ผู้ใช้ไสเวทย์ปีศาจกับหญิงผู้นั้น.. ข้าเคยรู้จักพวกเขามาก่อน”
เทธานเมื่อเห็นความผิดปกติของอองที พลันนั้นพลังเวทย์ในร่างเขาเหมือนกับมีบางอย่างค่อยๆดูดกลืนออกไป ชายหนุ่มเริ่มจะเห็นท่าไม่ดีแล้ว เขาจึงเริ่มร่ายเวทเปิดอุโมงค์อากาศด้านหลังทันที
เวทย์อาคมเปิดอุโมงค์อากาศ ถือว่าเป็วิชาไสยเวทย์หายาก ผู้ที่ฝึกมันต้องอยู่ในระดับผู้ใช้ไสยเวทย์ขั้นสูงระดับกลางเป็ต้นไป แก่นิญญาต้องมีพลังธาตุลมร่วมด้วย
และที่สำคัญ.. จะต้องได้รับการสืบทอดโดยตรงจากผู้เคยใช้เวทย์อาคมนี้เท่านั้น
ครั้นเมื่อเกาลัดรอจังหวะตอนที่เทธานเผลอ หญิงสาวใช้พลังกายเฮือกสุดท้ายเอนกระแทกอย่างแรงมาที่ลำตัวชายหนุ่ม อีกฝ่ายจึงถูกขัดจังหวะการร่ายเวทเปิดอุโมงค์อากาศในทันใด
ระหว่างนั้นเมื่อเขาหันกลับมามองอีกครั้ง กลับเห็นเกาลัดวิ่งออกไปด้านหน้าแล้ว
เทธานไม่รอช้าจึงใช้เวทย์อาคมดึงร่างเกาลัดกลับมาหาตนอีกครั้ง แต่ไม่ทันที่ตัวนางจะถูกดึงไป ไอควันสีดำปริศนาก็ผุดขึ้นมาจากพื้นใต้ดินอย่างรวดเร็ว
เพลิงดำตรงดิ่งเข้ามาม้วนร่างของเกาลัดไว้ทันที พลังของทั้งสองฝ่ายยื้อแย่งหญิงสาวไปมา
เกาลัดหวีดร้องเสียงหลง ทั้งตัวของนางคล้ายกำลังจะถูกแยกร่างออกเป็ส่วนๆ
ทว่าความเลวร้ายนั้น กลับตอกย้ำความหวังที่จะหลุดพ้นของเกาลัดจนหมดสิ้น เมื่อลูกธนูสีดำสนิทพุ่งตรงมาจากฝั่งคีฑายืนอยู่ทันใด
เสียงแผดดังของเขาเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อไม่มีผู้ใดชิงได้ ข้าก็จะสังหารตัวต้นเื่ซะ!”
ลูกธนูนั้นพุ่งปักอกเกาลัดอย่างไร้ทางหนี พลังทั้งสองฝ่ายที่กำลังตรึงร่างเกาลัดอยู่ถูกสลายออกไป
เกาลัดฟุบนั่งลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง พลันเืสีแดงฉานก็เริ่มไหลทะลักออกมาจากาแในร่างของนาง เสียงสะอื้นไห้อย่างเ็ปของหญิงสาวดังลอยมา สองมือของนางนั้นเกาะกุมลูกธนูที่เสียบเข้าร่างตน
ฉันจะต้องมาตายในที่แบบนี้จริงๆหรอ...
..ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ตื่นจากความฝันบ้าบอนี่เสียที!
ขณะนั้นตรงข้ามอีกฝั่งหนึ่ง ก็ปรากฏเป็อองทีกำลังนั่งเกาะกุมแผ่นอกของตนอย่างเ็ป เขารู้สึกถึงความเจ็บทรมานไปทั่วทั้งร่าง คล้ายว่าหากนางตาย.. ตัวเขาก็ต้องแหลกสลายไปด้วยเช่นกัน
เมื่ออาวุธเวทย์ขั้นสูงอย่างธนูดำหมายปลิดชีพเกาลัด เทธานไม่รอช้าที่จะตอบโต้กลับไป ชายหนุ่มเหลือบมองมายังคีฑาด้วยสายตาดุร้าย ส่วนคีฑาเพียงรู้สึกตัวแค่ว่าถูกเวทย์อาคมประหลาดจู่โจมเข้ามาอย่างไมทันตั้งตัว จนร่างของเขาลอยขึ้นสูงแล้วตกกระแทกลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
คีฑาได้รับาเ็สาหัสในทันที เืสีดำแดงพลันไหลทะลวงออกมาทั้งเจ็ดทวาร จนเหล่าองครักษ์ที่ติดตามรีบหิ้วร่างเขาออกมาจากบริเวณนั้นทันที
ทางด้านเกาลัดที่กำลังาเ็เช่นกัน แววตาของหญิงสาวค่อยๆหม่นลง ริ้วสีแดงเืกลุ่มหนึ่งแทรกผ่านออกมาจากาแ จากนั้นไอควันสีแดงเืพุ่งทะลุร่างหญิงสาวออกมาอย่างรวดเร็ว
บริเวณโดยรอบถูกพลังปริศนานั้นโจมตีอย่างบ้าคลั่ง เพลิงดำใช้เงาร่างตนโอบคลุมอองทีไว้ ส่วนคนอื่นๆที่อยู่ไกลออกไปก็มีผู้ใช้ไสยเวทย์ร่วมร่ายเวทย์อาคมคุ้มกันเอาไว้เช่นกัน
แต่ถึงอย่างนั้นปราการเพียงระดับธรรมดา กลับไม่อาจหยุดยั้งพลังปริศนาจากร่างเกาลัดได้
ครั้นเมื่อเหตุการณ์สงบลงคนที่าเ็หนักสุดคือเทธาน ชายหนุ่มอยู่ใกล้กับเกาลัดมากที่สุด เวทย์อาคมคุมกันของเขาถูกทำลายไปหลายส่วน แต่ยังดีที่เขารู้ตัวได้ทันเวลา มิเช่นนั้นแล้วร่างของเขาคงได้แตกกระจุยเป็แน่
ภายหลังจากที่เกาลัดปลดปล่อยไอพลังจันทราสีเืนั้นออกมา หญิงสาวก็พลันล้มลงหมดสติลงทันใด เพลิงดำจึงย้ายเงาร่างสีดำของตนมาปกป้องหญิงสาวไว้
เทธานเห็นว่าตนนั้นอาจสู้ไม่ไหวแล้ว จึงร่ายเวทเปิดอุโมงค์อากาศและแทรกหายเข้าไปกับกลุ่มควันดำนั้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเพลิงดำเริ่มสลายร่างออก อองทีจึงรีบวิ่งเข้ามาประคองเกาลัดทันที จากแรงปะทุเมื่อครู่นั้นทำให้ใบหน้าที่แท้จริงของนางได้ถูกเปิดเผย
หญิงอัปลักษณ์ผู้นี้กลับซ่อนความงามของตนเอาไว้ โครงหน้าของหญิงสาวสวยได้รูป นางจมูกโด่ง เรียวปากเล็กแดงเรื่อ ผิวพรรณนวลเนียนไร้ที่ติ
อองทีหยุดนิ่งคล้ายต้องมนต์ไปชั่วขณะหนึ่ง เขาพลันหวนคิดถึงภาพบางอย่างที่เคยปรากฏในห้วงความทรงจำนั้น
ไม่รู้ว่าเขาจะเคยรู้จักนางมาก่อนหรือไม่ แต่จากนี้ไปทุกอย่างคือจุดเริ่มต้น..
ไคจาวิ่งกระหืดกระหอบมาตรวจดูอาการของเกาลัดอย่างเป็ห่วง บริเวณจุดาแที่เกิดจากลูกธนูนั้นได้หายแล้ว ไม่นานนักอองทีก็ช้อนร่างหญิงสาวขึ้นมาพลางเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยครู่หนึ่ง
พลังปริศนาในร่างของนางคืออะไร?
ในระหว่างที่ไม่มีผู้ใดเฝ้าสังเกต กลุ่มไอควันสีขาวเจือจางลอดผ่านเนื้อผ้าของเกาลัดออกมา พร้อมกับร่องรอยสัญลักษณ์สีดำกำลังซึมผ่านฝ่ามือของหญิงสาว จากนั้นพลังทั้งสองกลุ่มก็หายเข้าไปในร่างของนางอย่างเงียบเชียบ
เมื่อเกิดเหตุการณ์ต่อสู้ระหว่างผู้ใช้ไสยเวทย์ในเมืองดุรงคา เมืองน้อยใหญ่เตรียมตัวรับมือกับการปรากฏตัวของผู้ใช้ไสยเวทย์ปีศาจ
เื่ราวเทธานถูกบันทึกไว้เมื่อหลายร้อยปีก่อน แต่กลับไม่มีใครคาดคิดว่าอยู่ๆเขาก็เปิดเผยตัวออกมา เล่าลือกันว่ามีหญิงสาวปริศนาผู้หนึ่งเดินทางมาจากแดนไกล และผู้ใช้ไสยเวทย์ปีศาจ้าพลังจากนาง เพื่อที่จะกลับมายิ่งใหญ่ในแผ่นดินนี้อีกครั้ง
ไพรสีย้ายกลุ่มของอองทีมายังเรือนพักในหุบเขาด้านหลังเมือง เพราะมีม่านอำพรางขั้นสูงปิดกั้นไว้ จากนั้นไพรสีก็ส่งคนตรวจตรารอบเมืองให้เข้มงวดขึ้น
สายลับส่งข่าวมาบอกว่า คีฑาาเ็สาหัสจากการถูกโจมตีกะทันหัน ตอนนี้พักรักษาตัวในวังหลวง ท่ามกลางเสียงร่ำลือว่าเขาถูกฟ้าดินพิโรธหนัก เพราะบรรพกษัตริย์ไม่พอใจที่เขาได้ครองบัลลังก์
ไพรสีได้แต่ยิ้มเยาะเย้ย ไม่แม้แต่จะส่งของกำนัลไปเยี่ยมเพื่อปลอบขวัญ คีฑาก่อเื่หมายสังหารเกาลัด ผู้ถือครองไอพลังจันทราสีเื เขาย่อมได้รับผลกรรมที่ก่อแล้ว
ส่วนเทธาน ภายหลังจากที่หายตัวไป ก็ไม่มีใครค้นหาร่องรอยเขาเจอ แม้กระทั่งเมืองศิลาขาวที่อาจเป็แหล่งหลบซ่อนของเขาก็ไม่ปรากฏเช่นกัน อองทีคาดเดาว่าแผนที่โบราณที่พวกเขากำลังสืบค้นอยู่ อาจมีจุดลับใดที่สร้างภายใต้ม่านอำพรางก็เป็ได้
ฉะนั้นการรวบรวมผู้ใช้ไสยเวทย์ เพื่อออกค้นหาเทธานจึงเป็เื่ที่ต้องทำเร่งด่วนที่สุด และผู้ที่จะเป็ทัพสำคัญคือเผ่ามังคา..
บริเวณเรือนพักที่เกาลัดนอนอยู่ ถูกประดับตกแต่งด้วยพันธุ์ดอกไม้หลายชนิด มีบ่าวรับใช้หญิงเพียงสองคนที่เ้าไพรสีจัดหามาให้ โดยรอบเรือนพักมีคนคุ้มกันฝีมือดีอยู่นับสิบคน
ภายในห้องที่เกาลัดนอนอยู่ พบว่าอองทีนั่งอยู่ริมขอบเตียงของเกาลัดเป็เวลานานมากแล้ว เขาเผลอนั่งสัปหงกไปหลายหน ในใจจึงกลับพะวงเื่อาการหญิงสาวเป็อย่างยิ่ง หากนางยังหลับยาวเช่นนี้ต่อไปย่อมไม่เป็ผลดีแน่
อองทีลูบคลำแผ่นอกตัวเองอย่างแ่เบา ตอนที่เกาลัดถูกธนูดำพุ่งปักร่าง กายเนื้อของเขาราวกับจะถูกฉีกกระชากไปด้วย
หรือว่าเขากับนาง.. จะเชื่อมโยงกันจริงๆ
“เด็กคนนี้มีพลังมหาศาลเกินกว่าจะควบคุมได้ และยังคงมีอีกหลายอย่างที่เรายังไม่รู้”
เพลิงดำในร่างแมวดำขนฟูกล่าวขึ้น ั์ตาของมันกลมโต อุ้งเท้าปุกปุย จนอองทีเผลอยิ้มร่าออกมา
“ข้าไม่เคยเห็นเ้าแปลงกายเป็สัตว์เล็กมาก่อน แบบนี้ค่อยน่ารักน่าชัง”
แมวดำขนฟูบิดี้เีไปมาพลางขยับปากเอ่ยโต้ตอบไปว่า “เ้าให้ข้าแฝงตัวอยู่กับนาง จะให้ข้ากลายร่างเป็หมาป่ารึ”
อองทีมองหน้าอีกฝ่ายพลันหัวคิ้วผ่อนคลายลง ก่อนชายหนุ่มจะลุกขึ้นไปเปิดประตูแล้วเดินหายออกจากห้องไป
เพลิงดำมองตามเงาหลังชายหนุ่ม ก่อนจะหันกลับมาเหลียวมองสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า ดวงตากลมโตของนางเริ่มขยับใต้เปลือกตาอันซีดเซียว ขนตางอนงามของนางไหวสั่นเล็กน้อย พลันเม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมบริเวณแนวไรผม คล้ายว่าอีกฝ่ายกำลังจมอยู่กับห้วงฝันร้าย และนางกำลังต่อสู้กับสิ่งที่กำลังพบเจอในความฝันนั้น
เพลิงดำในร่างแมวได้แต่ขยับเข้ามาใกล้ เสี้ยวพลังส่วนหนึ่งของมันลอดผ่านปลายเส้นขน มันตรงเข้าหาเกาลัดที่นอนอยู่
เปรี๊ยะ!
พลังในตัวหญิงสาวดีดย้อนกลับมายังเพลิงดำ มันกระโจนหนีห่างออกมา และแยกเขี้ยวขู่ตามสัญชาตญาณสัตว์
แมวดำขนฟูะโขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง มันทำได้แต่นั่งจ้องหญิงสาวอย่างสงสัย เมื่อครู่นี้มันเพียงจะลอบเข้าไปสำรวจพลังภายในกายของเกาลัด กลับเป็ว่ามันเกือบเอาชีวิตของตนไม่รอด
ไอพลังจันทราสีเืที่เคยหายสาบสูญมาหลายสิบปี เมื่อเทธานเข้าไปกระตุ้นมัน พลังนี้ย่อมพยายามปกป้องตัวมันเอง
และปกป้องร่างผู้นำพาอย่างเกาลัด...
‘หากอองทีคิดจะดูดกลืนมันเล่า จะเป็อย่างไร..’ เพลิงดำพลางคิดวิเคราะห์ในใจ
กว่าที่เพลิงดำจะรู้ตัวอีกที ก็มีสาวน้อยที่นอนอยู่ตรงหน้ามานั่งจ้องมันอยู่ก่อนแล้ว
เกาลัดรู้สึกตัวั้แ่ได้ยินเสียงบางอย่างกระทบกัน พอเมื่อลุกขึ้นก็พบว่ามีแมวดำตัวหนึ่งนั่งอยู่ มันขนฟูสวย ตากลมโตใสกระจ่าง ท่าทางเป็มิตร พอเกาลัดส่งสายตายิ้มแย้มให้กับมันแต่เหมือนกับว่าอีกฝ่ายทำหน้าบูดบึ้งขึ้นมาทันใด
ครั้นเมื่อเกาลัดลองมาทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตนเองนั้นน่าจะตายไปแล้ว นางจึงหันมาคลำใกล้บริเวณที่เคยถูกธนูปักอก มันกลับไม่มีาแหรือร่องรอยใดๆ
จังหวะนั้นหญิงสาวก็พลันลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างลนลาน นางวิ่งไปค้นหาบางอย่างตามตู้เก็บของและชั้นวางที่อยู่ในห้องอย่างรวดเร็ว
เกาลัดบ่นงึมงำคนเดียว จนเพลิงดำที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ได้ยินแววมาว่า นางกำลังหามีดสั้นโบราณเล่มนั้น ซึ่งตอนนี้มันอยู่กับอองทีเป็ที่เรียบร้อยแล้ว หากมันจะะโออกไปบอก อีกฝ่ายก็คงวิ่งหนีไปก่อนแน่ๆ
แมวพูดได้..มีในโลกเสียที่ไหน
สักพักนั้นบ่าวรับใช้หญิงสองคนพลันเปิดประตูเดินเข้ามา ก็พบว่าข้าวของเครื่องใช้ถูกรื้อค้นกระจาย ผู้ที่ก่อเหตุยืนรอมอบตัวอยู่ตรงหน้า บ่าวรับใช้คนหนึ่งมีอาการสั่นกลัวจึงขยับหลบหลังอีกคนพลางกล่าวตะกุกตะกักขึ้นว่า
“นะ..นายหญิงเกาฟื้นแล้วหรือเ้าคะ”
เกาลัดเดินสับเท้าตรงมายังบ่าวรับใช้อย่างขุ่นเคือง พอเห็นว่าทั้งสองอายุน่าจะมากกว่าตนจึงทำเสียงอ่อนลง “พวกพี่สาวเห็นมีดสั้นของข้าไหม เอ่อ..แล้วตอนนี้ข้าอยู่ไหนกัน”
บ่าวรับใช้หญิงสองคนมองหน้ากันอย่างแปลกใจ จากที่เล่าลือกันมาว่าสตรีนางนี้ปล่อยอานุภาพพลังทำลายล้างออกมา ทำให้บริเวณนั้นมีสิ่งปลูกสร้างรวมทั้งบ้านเรือนเกิดความเสียหาย
เ้าเมืองดุรงคายังให้การดูแลนางเป็อย่างดี บ่าวรับใช้ที่ได้รับการคัดเลือกเข้ามาก็เหมือนตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่ตอนนี้หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ได้น่ากลัวอย่างที่พวกนางคิดกัน
บ่าวรับใช้หญิงบอกเกาลัดเพียงว่า ตอนนี้นางอยู่ในที่ที่ปลอดภัยในเมืองดุรงคา โดยมีกลุ่มของเ้าเมืองโกนิลอยู่ด้วย พวกนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกาลัดมีมีดสั้นพกมา ตอนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง อีกฝ่ายก็ไม่มีสมบัติใดติดตัว
เกาลัดพอจะคาดเดาออกว่ามีดสั้นโบราณอยู่ที่ไหน เมื่อถามบ่าวรับใช้จนแน่ชัดว่าเ้าเมืองโกนิลพักอยู่ที่เรือนใด หญิงสาวจึงรีบอุ้มแมวดำขนฟูออกมา จนบ่าวรับใช้ทั้งสองคนรีบเข้ามาห้ามปรามทันใด
แต่เกาลัดกลับดื้อด้านพลางข่มขู่พวกนางไปหลายยก จนทั้งสองหวาดกลัวและจำใจปล่อยอีกฝ่ายไป แต่พวกนางก็ยังเดินติดตามหญิงสาวออกมาจากห้องนั้นด้วย
เมื่อเกาลัดเดินมาถึงเรือนพักของเป้าหมาย ก็พบคนคุ้มกันชุดดำท่าทางน่ากลัวกลุ่มหนึ่งเฝ้ากันอยู่ด้านนอก พอพวกเขาเห็นเกาลัดก็รีบปรี่ออกมาขวางไว้ทันที
“เ้าเป็ใคร เข้าไปไม่ได้!” ชายคนคุ้มกันผู้หนึ่งกล่าวห้วนๆ พวกเขาย่อมไม่เคยเห็นหน้าเกาลัด จึงไม่รู้ว่าสาวงามที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้เป็ใคร
นางอุ้มแมวท่าทางประหลาดเดินมา เขาย่อมไม่ไว้ใจ บ่าวรับใช้หญิงเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามากระซิบกระซาบ ก่อนคนคุ้มกันผู้นั้นจะมองหน้าเกาลัดด้วยสีหน้าหวาดหวั่น
‘ทำไมพวกนี้ถึงกลัวอะไรกันนักหนานะ..’ เกาลัดพร่ำบ่นในใจ
เกาลัดไม่สนใจคนคุ้มกันแล้ว จึงขยับตัวแมวดำเล็กน้อยเพื่อให้อุ้มมันได้อย่างถนัดมือ แมวดำไม่มีท่าทีขัดขืนหรือส่งเสียงดัง หญิงสาวไม่ได้อยากเอาแมวตัวนี้มาเป็ภาระเท่าไหร่นัก เพียงแต่รู้สึกว่ามันทำให้นางกล้าที่จะเผชิญหน้ากับเ้าเมืองโกนิลตาเดียวผู้นั้น
เมื่อคนคุ้มกันเปิดประตูให้เกาลัด เบื้องหน้าเป็ห้องโถงคล้ายห้องประชุมใหญ่ มีคนล้อมวงนั่งกันอย่างประปราย ขณะที่พวกเขาเห็นหญิงสาวอุ้มแมวดำขนฟูเข้ามา ทุกคนต่างก็นั่งนิ่งไม่กล้าขยับฝีปาก บางคนถึงกลับมีเหงื่อเย็นผุดซึมทั่วใบหน้า
สายตาเกาลัดกลับเลื่อนมายังชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่เก้าอี้หัวโต๊ะ นิ้วมืออีกข้างของเขาเคาะพื้นโต๊ะเบาๆเพื่อหวังทำลายความเงียบ
อองทียังคงท่าทีเรียบเฉย เหมือนเขาไม่รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นหญิงสาวบุกเข้ามาถึงที่
เพราะว่าเขาก็กำลังรอนางอยู่..
อองทีสีหน้าเคร่งขรึมก่อนพยักหน้าเล็กน้อยให้ทุกคนออกไป กระทั่งคนทั้งหมดในห้องเริ่มทยอยลุกขึ้นอย่างเร่งรีบ ทุกคนเว้นระยะห่างเกาลัดอย่างชัดเจน ไม่คล้ายกับว่ารังเกียจ แต่เหมือนจะกลัวหญิงสาวมากกว่า
ขณะนั้นไคจาที่ออกไปข้างนอกชั่วคราวก็กลับมา พบเพียงแต่ว่าทุกคนออกมาจากเรือนใหญ่กันหมด จากนั้นคนคุ้มกันที่อยู่ด้านนอกก็ปิดประตู กันคนออกห่างจากบริเวณนั้นทันที
เกาลัดนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจเล็กน้อย นางจึงพลันอุ้มแมวดำลงบนโต๊ะ จากนั้นก็หามุมนั่งที่อยู่ใกล้ที่สุด หญิงสาวพยายามอยู่ให้ห่างจากอีกฝ่ายเท่าที่จะทำได้ หากมีอะไรเกิดขึ้น นางอาจจะต้องวิ่งหนีออกทางประตูด้านหลังให้เร็วที่สุดเช่นกัน
ถึงเวลาอยู่กันสองต่อสองแล้ว แต่เขาน่ากลัวเกินไป..
อองทีนั่งกอดอกมองอากัปกิริยาหญิงสาวอยู่พักหนึ่ง ก่อนเขาจะเอ่ยทักขึ้นว่า “ท่าทางเ้าไม่เป็อะไรแล้ว”
เกาลัดนั่งระบายลมหายใจไปมา “เอ่อ..ท่านเ้าเมือง ข้าขอสิ่งที่เคยเป็ของข้าคืนได้ไหม ถ้าข้าได้มันมาแล้ว ข้าสัญญาว่าจะไม่ยุ่งอะไรกับท่านอีก ส่วนเื่ที่ข้าอยากจะพูดกับท่านวันนั้น..” เสียงของนางแ่เบาลงคล้ายจงใจ
“..ไคจาเคยบอกแล้วว่าข้าสติไม่ค่อยดี วันนั้นอาการของข้าแค่กำเริบเท่านั้น ขอท่านเ้าเมืองอย่างถือสาข้านะเ้าคะ”
สายตาเกาลัดเป็ประกายขึ้นมา กระทั่งมุมปากของชายหนุ่มกลับโค้งยาวขึ้น แววตาจากที่เคยครึ้มดำกลับมีเลศนัยอย่างคาดไม่ถึง
เกาลัดเริ่มรู้สึกหวาดกลัวอีกฝ่ายขึ้นมาทันใด นางจึงพลันลุกขึ้นหมายจะวิ่งเข้าไปอุ้มแมวดำแล้ววิ่งหนีให้สุดชีวิต แต่เ้าขนฟูตัวนั้นกลับไปเดินวนเวียนอยู่ใกล้ๆอองทีเสียได้
“เ้าไม่รู้หรือว่าสิ่งนี้คืออะไร ศาสตราวุธของผู้ใช้ไสยเวทย์ขั้นเ้ามหาเทพ ของวิเศษเทพโบราณที่ทุกคนหมายจะ ตอนนี้มันยังหลับใหลเช่นเดียวกันกับพลังบางอย่างในตัวเ้า”
อองทีอธิบายพลางหยิบมีดสั้นโบราณเล่มนั้นขึ้นมาอวดเกาลัด
หญิงสาวพลันร้อง อ้อ..อยู่ในใจ ที่แท้นอกจากที่เขาชอบฆ่าคน คลั่งสุรานารี และยังเป็หัวขโมยอีกต่างหาก..
ชายผู้นี้แม้จะคล้ายกับคนที่อยู่ในความฝันของเกาลัด แต่นางจะเสียหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่ติดตัวมาไปไม่ได้
เกาลัดจ้องมองแมวดำพลางส่งเสียงเบาๆเรียกมันกลับมา เพลิงดำทำท่าเลียอุ้งเท้าหน้าของตนอย่างไม่สนใจ
เกาลัดไม่รู้ว่าอองทีพูดถึงประวัติความเป็มาของมีดสั้นโบราณเล่มนี้ว่าอย่างไร แต่การไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด นั่นคือสิ่งที่นางต้องทำ
ขณะที่เกาลัดยังไม่ทันจะเอี้ยวตัวกลับ มือเย็นของใครคนหนึ่งก็พลันคว้าแขนหญิงสาวไว้อย่างรวดเร็ว ร่างบางของนางกระแทกแผ่นอกของอีกฝ่ายอย่างแรง
อองทีใช้มือข้างเดียวช้อนร่างเกาลัดเอาไว้ไม่ให้นางล้ม ชายหนุ่มบิดลำตัวให้เกาลัดชนขอบโต๊ะเบาๆ จากนั้นจึงใช้มือหยาบกร้านของตนลูบไล้ใบหน้าหญิงสาวไปมา
แผ่นหลังเกาลัดเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ จิตใจของนางเริ่มมีอาการสับสน
อองทีโน้มตัวฝังใบหน้าของตนใกล้ซอกคอขาวผ่องของเกาลัด ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งสั่น ภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่หน้าตาเหมือนกับเกาลัดปรากฏในห้วงความทรงจำของอองทีอีกครั้ง
แต่ในครานี้กลับทำให้เขาพลันรู้สึกโศกเศร้าและเ็ป เขากับนางเคยรักกันมาก่อนเช่นนั้นหรือ..
ทางด้านเกาลัดเมื่อเห็นว่าตนถูกกระทำลวนลาม นางจึงจับแขนของอีกฝ่ายขึ้นมากัดอย่างเต็มแรง อองทีขยับแขนให้เล็กน้อยเหมือนกับเต็มใจจะให้นางกัดเพื่อระบายโทสะ
ครั้นเห็นอองทีไม่ตอบโต้อีก อาวุธในปากของเกาลัดพลันหยุดชะงัก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองเงาสะท้อนในดวงตาเขา เพียงเสี้ยวเวลาหนึ่งเื่ราวไร้ที่มา เริ่มปะติดปะต่อเข้ามาความทรงจำของนาง
นี่เขาเป็ใครกันแน่..
เกาลัดยืนจับจ้องใบหน้าอองทีอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาข้างเดียวของเขานั้นมีแววซีดจางลง ก่อนนางจะออกแรงผลักตัวเขาให้ออกไปทันใด
เกาลัดบังคับร่างอ่อนเพลียของตัวเองวิ่งออกมาจากห้อง อองทีเหม่อมองแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างรู้สึกอาวรณ์ ก่อนเขาจะถอนสายตากลับมามองเพลิงดำที่นั่งตัวกลมอยู่บนโต๊ะ
แมวดำทำสีหน้าไม่คล้ายใส่ใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่นั้น มันจงใจทำตัวสงบเสงี่ยมแล้วกล่าวขึ้นว่า
“ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น..”
เมื่อสิ้นเสียงเพลิงดำ มันรีบะโลงจากโต๊ะวิ่งตามเกาลัดออกไปทันที
>โปรดติดตามตอนที่9<
2K
