23 : ของแสลง
แปะ...แปะ
“3...4 เอ้าหมุน” เสียงผู้หญิงตบมือให้จังหวะ พร้อมบอก
“โอ๊ย!” เสียงร้องเ็ปดังออกมาจากปากเรียวได้รูปของเด็กหนุ่มหน้าใสปิ๊งที่บ่งบอกได้เลยว่าหน้าตาดีมากขนาดไหน
“นิศาชล!” ผู้หญิงที่มีหน้าที่สอนการเต้นรำตวาดใส่ทันที ทำให้คนที่ไม่ได้ตั้งใจเหยียบตีหน้าเบ้
“ขอโทษค่า” เนียร์ตอบแบบขอไปที นี่เป็รอบที่ห้าแล้วที่เผลอเหยียบเท้าของคู่เต้นรำ
“เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้วนะคะ ตั้งใจฝึกหน่อยสิ เอาค่ะ เริ่มใหม่นะจินดา นิศาชล” ผู้สอนตบมือให้จังหวะอีกครั้ง
“มีเวลาเป็อาทิตย์ จะเอาอะไรนักหนาวะ” เนียร์บ่นเบาๆ นึกเสียใจที่ไม่ยอมปฏิเสธเพื่อนๆในห้อง เื่จ้างครูมาสอนเต้นรำ
ดูเหมือนว่า...ตอนนี้แต่ละคนจะตั้งใจกับการประกวดนี้มาก ทั้งๆที่ตอนแรกแทบจะไม่มีใครใส่ใจกับมันเลยสักนิด เหตุผลก็มาจากพวกผู้หญิงนี่ล่ะ ที่ดูจะเป็ห่วงเป็ใยหน้าตาคู่เต้นชายของเนียร์ซะเหลือเกิน จนตอนนี้ทุกคนหวังกันหมดแล้วว่าคู่ของเธอจะต้องเอารางวัลชนะเลิศมาให้ได้
คุณครูสอนเต้นรำที่เพื่อนในห้องจ้างมาได้ยินคำบ่นของเด็กสาวก็กระแอมไอออกมาแล้วพูดว่า “วันนี้นิศาชลอยู่ซ้อมถึงหกโมงเลยนะคะ”
“หกโมง!?”
“ใช่ค่ะ ถึงจะเหลืออีกเป็อาทิตย์ แต่ถ้ามีฝีมือแบบนี้ก็คงไม่ทันหรอกค่ะ” หญิงเหี้ยมพูดเสียงเฉียบขาด ทำเอาเนียร์หน้าเหวอ พอฝ่ายชายเห็นเข้าก็แอบอมยิ้ม
จินดา หรือจิน ที่อยู่ห้องเดียวกัน อันเป็ชายป๊อปอันดับ 2 ของโรงเรียน ส่วนอันดับ 1 นั้น...ก็อย่างที่รู้กัน ไอ้ตัวปากน่าเอาบาทามายัดที่บ้านนั่นแหละ
จินทั้งหล่อ คิ้วเข้ม ตาคม ตัวสูงเกิน 180 ผิวขาวแถมใสกิ๊งไม่มีสิวสักเม็ดจนผู้หญิงบางคนยังอาย เื่กีฬาก็เก่งไม่เป็สองรองใคร เรียนก็ดี แถมยังเป็สุภาพบุรุษ จนเพียงแค่เดินผ่านแล้วสบตาด้วยเล็กน้อย ก็ทำเอาผู้หญิงคนนั้นเก็บไปนอนฝันด้วยแล้ว
และใครก็ตามที่หลงนายจินคนนี้ ก็มาชะเง้อคอยดูตรงประตู หน้าต่างห้องที่เธอสองคนซ้อมเต้นรำ จนเนียร์เต้นไม่ออกเลยทีเดียว เหยียบเท้าไปทีก็กรี๊ดกันคนละทีสองที พร้อมใจกันเจ็บแทน บางคนยังส่งสายตาอาฆาตแค้นมาให้เธออีก
คิดแล้วหนักใจ ขนาดคนมีพลังฆ่าคนได้สบายๆอย่างเธอ ยังแอบหวั่นกับรังสีอาฆาตของสาวๆ พวกนี้
“เนียร์” เสียงนุ่มของจินดังขึ้นมาปลุกสติเนียร์
“อ้อ ’โทษทีๆ คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ” เนียร์รีบมาตั้งท่าเพื่อซ้อมต่อ
ไม่รู้ทำไม ทั้งที่มีคนหล่ออยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย...สงสัยเป็เพราะอยู่กับทินบ่อยจนชาด้านคนแนวนี้ไปซะแล้วมั้ง
เมื่อถึงเวลาเลิกซ้อม เนียร์ก็แทบจะล้มลงไปนอนแผ่กับพื้นด้วยความเหนื่อย ติดตรงที่ยังเกรงใจผู้สูงวัยกว่าก็เลยแค่ลงไปนั่งเฉยๆ พลางบ่น
“เหนื่อยชะมัด” ตอนแรกเธอนึกว่าเต้นรำจะไม่ต้องออกแรงอะไรมากซะอีก พอมาเจอเข้าจริงๆ แบบนี้ รู้สึกเหมือนเพิ่งเล่นบาสจบไปครึ่งเกม
“แหม่ นิศาชลบ่นจังเลยนะ ดูจินดาที่อุตส่าห์อยู่ซ้อมด้วยสิคะ ไม่เห็นพูดอะไรสักคำ” ได้ยินแล้ว เนียร์แทบอยากจะเอานิ้วยัดรูหูตัวเอง
“พอเถอะค่ะ นี่ก็เย็นมากแล้ว พวกเราขอกลับกันเลยได้มั้ยคะ” เนียร์ี้เีฟังคำบ่น เลยตัดบทเอาดื้อๆ
คนถูกตัดบทดูไม่พอใจ เหมือนยังอยากพูดอะไรมากกว่านี้อีก แต่พอยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลาก็พบว่ามันถึงเวลาที่เธอควรจะปล่อยแล้วจริงๆถึงได้พูดอย่างไม่เต็มใจนักว่า “ก็ได้ค่ะ เชิญ” ผู้คุมสอนเดินไปเปิดประตู เชิญให้ออกไป
เมื่อพ้นรัศมีการฟังเรดาร์ของครูสาว เนียร์ก็ะโลั่นแบบคนเก็บกดมานาน “เป็อิสระแล้วโว้ย!”
“หึๆ”
เสียงหัวเราะจากชายข้างตัวที่เดินมาด้วยกันทำให้เนียร์นึกได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มหน้าใสคนนั้นพลางถาม
“ขำอะไรน่ะ”
จินมองเธอแล้วตอบ “ก็ตลกเธอนั่นแหละ ทำท่าเหมือนกับตัวเองเพิ่งรอดจากนรกยังงั้นแหละ”
เนียร์หัวเราะเสียงแห้ง ก็อย่างที่เคยบอกว่าเธอไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนผู้ชายในห้องเท่าไหร่ โดยเฉพาะกับคนคนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ จึงไม่เคยแสดงตัวตนบ้าๆ หลุดโลกแบบเมื่อกี้นี้ให้คนในห้องเห็นนัก ยกเว้นเวลาอยู่กับพวกเอลเท่านั้น
“เออ ช่างฉันเถอะน่า” เธอบอกปัด แล้วสะพายเป้จะเดินไปที่ประตูโรงเรียน แต่จินเรียกเอาไว้ซะก่อน
“เดี๋ยวก่อน! เธอจะกลับยังไงน่ะ”
“ก็นั่งรถเมล์กลับน่ะสิ” ให้บินกลับมั้งครับท่าน...เนียร์ค่อนอยู่ในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป
“บ้านอยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง” จินออกตัวอย่างคนเป็สุภาพบุรุษ แต่คุณสุภาพสตรีกลับหน้าเหวอไปแล้ว
“ไม่ต้องๆ ฉันกลับเองได้” เนียร์รีบปฏิเสธ อึดอัดที่ได้รับการเอาใจจากผู้ชาย ใครจะหาว่าเธอโง่ไม่รู้จักฉวยโอกาสก็เถอะ แต่เชื่อเถอะ...ถ้าคุณเคยโดนพี่ชายตัวเองรุมอัดแบบไม่มีคำว่าเกรงใจแบบนั้น ก็ต้องมีความรู้สึกแบบเดียวกับเธอทั้งนั้นแหละ
ความรู้สึกที่ไม่ค่อยไว้วางใจพวกผู้ชาย
ยิ่งหน้าตาดีๆ นี่ ยิ่งไว้ใจไม่ได้
“ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า ฉันมีมอเตอร์ไซด์ เดี๋ยวขี่ไปส่ง” จินพยายามเกลี้ยกล่อม พูดด้วยน้ำเสียงใจจริง
...จะผิดไหม ถ้าบอกว่าเธอยิ่งไม่ไว้วางใจเข้าไปกันใหญ่
“ฉันกลับเองได้” เนียร์ยืนยันความตั้งใจเสียงหนักแน่น จนจินต้องถอนหายใจกับความหัวแข็งอันนี้
“ก็ได้ งั้นเธอช่วยหลับตาสัก3 วิฯ ได้มั้ย” เขาขออย่างอื่นแทน
เนียร์แปลกใจที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็มาขอให้ทำเื่อื่นเอาดื้อๆอย่างไม่มีเหตุผล แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากและยอมทำตามแต่โดยดี
“1” จินนับ
“2”
“3!”
“เฮ้ย!” เนียร์ร้องออกมาด้วยความใเมื่ออีกฝ่ายอุ้มตัวเองเอาไว้ “จะ..จะทำอะไรน่ะ! ปล่อยฉันลงนะ” เนียร์ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา
“ก็ฉันชวนเธอดีๆ ไม่เอา ก็ต้องเล่นแบบนี้แหละ” จินเผยยิ้มออกมาอย่างน่ามองเต็มที่ รับรองว่าถ้าพวกผู้หญิงพวกนั้นได้มาเห็นเข้าละก็...คลั่ง...คงพอนึกภาพกันออกนะ เขาอุ้มเนียร์ไปยังลานจอดรถที่อยู่ติดกับสนามฟุตบอลซึ่งตอนนี้ก็ยังมีคนเล่นกันอยู่
“นี่ปล่อยฉันนะ อายคนอื่นเขาบ้างสิ” เนียร์โวยวาย
ส่วนจินก็เดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของเขาแล้ววางให้เนียร์นั่งลงตรงเบาะ ยังไม่ทันที่เนียร์จะได้ลุกหนี จินก็ขึ้นคร่อมรถทางด้านหลัง มือทั้งสองจับที่ขี่เป็การกักตัวเนียร์เอาไว้ไม่ให้ไปไหน
“ถ้าเธอให้ฉันไปส่งดีๆ ก็จะให้ซ้อนท้าย แต่ถ้าไม่...” จินเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเธอ “ก็ไปท่านี้แหละ”
ประโยคที่ทำเอาหน้าคนฟังสีแดงแปร๊ดไปถึงใบหู...ในกรณีที่เธอเป็ผู้หญิงคนอื่นทั่วไปนะ แต่ไม่ล่ะ เนียร์ขอทำหน้าสยองเต็มที่ดีกว่า ไม่อยากจะนึกสภาพตัวเองถ้าจะต้องไปท่านี้เท่าไหร่
“ว่าไง จะไปกับฉันดีๆ มั้ย” จินพูด รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องตอบตกลงแน่ๆ
เนียร์ก้มหน้าอย่างจนปัญญา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดูเหมือนเธอไม่มีทางเลือกอื่นเลยจริงๆ “ก็ได้ แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ”
“ไม่มีปัญหา” เขาพูดก่อนจะปล่อยตัวเนียร์ออกมา ซึ่งเธอก็ยอมซ้อนท้ายแต่โดยดี และรับหมวกกันน๊อคที่อีกฝ่ายยื่นมาให้มาสวม พอเห็นว่าเสร็จดีแล้ว จินก็ขี่ออกนอกโรงเรียนไปโดยไม่รู้เลยว่าการกระทำส่อแววเมื่อครู่จะมีคนคอยจ้องดูอยู่
“นั่นเนียร์ไม่ใช่เหรอ” โชลที่เล่นฟุตบอลอยู่ หันมาพูดกับฟิวส์
“สงสัยนั่นจะเป็คู่เต้นของยัยนั่นล่ะมั้ง” ฟิวส์ตอบเสียงเย็นชอบกล ก่อนจะหันมาเตะลูกฟุตบอลไปมา
“อ้าว ฉันนึกว่าแฟนซะอีก เห็นอุ้มมาถึงที่เลย”
“จะไปรู้ด้วยมั้ยล่ะ!” ฟิวส์หงุดหงิดกับการคาดเดาของเพื่อนสนิท ทั้งที่คิดว่าตัวเองไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นแท้ๆ แต่...ชิ ให้ผู้ชายอุ้มไปถึงที่ดีๆ ไม่ขัดขืนอะไรเลยนะ ทีเขาล่ะมาทำเป็หวงตัว หน้าไม่อาย! แสดงว่าเวลาอยู่กับผู้ชายอื่นก็คงทำตัวเหมือนพวกผู้หญิงทั่วไปละสิ ไม่ได้ต่างกันเลย
ทั้งๆ ที่ได้ผลสรุปแบบนั้นแล้ว แต่ในใจฟิวส์กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรมาแทงใจเขาโดยไม่ทราบสาเหตุ นั่นต้องเป็เพราะยัยนั่นแน่ๆ แย่ชะมัด
เมื่อรถมอเตอร์ไซค์มาถึงหน้ารั้วบ้านตัวเอง เนียร์ก็รีบลงจากรถทันที
“ถึงแล้ว ขอบคุณ” เธอยื่นหมวกคืนให้จิน
“ยินดีเสมอ” จินยิ้มรับ
เนียร์โบกมือลา แต่ก่อนที่จะเดินเข้าประตูรั้วบ้านไป อีกฝ่ายก็คว้าข้อมือเธอซะก่อน
เนียร์มองมือที่จับไว้อย่างไม่เข้าใจ พอเงยหน้ามองคนจับก็พบกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ หากนั่นเป็เครื่องหมายของความเ้าเล่ห์ที่ไม่ควรไว้วางใจเป็อย่างยิ่งสำหรับเนียร์ แล้วก็จริงดังคาด เมื่ออีกฝ่ายถามกลับมาว่า
“จะไม่ชวนฉันเข้าไปดื่มน้ำในบ้านหน่อยเหรอ”
ประโยคที่ทำเอาเนียร์ฉุนขาด สะบัดมือของเขาออกไปทันที “อยากกินก็ไปกินบ้านตัวเองละกัน!” เนียร์รีบเข้าไปในบ้านทันที ปล่อยให้อีกฝ่ายได้แต่ยิ้มหัวเราะที่ได้แกล้งคน
ปัง!
“อ้าว กลับมาแล้วเหรอเนียร์” กุลทักทันทีที่ได้ยินเสียงประตู
“ไง ได้เป็คู่ซ้อมกับหมอนั่น” ทินเริ่มพูด
“ห่วยไม่มีใครเกิน!” พูดไม่พอ ยังกระทืบเท้าเสียงดังขึ้นไปบนห้องตัวเองอีกต่างหาก
ปัง!
เสียงปิดประตูดังจนบ้านะเืตามมาอีกครั้ง
“ทำไมถึงได้อารมณ์เสียขนาดนั้นกันนะ” ทินพูดอย่างไม่เข้าใจ
ภายในห้องเนียร์
แคว็กๆๆๆๆๆ
“หน็อย! สุภาพบุรุษตายล่ะ ทำตัวแบบนี้ นิสัยดีตายล่ะ ไอ้สองหน้าเอ๊ย!” เนียร์บ่นออกมาเป็ชุด พร้อมทั้งฉีกกระดาษเป็ส่วนๆระบายอารมณ์ แต่แผ่นเดียวคงไม่เพียงพอ จึงต้องมีบ๊อกเป็ผู้คอยทำหน้าที่ส่งแผ่นกระดาษให้เป็ระยะๆ
“ยังดีนะที่ยังเก็บอารมณ์ได้อยู่ ไม่งั้นละก็...จะปล่อยให้บ๊อกออกไปอาละวาดเลย!”
หากนี่เรียกว่ายังเก็บได้ แล้วถ้าเก็บไม่ได้มันจะขนาดไหนกัน
“ฮัดเช้ย!” จินที่กำลังขี่รถกลับบ้านจามกะทันหัน
“สงสัยมีคนบ่นคิดถึงล่ะมั้ง” แทนที่จะกังวล กลับรู้สึกดีใจซะนี่ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคนที่ตัวเองกำลังตอแยด้วย มันอันตรายกว่าสาวๆ ที่เคยมายุ่งกับเขาซะอีก
-
วันรุ่งขึ้น ที่โรงเรียนมัธยมปลายหฤทัย ตรงโต๊ะหินอ่อนตัวหนึ่ง ใครก็ตามที่เดินผ่านจะรู้สึกถึงบรรยากาศมาคุ มีผู้หญิงนั่งถือแก้วน้ำพลาสติกไว้ด้วยหน้าตาบึ้งตึง และถ้ามีใครได้สังเกตอีกสักนิด จะเห็นได้ว่าน้ำในแก้วนั้นน่ะ มันหมุนติ้วๆ โดยที่ไม่ได้เอาอะไรไปคน
ดูท่าแผนเอาน้ำมาดับความร้อนในใจของคนในกลุ่มจะไม่ได้ผล และในขณะนี้ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเลยสักคน จนกระทั่งเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่โผล่มาอย่างถูกเวลาเป๊ะ เข้ามาถาม
“ไงจ๊ะเนียร์ ครูที่พวกเราจ้างมาสอนเป็ไงบ้าง”
เปรี๊ยะ!
เส้นประสาทในสมองของคนถูกถามเริ่มแตก และคนในกลุ่มรู้สถานการณ์ดี
“เอ่อ ตอนนี้มันยังอารมณ์บ่จอยอยู่น่ะ เอาไว้ไปคุยกันวันหลังละกันนะ” โมรีบดันเพื่อนร่วมห้องออกไปจากบริเวณนั้นทันที ก่อนจะมีคำถามให้ใครบางคนได้อาละวาด
“เนียร์ใจเย็นๆ หน่อยสิ ถ้าฟิวส์ขาดไอ้บ๊อกอาละวาดขึ้นมา เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน” เพียวพยายามจะทำให้อีกฝ่ายใจเย็นลง แม้อีกใจหนึ่งอยากจะลองเห็นเ้าตัวขนสีฟ้าฟูฟ่องนั่นขยายร่างใหญ่แล้วคลั่งก็เถอะ
“ใช่เนียร์ ใจเย็นๆ เถอะ ถ้าบ๊อกอาละวาด มันจะเกิดเื่ใหญ่นะ” เอลพูดพร้อมจับบ่าเนียร์
“ไม่ยงไม่เย็นมันแม้งแล้วเฟ้ย!” เนียร์ลุกขึ้นมาะโ จนคนแถวนั้นหันมามอง “พวกแกไม่รู้หรอกว่าเมื่อวานฉันต้องเจอกับเื่อะไร!หน็อย... ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! หลงตัวเอง! บ้าที่สุด!” ด่าออกมาเป็ชุด “น่าจับฆ่าที่สุดเลย ฮึ่ม! คอยดูนะ วันนี้ไม่ปล่อยให้ลอยนวลแน่” เนียร์กำมือปฏิญาณหนักแน่น
จนเพียวหันมาพูดกับเอลและโมเบาๆ “อีหรอบนี้ แค้นฝังลึกชัวร์”
เธอนี่ไม่ถูกกับผู้ชายหน้าตาดีจริงๆ
กิ๊งก่อง!
เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียน เด็กนักเรียนส่วนใหญ่ต่างเริ่มพากันกลับบ้าน แต่อีกส่วนน้อยมันคือเวลาบอกของการเริ่มวิชานรก
“เอ้าเนียร์ พี่เลี้ยงน้ำบำรุงกำลังให้เลย” เภนำขวดน้ำบำรุงกำลังยัดใส่มือเนียร์ ซึ่งพอรับเสร็จก็เปิดกระดกเอื๊อกทันที ไม่รอหลอดที่อีกฝ่ายส่งมา
“ฮ้า! โด๊ปเต็มที่เลยนะ” ทินเข้ามาแจมด้วย ส่วนพวกเอลก็กลับบ้านกันไปหมดแล้ว
“ใช่ เพราะเย็นนี้ฉันต้องเจอศึกหนัก” เนียร์พูดหลังจากดื่มจนหมดขวดแล้ว และไม่ใช่แค่คำพูดเฉยๆ ของจริงยังตามมาอีกต่างหาก
“เนียร์!” แค่เสียงก็มาแต่ไกลแล้ว
นายจินขอตัวจากกลุ่มสาวๆ แล้วเดินตรงมากลุ่มเธอ
“ทำไมฉันไม่มีสาวๆ มารุมล้อมแบบนั้นบ้างวะ” ทินยื่นหน้าไปถามเภใกล้ๆ
“ของนายมันคลั่งเงียบ ถ้าสังเกตดีๆ ก็มีสาวติดตามนายทุกฝีก้าวน่ะแหละ” เภตอบให้
“ไงเนียร์ ทำไมวันนี้เธอหลบหน้าฉันจังเลยล่ะ” จินส่งยิ้มถาม ทำเอากลุ่มผู้หญิงที่เขาเพิ่งจากมามองเนียร์ด้วยความหมั่นไส้
เพราะเนื่องจากว่า มีหนุ่มป๊อปทั้งอันดับ 1 และ 2 ห้อมล้อม อ้อ รวมทั้งเพื่อนหน้าตาดีของอันดับ 1 ด้วย
“นายรู้สึกไปเองมั้ง” เนียร์ตอบแบบไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ ทำเอาความหมั่นไส้ในสายตาผู้หญิงกลุ่มนั้นเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ
อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะสาวๆ ทั้งหลาย เนียร์มองไปที่กลุ่มผู้หญิงพวกนั้น และจินก็เห็นพอดี
“อ๋อ ที่เธอไม่ยอมเข้าใกล้ฉัน เพราะผู้หญิงพวกนั้นใช่มั้ย ไม่เอาน่า เธอก็รู้นี่ว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับพวกกลุ่มนั้น”
“และนายก็ไม่ได้คิดอะไรกับฉันเหมือนกัน” เนียร์พูดเสริมให้
“เอาน่า เราไปซ้อมเต้นรำกันเถอะ” จินวางมือบนไหล่เนียร์ ทำเอาผู้ชายคนหนึ่งในบริเวณนั้นเกิดอาการคิ้วกระตุกขึ้นมาทันใด
เหมือนจินจะััได้ว่าบรรยากาศแบบนี้มาจากใคร “ขอตัวน้องสาวรุ่นพี่ไปก่อนนะครับ” จินส่งสายตาท้าทายให้ทิน ทินก็จ้องจินตาเขม็ง ทำเอาคนอยู่ตรงกลางรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้ามาไหลชนกันอย่างไรอย่างนั้น และมีเสียงวี้ดว้ายจากกลุ่มสาวๆ
“พูดอย่างเดียวก็ได้มั้ง ไม่ต้องแสดงท่าทางด้วยหรอก เดี๋ยวแฟนคลับนายจะเข้าใจผิดนึกว่ายัยนี่เป็แฟน ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่” ทินเน้นคำหลังอย่างชัดเจน พร้อมดึงมือที่มาก้าวก่ายน้องสาวตัวเองออก
“เอ่อ...ทิน พวกเราไปกันดีกว่านะ” เภพูด เมื่อเห็นท่าจะไม่ดี เพราะอาการ ‘หวง’ น้องสาวของเพื่อนสนิทเริ่มออก
“ได้ ยังมีเวลาทำความรู้จักกันอีกเยอะ” ทินยิ้มอย่างที่เนียร์ชวนสยองเกล้าที่สุด แต่ดูเหมือนเพื่อนร่วมชั้นของตนจะไม่รู้สึกอย่างนั้นง่ายๆ
“...ทิน เดี๋ยวบอกแม่ด้วยนะ ว่าวันนี้ฉันกลับเย็นเหมือนเมื่อวาน”
“ไม่มีปัญหา” ตอบรับคำเนียร์ แต่สายตากลับจ้องแต่คนที่อยู่ข้างๆ ซะอย่างนั้น
“เอ่อ...จิน เราเองก็ไปกันเถอะ” เนียร์ใช้แรงดึงชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ให้เดินตาม
จากที่ว่าจะเอาคืน พอเจอแบบนี้เข้าไปทำเอาแก้แค้นไม่ออกเลย เนียร์คิด
คราวนี้ที่จะมีปัญหา คงไม่ใช่คู่เต้นรำด้วยกันหรอก แต่เป็ระหว่างพี่ชายจอมหวงก้าง กับหนุ่มฮ็อตจอมสร้างภาพต่างหากล่ะ
เพราะมีอยู่ครั้งหนึ่งตอนเนียร์เพิ่งขึ้นม.1ก็มีรุ่นพี่อยู่คนหนึ่งมาบอกชอบเธอ ทินรู้เข้าก็เลยบอกว่าอยากรู้จักด้วย และนั่นแหละ ที่ทำให้รู้ว่าโรคอย่างหนึ่งของทินมันเผยออกมา นั่นก็คือ
โรคหวงน้องสาว
ใครมันจะไปคิด ว่าคนที่ดีแต่แกล้งน้องตัวเองแถมยังเคยอัดจนต้องเข้าโรงพยาบาลกับมือมาแล้วจะมีโรคแบบนี้ แต่ไม่รู้ว่าหวงในแง่ไหนเหมือนกัน แต่ถ้ารู้แต่แรกคงไม่พาไปรู้จักั้แ่แรกหรอก เพราะผลคราวนั้นปรากฏว่ารุ่นพี่ที่มาบอกชอบเธอ สภาพเป็ไงไม่รู้แต่ได้ข่าวว่าหยุดเรียนไปอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ
แล้วนี่ จินที่ทั้งท้าทาย ทั้งแสดงอาการขนาดนี้จะไปเหลือเรอะ
“นี่ๆ ฉันว่าเอาชุดนี้ดีกว่า”
“อืม...ไม่เหมาะมั้ง หรือว่าเอาชุดนี้ดี”
“เหอ ลาวว่ะ ตัดชุดนี้ออกไปได้เลย”
กลุ่มผู้หญิงภายในห้อง ไม่สิ ต้องเรียกว่าทั้งโรงเรียนเลยต่างหาก ที่ตอนนี้จับกลุ่มคุยกันเื่ชุดที่จะใส่มาในคืนวันกีฬาสีซึ่งมีการจัดงานเต้นรำขึ้น และแน่นอนว่ารวมไปถึงการประกวดด้วย
พวกผู้หญิงดูจะฮือฮาเป็พิเศษ หรือแม้กระทั่งสาวๆ ในกลุ่มหนึ่งของห้องม.4/3
“ฉันว่าชุดนี้ก็สวยดีนะ” เพียวชี้ชุดในนิตยสารเล่มหนึ่ง เป็ชุดแซ็กสีม่วง เว้าหลัง เผยสัดส่วนเต็มที่
“มันจะไม่โป๊เกินไปเหรอ เอาอันนี้ดีกว่ามั้ง” โมชี้อีกชุดแทน ที่เหมือนสั่งตัดมาในสมัยพระเ้าเหาอย่างไรอย่างนั้น มีลูกม้งลูกไม้ติดระบายทั่วตัวเต็มไปหมด
“ไปไกลๆ เลยนะ ไอ้ตัวนี้” เพียวปฏิเสธทันที
“อ้าว ไม่ชอบเหรอ ฉันว่ามันเหมาะกับแกดีนะเพียว” โมยังกัดไม่เลิก
“บ้านพ่อ...สิ”
“ดูอะไรกันอยู่น่ะ” เนียร์ที่เพิ่งมาถึง เดินเข้ามาถามเพื่อนในกลุ่มที่สนใจบางอย่างในหนังสือ
“พวกเรากำลังเลือกชุดที่จะเอาไว้ใส่ออกงานน่ะ” เอลเป็ฝ่ายตอบแทน เพราะอีกสองคนที่เหลือไม่อยู่ในสภาพที่จะตอบให้ได้
“เหอ! ชุดอะไรเนี่ย ไม่เห็นจะสวยเลย” เนียร์หยิบหนังสือแฟชั่นเสื้อผ้าขึ้นมาเปิดดูผ่านๆ พลางบ่น
“อะไร! ชุดออกจะสวยปานนั้นว่าไม่สวยเหรอ” เพียวไม่พอใจ ที่บังอาจมาว่าเสื้อสุดโปรดของตัวเอง
“ก็มันจริงนี่นา โป๊จะตาย ที่สำคัญ...จะขยับตัวทีก็ลำบาก ไม่เห็นจะน่าใส่ตรงไหนเลย ถ้าเป็ฉันนะ จ้างให้ก็ไม่ใส่ของพวกนี้หรอก” เนียร์วิจารณ์เหมือนพวกคนหัวโบราณไม่มีผิดขณะลงนั่งที่ตัวเองพร้อมวางหนังสือลง มีอีกสามคนที่เหลือมองมาอย่างไม่เข้าใจ จนเนียร์ต้องออกถามออกไป “มันหมายความว่าไงน่ะ ไอ้สายตาแบบนั้น”
“ผู้เข้าร่วมประกวดเต้นรำ ยังไงๆ ก็ต้องใส่ไม่ใช่เหรอ” โมเป็ฝ่ายตอบ
“ผู้เข้าร่วมประกวด?” เนียร์ทวนคำสักแป๊ปถึงเริ่มเก็ต “เฮ้ย! อย่าบอกนะ ว่าฉันต้องใส่ไอ้ของพวกนี้น่ะ” เนียร์ชี้ไปที่หนังสือที่เธอเพิ่งวางไป คนอื่นพากันพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ ทำเอาเนียร์หน้าเสีย
“กะ..โกหกน่า”
“ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะเนียร์ พวกเราจะจัดการเลือกชุดที่สวยที่สุดมาให้เธอใส่แน่นอน” ทั้งสามคนยิ้มชวนขนลุกซะนี่กระไร
เอื๊อก!
เนียร์กลืนน้ำลายตัวเองด้วยความยากลำบาก มองเพื่อนตัวเองอย่างไม่ไว้วางใจ เมื่อตอนนี้แต่ละคนมองมาที่เธอด้วยสายตาเป็มัน รู้สึกเหมือนตอนมองเวลาได้ของเล่นใหม่อย่างไรอย่างนั้น
4K
