จางเฉินกับโสมแดงนั่งบนโต๊ะในบ้านหลังน้อยของพวกเขา ด้านหน้ามีแก้วที่ทำจากไม้ไผ่ที่จางเฉินทำไว้กินน้ำสองใบ และถังใส่ไวน์ลิงหนึ่งถัง ทั้งสองเริ่มชนแก้ว
“เพื่อมิตรภาพของเรา เอ้า ดื่ม” โสมแดงยกแก้ว แล้วก็ชนแก้วกับจางเฉิน
รสชาติที่หวานละมุนลิ้น มันมีความอร่อย ความหอม ความเผ็ดร้อนที่ผ่านลำคอ ลงไปทำให้รู้สึกตื่นตัว
แก้วที่สอง แก้วที่สาม แก้วที่ 4 ....ยาวไป ยาวไป จางเฉินรู้สึกเวียนหัวและรู้สึกเมา ตัวเริ่มแดงเป็ไฟร้อน เขาเริ่มแกว่งไปมาและนั่งไม่มั่นคง ทั้งสองดื่มกันจนหมดหนึ่งถัง จางเฉินล้มลงกับพื้นแล้วหลับไป
จางเฉินไม่ทราบว่าไวน์ที่ดื่มทำจากสมุนไพริญญาหลากหลายชนิดและผลไม้ิญญาที่มีค่ามากมายจากูเา ไม่เพียงแต่สามารถเพิ่มสมรรถภาพทางร่างกาย แต่ยังมีฤทธิ์ล้างไขกระดูก ิัและเืทั้งร่างกาย
ในระหว่างนอนหลับ ร่างกายของจางเฉินเปลี่ยนสีแดง สีขาวไปมา บางครั้งร่างกายก็มีอาการกระตุก เริ่มมีชั้นโคลนสีดำปกคลุมไปทั้งตัวจางเฉิน โดยที่จางเฉินนั้นไม่รู้ตัวเลยสักนิดเพราะหลับลึก
สองวันผ่านไป จางเฉินตื่นขึ้นมาเขาพบว่าร่างกายปกคลุมไปด้วยชั้นโคลนสีดำซึ่งไม่สามารถบรรยายได้ นี่เป็ความรู้สึกแปลกประหลาดมากสำหรับเขา จางเฉินลองจับดูตามแขนขา ชั้นโคลนบนิัหลุดลอกออกมา จึงรีบไปอาบน้ำ
“ความรู้สึกนี้” จางเฉินวิ่งมาอาบน้ำ เขารู้สึกเขาวิ่งเร็วกว่าเดิมมาก ตัวเบาขึ้น แขน ขาเหมือนสั่งการ ง่ายขึ้น หลังจากล้างตัวแล้วเขารู้สึกว่าผิวมีความเรียบเนียนมากขึ้น เหมือนผิวทารก
“การกลั่นร่างกายขั้น 9” จางเฉินพบว่าตัวเองได้ทะลุจากขั้น 7 สู่ขั้น 9 ในทีเดียวเขามองหาโสมแดง พบว่านอนในดิน ปล่อยใบไม้สีแดงเขียว โผล่อยู่บนดินรับแสงแดด โบกไปมาอยู่
“โสมแดงเกิดอะไรขึ้น” จางเฉินปลุกโสมแดง
“เ้าโง่ กินไปขนาดนั้น เมาแอ๋ คออ่อน กระจอก เ้าหลับไปถึงสองวัน” โสมแดงเยาะเย้ย
“อ่าว มากินดวลกันอีกป่ะละ” จางเฉินลำพอง
“เ้าบ้า ปกติเขากินทีละน้อย เพื่อรสชาติและบำรุง ใครมันกินเหมือนน้ำแบบนี้”
“แต่เ้าก็กินเหมือนๆ ข้านี้”
“ก็มันนานๆ ได้กินที อร่อย ฮา ฮา อย่างที่ข้าบอก ถ้าเป็ตระกูลใหญ่ หรือนิกายต่างๆ ขั้นการกลั่นร่างกายอาจแค่เดือนเดียว หรือไม่กี่วันก็ผ่านได้แล้ว ถ้ามีทรัพยากรเพียงพอ เ้าโชคดีมากที่เจอข้า เพราะความหล่อของข้าทำให้เ้าได้พบกับสิ่งดีๆ เช่นไวน์ลิง มันมีสมุนไพริญญาหลากหลายชนิดและผลไม้ิญญามีคุณค่ามากมาย”
“เกี่ยวอะไรกับเ้าหล่อ” จางเฉินเคือง เขามาหาคำตอบแต่โสมแดงก็พูดจากวนเหมือนเดิม
พูดคุยกับโสมแดงอยู่พักหนึ่ง จางเฉินนึกถึงพ่อ แม่ และน้อง ถ้าได้กินไวน์ลิง แล้วถ้าเป็คนในหมู่บ้านอีก รู้สึกไม่ยากที่จะถึงขั้นก่อเกิดกันทั้งหมู่บ้าน แต่ปัญหาคือไวน์มีน้อย เขาดึงเอาสมุดบันทึกออกมา แล้วเริ่มออกแบบทำถังหมักไวน์ และนึกถึงกระบวนการสำหรับหมักไวน์
จางเฉินทำถังหมักไวน์จำนวน 200 ถังอย่างรวดเร็ว ด้วยน้ำยางจากต้นยาง ใช้ไม้ไผ่ก่อนเป็รูปทรงและไม้จากมะพร้าวทำเป็ตัวถัง อุดรูรั่วด้วยน้ำยางทั้งถัง แล้วก็ทำฝาปิด
“ไวน์ลิงน่าจะมีเชื้อยีสต์อยู่ น่าจะเพียงแค่ต่อหัวเชื้อ หลักการง่ายๆ คือยีสต์เจอน้ำตาล จะกินน้ำตาลแล้วคลายแอลกอฮอล์และคาร์บอนไดออกไซค์ออกมา อืมสูตรทางเคมีคงใช้งานไม่ได้ในโลกนี้ แต่หลักๆ อนุมานว่าเรามียีสต์แล้ว สามารถนำมาเป็หัวเชื้อได้เลย” จางเฉินบันทึกและกลั่นกรองความคิดของเขา เขานึกถึงสภาพแวดล้อมที่ไวน์ลิงถูกทำขึ้น เหมือนจะแค่ทุบผลไม้ สมุนไพร แล้วโยนไปกองรวมกันในหลุมนั้น แต่ไม่รู้พวกลิงเอายีสต์มาจากไหน ที่สำคัญสภาพแวดล้อมต้องร้อนและชื้นอยู่พอควร
“ครึ่งๆละกัน เผื่อพลาด จางเฉินจัดเก็บไวน์ลิงใส่ขวดน้ำเต้า ที่ทำจากไม้ไผ่น้ำเต้าไว้ เขาเก็บไว้ครึ่งหนึ่งให้เป็ไวน์ปกติ หมักต่อไป ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเขาจะลองหมักดู
100 ถังเขาใช้เป็ข้าวิญญา ใช้ข้าวแต่ละชนิดแยกจากกัน มีบางส่วนลองผสมข้าวทั้ง 3 ชนิด เพิ่มสมุนไพรที่เป็ยาเร่งลมปราณซึ่งช่วยในการดูดซับพลัง์และโลก และยาล้างไขกระดูก น้ำใช้น้ำมะพร้าวเป็หลักและมีน้ำจากน้ำพุเซียนอีกจำนวนหนึ่ง จัดกลุ่มถังข้าวแต่ละประเภทไว้แล้วก็ใส่ไวน์ลิง
100 ถังเขาใช้สมุนไพรแบบเดียวกับที่หมักข้าว แต่เปลี่ยนเป็ผลไม้ต่างๆ สำหรับผลไม้เขาใช้วิธีรวมๆ กันไปเลย ถ้ามีเวลาค่อยลองแต่ละชนิดอีกที แต่แบบผสมจะง่ายกว่า หั่นผลไม้เป็ชิ้นเล็กๆ น้ำมะพร้าว น้ำพุเซียน แล้วก็ใส่ไวน์ลิง
จางเฉินสร้างห้องเพิ่มในโกดังเป็ห้องเล็กๆ จำลองรูปแบบของที่อยู่อาศัยของลิง เอาหินก้อนใหญ่มาขุดหลุม ใส่ผลไม้ สมุนไพร และไวน์ลิงจำนวนหนึ่ง เขาขอให้โสมแดงเอาผลไม้มาใส่เพิ่มทุกวัน เขาคิดว่านี่น่าจะสามารถเพิ่มยีสต์ได้ เพราะยีสต์ที่หมักไวน์ในถัง ถ้ามันหมดอาหารพวกน้ำตาลมันจะตาย แล้วในขวดไผ่น้ำเต้าเองก็น่าจะเหมือนกันคือยีสต์จะตายในไม่ช้า ถ้าอ้างอิงจากโลกเดิมของเขาแต่เขาก็ไม่แน่ใจ
"คงต้องทำโกดังใหม่อีกหลัง หลังนี้ไว้สำหรับไวน์" จางเฉินพูดแล้วก็ไปตัดต้นไม้มาทำโกดังใหม่อย่างรวดเร็ว
“เ้าคิดว่าได้ผลเหรอ มันจะกินได้เหรอ” โสมแดงมองจางเฉินอย่างเหยียดหยาม
“ถือว่าได้ลองทำ วัตถุดิบเยอะแยะ” จางเฉินค่อนข้างมั่นใจ แต่ก็มีความสั่นไหวในใจนิดๆ เพราะมันเพิ่มเื่ของสมุนไพร บางอารมณ์เขาก็อยากเอาสมุนไพรออก แล้วใส่แต่ผลไม้ แต่เขาก็ไม่อยากให้มันเป็แค่ไวน์ธรรมดาทั่วไป เขาอยากให้มันมีประโยชน์สูงสุด ถ้าได้จำนวนมากคนในหมู่บ้านจะพัฒนาอย่างรวดเร็ว