หลายวันต่อมา
มะนาวเห็นว่าผักที่เธอได้รดน้ำเมื่อหลายวันก่อนเขียวงามจึงได้เอ่ยกับยายเฒ่าหลานอีหากเธอคิดจะนำออกไปขายผักที่ตลาดได้หรือไม่
"ท่านยายข้าอยากนำผักที่ท่านปลูกเอาไว้ไปขายได้หรือไม่"
"ได้สิ หลานสาวของข้านางก็นำผักไปขายที่ตลาดอยู่บ่อยๆ ั้แ่นางหายตัวไปข้าก็ไม่ค่อยได้ไปอีกเดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปก็แล้วกัน" เนื่องด้วยสุขภาพไม่ค่อยจะแข็งแรงยายเฒ่าหลานอีจึงไม่ได้ออกไปขายผัก แต่หากหลายวันมานี้มะนาวคอยดูแลจึงมีอาการดีขึ้นมาก
"อย่างนั้นข้าไปเก็บผักใส่ตะกร้าก่อนนะเสร็จแล้วเราค่อยไปตลาดกัน" จื่อรั่วของยายเฒ่าหลานอีตอบด้วยรอยยิ้มก่อนเดินหายไปด้านหลังเรือนแล้วจัดการตัดผักใส่ตะกร้าเสร็จแล้วจึงได้เดินกลับเข้ามาหายายเฒ่าที่นั่งรออยู่ในเรือน
"เสร็จแล้วท่านยายพวกเราไปกันเถอะขากลับจะได้แวะซื้อของเข้าเรือนด้วย" ยายเฒ่ายิ้มรับก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นเดินถึงแม้นางเดินไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไรแต่กลับรู้สึกมีแรงขึ้นมาอย่างนั้นจื่อรั่วไม่ลืมที่จะนำเ้าส้มไปด้วยเธอจึงหาเชือกมาดัดแปลงทำเป็สายจูงสำหรับแมวและทำเป็ปลอกคอใส่ให้เป็การบอกให้รู้ว่าแมวตัวนี้มีเ้าของ สองยายหลานเดินมาถึงตลาดในยามเซิน (15.00-17.00น.) จื่อรั่วจัดการนำผักที่อยู่ในตะกร้าออกมาจัดเรียงบนแผงผักให้สวยงามแล้วจึงได้มัดสายจูงเ้าส้มไว้ข้างๆ เพียงไม่นานก็มีลูกค้าเดินเข้ามาซื้อผักของเธอจนหมดภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม
จื่อรั่วหรือมะนาวมัวแต่เพลินกับการขายผักครั้งแรกในชีวิตจึงไม่ทันสังเกตว่าเ้าส้มได้หลุดจากสายจูงที่ผูกเอาไว้เพราะว่ามันเห็นหนูตัวใหญ่วิ่งผ่านหน้าจึงได้วิ่งไล่ตามไปจนกระทั่งหนูตัวนั้นวิ่งเข้าไปในขบวนทหารของนายอำเภอ หลิวหยาง ซึ่งเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งใหม่ได้เพียงสามเดือนและนี่เป็การออกตรวจท้องที่ประจำเดือนของนายอำเภอผู้นี้ เ้าส้มวิ่งมาหยุดที่หน้านายอำเภอพอดีเมื่อเห็นคนจำนวนมากยืนล้อมมันเอาไว้
"แมวของผู้ใดกันบังอาจมาขวางการทำงานของนายอำเภอจับมันเอาไว้เดี๋ยวนี้" หนึ่งในผู้อารักขาเอ่ยขึ้นเมื่อมีแมวตัวใหญ่วิ่งเข้ามาหยุดอยู่กลางขบวนเขาจึงสั่งให้ทหารจับมันเอาไว้
"ตรงนั้นมีเื่อะไรกันหรือพี่ขาย" จื่อรั่วเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นกลุ่มคนจำนวนมากยืนล้อมกันมุงดูอะไรบางอย่าง
"มีแมวของผู้ใดก็ไม่รู้วิ่งไล่จับหนูเข้าไปขวางการปฏิบัติหน้าที่ของนายอำเภอหลิวหยางท่านไม่พอใจสั่งให้จับแมวตัวนั้นไว้แล้วนำไปปล่อย" ได้ยินดังนั้นเธอจึงได้หันมาดูเ้าส้มที่ผูกเอาไว้มีเพียงความว่างเปล่า
"แมวตัวนั้นสีอะไรหรือพี่ชายใช่ตัวสีส้มหรือไม่จ้ะ"
"เออ..ใช่ๆ เห็นคนพูดว่าแมวตัวนั้นมีสีส้มนะ" สิ้นคำพูดของชายคนนั้นเธอจึงได้รีบเดินไปยังจุดที่มีคนมุงจำนวนมากก่อนจะค่อยๆ แหวกฝูงชนเข้าไปยังด้านหน้าที่มีคนจับตัวเ้าส้มเอาไว้
"ข้าจะถามเป็ครั้งสุดท้ายผู้ใดเป็เ้าของแมวตัวนี้ หากไม่มีใครยอมรับข้าจะฆ่ามันทิ้งเสีย" หัวหน้าทหารทหารเอ่ยย้ำถามอีกครั้งก่อนจื่อรั่วจะรวบรวมความกล้าตอบออกไป
"แมวของข้าเองต้องขอโทษด้วยเ้าค่ะ" จื่อรั่วรีบวิ่งเข้าไปอุ้มเ้าส้มไว้ก่อนจะถอยออกมาแต่กลับถูกล้อมไว้ด้วยทหารหลายนาย
"แมวของเ้าอย่างนั้นหรือ"
"ใช่จ้ะ มีอะไรหรือเปล่าเ้าคะมันทำอะไรให้พวกท่านเดือดร้อนอย่างนั้นหรือ" จื่อรั่วสงสัยในความผิดของเ้าส้ม
"เ้ามีความผิดฐานไม่ดูแลสัตว์เลี้ยงของตัวเองให้ดีปล่อยให้ออกมาวิ่งเพ่นพ่าน ต้องโทษโบยยี่สิบครั้ง" หัวหน้าทหารแจ้งเหตุผลแก่จื่อรั่ว
"โบยยี่สิบครั้ง อะไรกันก็แค่แมววิ่งตัดหน้าเหตุใดต้องโบยกันขนาดนั้น" จื่อรั่วคัดค้านต่อคำตัดสินของหัวหน้าทหารผู้นี้
"จับสตรีผู้นี้ไว้แล้วก็แมวตัวนั้นด้วย" สิ้นคำสั่งทหารสองนายเข้ามาคุมตัวจื่อรั่วไว้
"นี่พวกท่านไม่มีเหตุผลเลย" เธอดิ้นขัดขืนแต่ก็ไร้ผล
"จับนางไปโบยยี่สิบที" สิ้นเสียงสั่งของหัวหน้าเหล่าทหารก็ได้นำตัวจื่อรั่วคุกเข่าไว้ก่อนที่จะมีทหารอีกคนนำไม้มาฟาดลงที่หลังของนางโดยออกแรงไม่มากเห็นได้ว่าคนผู้นั้นออกแรงไม่มากจึงทำให้เธอพอรับความเ็ปนั้นได้
"ท่ายนายอำเภอโปรดเมตตาหลานสาวของข้าด้วยเ้าค่ะ" ยายเฒ่าหลานอีเดินเข้ามาเป็จังหวะที่จื่อรั่วกำลังถูกโบยได้เพียงห้าทีจึงได้เอ่ยปากร้องขอความเมตตาจากนายอำเภอที่นั่งเงียบอยู่ด้านในเกี้ยว
"ท่านยายมาได้อย่างไร" จื่อรั่วได้ยินเสียงจึงได้หันมาดูก็เห็นเป็ยายเฒ่าหลานอีคุกเข่าอยู่ไม่ไกลจากเธอ ก่อนที่นายอำเภอหลิวหยางจะลงมาจากเกี้ยวแล้วเดินเข้ามาหาสองยายหลานแล้วจึงสั่งให้ทหารหยุดโบย
"เ้าเป็เช่นไรบ้าง" ยายเฒ่าเอ่ยถามผู้เป็หลานสาวอย่างห่วงใย
"ข้าไม่เป็อะไรหรอกท่านยาย ไม่ต้องไปขอร้องให้พวกเขาเห็นใจหรอกยังไงเสียเราก็เป็แค่ประชาชนตัวเล็กๆ เขาไม่เห็นค่าเราหรอกท่านยาย" จื่อรั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้น ก่อนจะหันไปมองดูใบหน้าของนายอำเภอแต่กลับเห็นเขายกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี
"พวกท่านสองคนกลับไปได้แล้ว" ลู่จิวเอ่ยบอกเมื่อนายอำเภอกลับเข้าเกี้ยวไปแล้ว
"แล้วแมวของข้าล่ะพวกท่านยังไม่ได้คืนให้ข้าเลย"
"นายอำเภอสั่งให้นำเ้าแมวตัวนั้นกลับไปที่จวนด้วย"
"ได้ยังไงก็มันเป็สัตว์เลี้ยงของข้าพวกท่านก็ต้องคืนมันมาให้ข้าสิ"
"นี่เป็คำสั่งของท่านนายอำเภอ"
"ไม่ได้มันเป็แมวของข้าพวกท่านจะเอามันไปไม่ได้" จื่อรั่วจะเดินเข้าไปหาเ้าส้มแต่กลับถูกขวางเอาไว้ เมื่อร่องรอยของการถูกโบยได้ร้าวระบมจนนางแทบเดินไม่ไหวจึงได้แต่ยอมปล่อยให้พวกนั้นนำเ้าส้มกลับไป
"เ้าเป็อะไรมากไหมจื่อรั่ว"
"ท่านยายพวกเขาเอาแมวของข้าไปแล้ว" จื่อรั่วเอ่ยน้ำเสียงสะอื้นก่อนจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"อย่ากังวลไปเลยข้าว่าท่านนายอำเภอคงไม่ได้ใจร้ายฆ่าเ้าส้มหรอก" ยายเฒ่าหลานอีเอ่ยปลอบ
"แล้วเหตุใดต้องจับแมวของข้าไปด้วยเล่า"
"เรากลับบ้านกันก่อนเถอะแล้วค่อยคิดหาทางไปเอาเ้าส้มกลับมา" จื่อรั่วสะอื้นไห้ยกมือเล็กขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินทางกลับ เมื่อถึงเรือนยายเฒ่าหลานอีจัดการต้มยาแก้ฟกช้ำให้กับจื่อรั่วโดยทันที
249
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
