พราง ซ่อนรัก

    บทที่ 25 จู่ๆกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างทิ่มแทงลงที่หัวใจ

    เช้าวันรุ่งขึ้น

    ปลายฟ้าลงมาออกกำลังกายที่ฟิตเนทของคอนโดแต่เช้าเธอเริ่มปรับความรู้สึกให้ปล่อยวางในเ๹ื่๪๫ของพ่อและแม่ได้มากขึ้นกว่าเมื่อหลายๆวันที่ผ่านมา

    ขณะที่กำลังนั่งพักหลังจากออกกำลังกายเรียบร้อยเธอได้มองไปเห็นภูผาที่นั่งพักอยู่อีกมุมหนึ่งของฟิตเนทเธอจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปคุยกับเขา

    "ขอคุยด้วยได้มั้ย"  เธอถามเขาขึ้นมาเมื่อเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าของเขา

    "ได้สิ"

    "ขอถามอะไรได้มั้ย"  เธอพูดพร้อมกับนั่งลงข้างเขา

    "ได้"  ภูผาตอบกลับมา

    "ไปหามิ้นบ้างมั้ย๰่๭๫นี้"

    "ถามทำไม"

    "ก็อยากรู้"

    "ไม่ ไม่ได้ไปหาเลย"

    "แล้วมิ้นมาหาที่คอนโดบ่อยมั้ย"

    "อะไรของเธอ จู่ๆก็มาถาม"

    "ก็ตอบสิ"

    ไม่ทันที่ภูผาจะได้ตอบคำถามของเธอก็มีเสียงของชายคนหนึ่งที่ดูมีอายุเรียกชื่อของเธอขึ้นมา

    "ปลายฟ้า"

    ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นปลายฟ้าจึงรีบหันไปมองเ๽้าของเสียงที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากที่เธอนั่งอยู่ก่อนจะเธอลุกขึ้นและเดินหนีเ๽้าของเสียงนั้นออกไปจากห้องฟิตเนท

    "ฟ้า ปลายฟ้ารุ่ง"  เสียงของชายคนนั้นยังคงเรียกและเดินตามเธอไม่หยุด

    ภูผาเห็นท่าทีของปลายฟ้าที่กำลังเดินหนีชายสูงวัยคนนั้นเขาจึงรีบเดินตามออกไปทันที

    "มีอะไรหรือเปล่า"  ภูผาที่เดินตามปลายฟ้าถามขึ้นมา

    "เปล่า ไม่มีอะไร"  ปลายฟ้าตอบภูผากลับไป

    "ขึ้นไปบนห้องเถอะค่ะ"  ปลายฟ้าจูงมือชายสูงวัยคนดังกล่าวขึ้นไปที่ห้องพร้อมกับเธอ

     

    ภูผาเห็นอย่างนั้นจึงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างมาทิ่มแทงใจของเขาหรือว่าชายคนนั้นจะเป็๞เสี่ยที่เลี้ยงเธอตามที่เธอเคยพูดเอาไว้

    เขาอยากจะขัดขวางไม่ให้เธอกับชายสูงวัยนั้นไปด้วยกันแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะเขาและเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรต่อกัน

    หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านไปเขาเดินกลับมาที่ห้องภูผามองไปที่ห้องของปลายฟ้าด้วยความรู้สึกผิดหวัง 

     

    ภายในห้องของปลายฟ้า

    "พ่อมาหาฟ้าทำไม"  ปลายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงน้อยใจพ่อของเธออยู่

    "พ่อมาหาไม่ได้เหรอ ฟ้าไม่คิดถึงพ่อหรือยังไง"  พ่อของเธอเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมเอามือไปลูบที่หัวของเธออย่างอ่อนโยน

    ปลายฟ้ามองหน้าของพ่อตัวเองอยู่ชั่วขณะด้วยแววตาที่รู้สึกผิดก่อนเธอจะโผเข้าไปกอดผู้เป็๲พ่อ

    "คิดถึงค่ะ คิดถึงพ่อ และคิดถึงแม่"

    "แล้วทำไมถึงทำหน้าเหมือนไม่ดีใจ"

    "พ่อคะ ฟ้ายังปรับความรู้สึกตัวเองให้รับเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นนะคะ"

    "พ่อกับแม่รู้และเชื่อว่าลูกของพ่อกับแม่เป็๲คนที่มีเหตุผลเป็๲ผู้ใหญ่พอที่จะเข้าใจทุกอย่างด้วยตัวเอง"

    "ค่ะ"  ปลายฟ้าตอบรับขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็๞พ่อ

    "นี่ วันนี้นะ พ่อกับแม่มารับลูกไปเที่ยวด้วยกัน"

    "แม่ก็มาเหรอคะ"

    "ใช่ แม่เค้ากำลังมาไม่นานคงใกล้จะถึง"

    "แล้วเราจะไปเที่ยวไหนกันคะ"

    "ไว้รอแม่ของลูกมาถึงก่อนค่อยบอกดีกว่า"

    "ค่ะ เอ่อพ่อคะ ฟ้าลงไปเอาของที่ลืมไว้ในฟิตเนทก่อนนะคะ"

    "อ้าว ลูกลืมอะไรไว้ล่ะ"

    "เดี๋ยวฟ้ามานะคะ"  ปลายฟ้าพูดจบก็รีบเดินออกมาจากห้องไปทันทีแต่เธอกลับไม่ได้ไปเอาของที่ฟิตเนทตามที่บอกพ่อของเธอ