“ถึงแล้วครับ” ในที่สุดเจตพลก็หยุดรถหน้าปากซอยสุขุมวิทxxภายในซอยนี้เขาไม่ค่อยได้ขับเข้ามาหรอก เพราะเป็ซอยของพวกคนรวยบ้านแต่ละหลังก็หรูหรา ใหญ่โตอย่างกับวัง
“คุณ คุณ คุณ ได้ยินผมมั้ย อ้าวนี่หลับเหรอ คุณ คุณ คุณครับ” ทั้งโยกตัว ทั้งบีบแขน เหลือแค่กัด แม่คนหุ่นดีก็ไม่มีที่ท่าว่าจะตื่น
แล้วจะให้เขาพาหล่อนไปส่งที่ไหน...ปล่อยทิ้งเอาไว้ตรงนี้ก็ทำไม่ได้
เฮ้อ!!!
ไม่น่าเห็นแกเงิน1,000 บาทเลย
เอี๊ยดรถมอเตอร์ไซต์จอดหน้าบ้านหลังโทรม กลางสลัมขนาดใหญ่อันดับต้นของประเทศ
เงินก็ไม่ได้แถมมีตัวภาระมาคล้องคอ เจตพลกึ่งลาก กึ่งจูงคนเมาเข้ามาพักผ่อนด้านใน
ฟรึบส์ไฟฟ้าให้แสงสว่าง ชายหนุ่มตัดสินใจพาหญิงสาวไปนอนในพื้นที่ของตนเอง ไม่ได้มีห้องส่วนตัวอะไรหรอกแค่มีตู้และราวผ้ากั้นเอาไว้เป็สัดเป็ส่วน
“นอนไปก่อนนะ ตื่นแล้วค่อยพาไปส่งบ้าน” เวลากลางคืนแบบนี้หนุ่มนักศึกษาไม่รู้จะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอย่างไง
เจตพลออกไปต้มมาม่า2 ห่อประทังชีวิต เขาหิวจนตาจะลายแล้วนั่งพักด้วยการรีดเสื้อผ้าชุดนักศึกษาของตนเองอีก 20 นาทีจากนั้นเขาก็ลุกไปอาบน้ำ ก่อนกลับมานอนบริเวณหน้าทีวีซึ่งเป็ที่นอนประจำของพ่อและแม่
แต่ดูท่าทางคืนนี้บุพการีของเขาไม่กลับบ้านหรอกพ่อคงกำลังเมาอยู่ไม่ไกลจากบ้านหลังนี้ ส่วนแม่ของเขาใช้ชีวิตเกือบทั้งหมด กิน นอนในบ่อน
ความง่วงความเพลีย ความเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวันไอ้หนุ่มสู้ชีวิตปิดเปลือกตา...จบสิ้นไปอีกหนึ่งวัน พรุ่งนี้ต้องตื่นมาสู้กันใหม่
“ฮือ อ๊า อ่ะ อือ ฮือ”
คนที่ยังไม่หลับสนิทตื่นขึ้นเพราะเสียงดังรบกวน
“อะไรอีกวะ” ต้องมีหงุดหงิดบ้างเมื่อเช้าเขาตื่นั้แ่ตี 4 นี่ก็ตี 1 กว่าแล้ว ยังไม่ได้นอน เจตพลตัดสินใจลุกไปดูคนเ้าปัญหาเมื่อเธอยังส่งเสียงร้องแปลกๆไม่หยุด มันทำให้เขานอนไม่หลับ
“เป็อะไรของคุณ เฮ้ยยยยยย” ไม่ให้ชายหนุ่มใได้อย่างไรกันความง่วงหาวหายเป็ปลิดทิ้ง เจตพลรีบนำผ้าห่มมาปกปิดร่างกายสาวที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย
“อือ อือ ร้อน ช่วยด้วย ร้อน อ่าส์” สาวเมาจากผับยังส่งเสียงร้องแปลกๆดังเดิมเพิ่มเติมคือเธอร้อนจนแก้ผ้าผ่อนไม่เหลือติดกาย ผ้าห่มจากผู้หวังดีโดนดึงโดนถีบกระจาย ไกลจากตัว
“บ้าเอ๊ย โดนตัวไหนมาเนี่ย” เจตพลพอจะรู้ว่าเธอเมามายแต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเหลือหญิงสาวอย่างไร
บ้านเขาไม่มีตู้เย็นหรอกเจตพลจึงนำขวดน้ำเปล่ากรอกใส่ปากเธอ จากนั้นเขาก็นำผ้าเช็ดตามเนื้อตัวสลับกับห่มผ้าปกปิดของสงวนให้
หญิงสาวหน้าสวยไม่ได้ตัวร้อนแต่เธอครางออกมาว่าร้อนตลอดเวลา
“อือ อ่าส์ ร้อน อือ ชะช่วยฉันด้วย” ผ้าเปียกน้ำที่เช็ดถูบริเวณิัไม่ได้ช่วยอะไรแต่มืออบอุ่นของใครบางคนบนเนื้อตัวทำให้อินทุอรรู้สึกดี
“เฮ้ย จะทำอะไรนะ” ขณะที่เขาเช็ดตัวให้เธอผิดๆถูกๆหญิงเมาคว้ามือใหญ่เอาไว้ เธอนำมันมาลูบ มาบีบ มาถู มาไถไปมาอาการยิ่งน่าสงสัยไปใหญ่ จนกระทั่ง
ฟรึบส์
เ้ามือหยาบของเขามันไปวางบนหน้าอกเนินนุ่มก่อนหน้านี้สายตาคมของเจตพลหลบไม่พ้นกับความสวยงามใหญ่โตตรงหน้าแต่เขาไม่คิดว่าััจะนุ่มนิ่มนวลเนียนจนไม่อยากปล่อย
“อ่าส์” อินทุอรครางอย่างสาแก่ใจ
“โดนยาเสียสาวมาสินะ”
“ชะ ช่วยด้วย” อินทุอรใช้มือเขานวดคลึงบริเวณหน้าอกตนเองยิ่งทำอาการทรมานยิ่งน้อยลง แต่ความ้าของเธอกลับมีมากขึ้น
“ชะ ช่วยด้วย ช่วยฉันที” คนมีความ้าสูงทะยานตัวคว้าลำคอดึงชายหนุ่มมาแนบชิด เจตพลได้กลิ่นความหอมของสตรีลอยเข้าจมูก
แต่เขาเป็สุภาพบุรุษพอที่จะไม่เอาเปรียบหญิงสาวที่ตนไม่รู้จักมันไม่ได้เกิดจากความเต็มใจ ผู้หญิงคนนี้กำลังควบคุมสติของตนเองไม่ได้ต่างหาก
อีกอย่างหนุ่มวินมอเตอร์ไซต์ไม่อยากมีปัญหาในตอนเช้าตอนที่สติเธอคืนกลับมา...เผื่อว่ามันลุกลามขึ้นโรงขึ้นศาลมันจะยิ่งยุ่งยากสำหรับคนหาเช้ากินค่ำอย่างเขา
ฟอดฟอด ฟอด ชายดอมดมเธอต่อ
“อ่ะ อ่าส์ อืม อืม” จะช่วยเท่าที่ช่วยได้จะช่วยเท่าที่ไม่สร้างปัญหาใหญ่ตามมา เจตพลซุกไซร์ซอกคอ ดอมดมมาตามเนินเนื้อนุ่มอีกนิดหน่อย
ชายหนุ่มยอมรับผู้หญิงตรงหน้าช่างสวย น่ารัก หุ่นดีขยี้ใจ มันไม่ง่ายต่อการต้านทานมือหยาบหนาล้วงเข้าไปใต้กางเกงในลูกไม้ ผ่านเส้นไหมนุ่มนิ่ม นิ้วยาวค่อยๆแทรกซึมลงไปกลางเนื้อในร้อนฉ่า
“อ่ะ อ่าส์ อือ อ่า” อินทุอรปรือตาใบหน้าอมยิ้มมีความสุข ในความเลือนรางเธอส่งยิ้มให้กับชายหนุ่ม
“อืม ตอดดีชะมัด” เจตพลขยับนิ้วเข้าออกไปมาบรรเทาความ้าให้แก่ฝ่ายหญิงพร้อมทั้งสะกดกั้นความรู้สึกตื่นของเจ๋งน้อยในร่มผ้าไปด้วย
“น้องเจ๋งลูกพ่อ อดทนไว้ อดทนไว้ลูก” จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็สองนิ้วตามระดับความบีบรัดและความรู้สึกของหญิงเมาที่ไต่ทะยานไปสู่ท้องฟ้า
“อร้ายยยยยยยยยย” เธอกระตุกความชื้นที่หลั่งไหลเคลือบมือหนาบ่งบอกระดับความสุขสม
หญิงเมาที่เจตพลไม่รู้จักสงบลงเธอหลับตาอย่างง่ายดาย มันเป็เวลาเดียวกับที่เจ๋งน้อยในบ๊อกเซอร์ขยายเต็มอัตรา
“อ่ะ โอว อ่ะ อ่าส์” ใบหน้าหล่อเครียดเคร่งตื่นพรืดเจตพลแหงนหน้ามองหลังคาห้องน้ำ มือข้างที่ถนัดสาวขึ้น สาวลงให้ตนสุขสมในอุรา
“อูวย์ อ่าส์ ยัยบ้าเอ๊ย” หนุ่มวินรับจ้างหลับตาสมองจินตนาการถึงหญิงสาวแปลกหน้าที่กำลังนอนหลับสบายอยู่ภายในห้องของตน
แอด...ประตูบ้านเปิดกว้าง
โครมคราม โครม คราม คนเดิน เดินไปทั่วบ้าน ไม่สนว่าจะเหยียบข้าวของเสียหาย
ดวงตาคู่เล็กกระพริบปริบๆสมองมันบีบ เหมือนใครนำค้อนปอนด์มาทุบอินทุอรลืมตาตื่นเพราะได้ยินเสียงดังเข้าโสตประสาท
“โอ้ยยยย แฮงค์เว้ย แฮงค์” เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยส่งเสียงดังไม่ไกลเธอได้ยินชัดว่าเขาพูดว่าแฮงค์
เออ...เธอก็รู้สึกแฮงค์ด้วยเช่นกัน
“อะไรว่ะเนี่ย วันๆ มีแต่มาม่า มาม่า ปลากระป๋อง หน้ากูจะเป็เส้นแล้ว”เสียงใครคนนั้นยังบ่นต่อเนื่อง คุณหนูไฮโซมองไปรอบๆตัว สถานที่บรรยากาศที่หล่อนไม่เคยพบเจอมาก่อน เธอนอนอยู่บนฟูกสีหม่น หมอนเก่าผ้าห่มก็เก่ากึก หากไร้ซึ่งกลิ่นไม่พึงประสงค์
“เราอยู่ที่ไหนเนี่ย” หญิงสาวพึมพรำ หลับตาลง พยายามคิดย้อนไปถึงเื่เมื่อคืนจำได้ว่า...อยู่ๆก็มึนกลางผับ เธอถูกบดินทร์ภัทรลากมาขึ้นรถ ตอนนั้นศีรษะมันหนักจนต่อต้านเขาไม่ได้แต่่จังหวะที่เขาลงจากรถกลางปั้มน้ำมัน เธอรวบรวมพลังและสติหนีออกมา จำได้ว่ามีภาพวินมอเตอร์ไซต์อยู่ในความทรงจำ...แค่นั้นเหรอมีอะไรอีก นึกสินึกยัยอิน
ภาพความชิดใกล้กับใครคนหนึ่งเหมือนดั่งภาพฝันมันเป็ความฝันแสนหวานที่คล้ายคลึงกับความเป็จริง
เท้าเล็กก้าวย่างอย่างไม่มั่นคง
“อ้าว คิดว่ามึงออกจากบ้านไปแล้ว” ประเสริฐพูดกับลูกชายโดยที่เ้าตัวหันหลังสารวนอยู่กับการต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกเช้าวันเสาร์วันอาทิตย์ ลูกชายของเขามักออกไปวิ่งวินรับจ้างั้แ่เช้าตรู่ ตี4ตี5 ไอ้เจ๋งมันออกไปรอรับคนหน้าปากซอยแล้ว
“เออ...เออคือ” อินทุอรก้าวออกมาจากพื้นที่เล็กแคบของตัวเองเธออยากจะร้องไห้ หาเสียงแทบไม่เจอเมื่อเห็นผู้ชายที่อยู่ร่วมชายคา
ผู้ชายคนนี้นะเหรอที่มอบบทเรียนเสน่หาครั้งแรกให้กับเธอ
“คือหนู...” อินทุอรกำลังจะกล่าวตอบเขาว่าเธอนั้นจะออกไปให้พ้นบ้านเก่าซอมซ่อเดี๋ยวนี้ จากนั้นเธอจะรีบกลับคอนโดกลับไปแช่น้ำอุ่น 3 วัน 7 วันเพื่อหลบรอยราคีให้หมดสิ้น
“อ้าว เฮ้ย” ประเสริฐหันขวับมามองตามเสียงผู้หญิงไม่ใช่บุตรชายอย่างที่เข้าใจ
“อร้ายยยยย ไอ้เสริฐ” แต่เสียงแหลมของอีกคนเหมือนใกว่าเ้าของบ้าน
“แม่มึง” ชามมาม่าในมือเกือบหล่น
“ไอ้ชั่ว ไอ้เสริฐ ไอ้เลว มึง มึงพาผู้หญิงเข้ามาหยามกูถึงในบ้านเลยเหรอว่ะมึงตายยยยยยยย”
“มะ แม่มึง เฮ้ย ใจเย็นๆ แม่มึงใจเย็นๆ” ประเสริฐวางชามร้อนลงวิ่งหลบมือ หลบไม้เป็พัลวัน ่จังหวะหนึ่งประเสริฐหนีนางปทุมเมียทุกข์เมียยากมาหลบด้านหลังหญิงสาวแปลกหน้า
“มึง มึงคิดว่าจะหลบกูพ้นเหรอไอ้ผัวชั่ว” น้ำเสียงด่าทอเ็ปเครียดแค้นของคนเป็เมียทำให้อินทุอรน้ำตาคลอใส
เธอ...เธอทำให้ครอบครัวของพวกเขาแตกแยก
“แม่มึง อย่า โอ้ยย โอ้ยย” ปทุมคว้าตัวสามีได้ ทั้งตบทั้งถีบ ทั้งตี
“มึงมันต้องตาย มึงบังอาจมีชู้ มึง ส่วนอีนังนี่ มึงก็เหมือนกัน ยังเด็กยังสาว ยังสวยแท้ๆ แต่ไม่มีปัญญาหาผัวเป็ของตัวเอง มาแย่งผัวกู”
“ฮึก ฮึก ฮือ” คุณหนูเริ่ด เชิด หยิ่งน้ำท่วมปาก
ถ้าเป็เื่ไม่จริงอินทุอรไม่เคยยอมให้ใครมาด่าตราหน้า แต่หนนี้เธอพูดได้ไม่เต็มปาก ถึงแม้ไร้การสอดใส่ไม่ได้เป็เพศสัมพันธ์อันลึกซึ้ง แต่เื่ราวเมื่อคืนก็วาบหวามและทั้งหมดเป็ความ้าจากเธอชีวิตแสนอัปยศที่อินทุอรไม่เคยพบเจอเลย
“จะร้องไห้ทำไมห่ะ ตอนทำแล้วไม่คิด กูจะบอกอะไรให้นะเว้ย ถึงผัวกูจะแก่จะขี้เหล้า งานการไม่รู้จักทำ แต่มันเป็ผัวกู เป็พ่อของลูก กูรักของกูเข้าใจไหมกูไม่มีวันแบ่งผัวกูให้ใครเด็ดขาด” เมียผู้หึงผัวประกาศกร้าว
“ม่ายยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดด” อินทุอรทรุดลงนั่งฝ่ามือทั้งสองยกขึ้นปิดหน้า หนีความอับอาย หนีความทุเรศของชีวิต
“โอ้ย โอ้ย โอ้ย” ระหว่างนั้นประเสริฐก็โดนเมียผู้หึงหวงตีเอาตีเอา ไม่มีช่องว่างให้เขาแก้ตัวสักนิด
“มักมากนักใช่ไหมมึงถ้าอย่างนั้นก็อย่ามีไอ้จ้อนไว้สืบพันธุ์อีกเลยไอ้ผัวชั่ว” ความเดือดดาลมีมากโขปทุมคว้าอีโต้ขึ้นมาได้
“อย่านะแม่มึง” ประเสริฐกลัวแทบจะฉี่ราด
“เฮ้ย แม่ อย่าครับแม่” ผู้เข้ามาใหม่รีบวิ่งมาฉวยมือมารดา
“ปล่อยแม่ไอ้เจ๋ง ปล่อยแม่ แม่จะไม่ปล่อยพ่อของมึง” เจตพลดึงมีดมาถือไว้เองชายหนุ่มเหนื่อยหอบมองเหตุการณ์โกลาหลที่เกิดขึ้นในเช้าวันใหม่
ถ้าเขามาช้ากว่านี้สัก1 นาที จะเกิดอะไรขึ้น
“พ่อมึง เจ็บตรงไหน ปวดตรงไหนหรือเปล่า?” เมื่อความจริงกระจ่างเสียงแหลม เสียงด่ากราดเมื่อสักครู่จึงหายไป
“อูยส์ เจ็บทุกที่นั่นแหละแม่มึง ก็แม่ทุมมือหนักอย่างกะช้างกะจะตีผัวให้ตายเลยหรือไง” กว่าลูกชายจะกลับมาไขความจริงประเสริฐก็สะบักสะบอมด้วยน้ำมือภรรยา
“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ เข้ามาก็เห็นพ่อมึงอยู่กับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้นี่”
“แม่ทุมพ่อเองก็เพิ่งเห็นหน้าค่าตาแม่หนูคนนั้นก่อนแม่ทุมจะเข้ามาในบ้านสัก 2-3 วินาทีเอง ยังไม่ทันถามว่าเป็ใคร มาจากไหน มาอยู่ในบ้านของเราได้ยังไงแม่ทุมก็อาละวาดเสียบ้านเกือบพัง”
“ก็คนมันหึงนี่พ่อมึง”
“อ่ะ หึงจริงเหรอ หึงจริงนะ คริคริ” สองผัวเมียวัยดึกหยอกล้อน่ารักเป็ภาพชินตาของเจตพลไปแล้ว แม้ว่าท่านทั้งสองจะเป็อย่างไรก็ตาม แต่บิดาและมารดาของเขารักและเข้าใจนานๆทีที่จะเห็นทะเลาะ ด่าทอเหมือนสามีภรรยาคู่อื่น
ลูกชายเ้าของบ้านหันไปทางห้องนอนเล็กของตนเองผู้หญิงแปลกหน้าหนีหายไปอยู่ด้านในนั้น หลังจากความจริงคลี่คลาย
ก๊อก ก๊อก ตู้เก่าถูกเคาะส่งสัญญาณแทนประตู
“คุณ”
“เออ เออ เออคือฉัน...” มือเล็กทั้งสองข้างบีบกันแน่น
“จะกลับบ้านเลยหรือเปล่า เดี๋ยวผมไปส่ง” อินทุอรมองใบหน้าเกลี้ยงเกราของชายหนุ่มตรงหน้าเขาคือหนุ่มวินมอเตอร์ไซต์ผู้ร่วมชะตากรรมกับเธอเมื่อคืน
คุณหนูไฮโซไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอวนอีกต่อไปปราศจากมลทินเื่ความลึกซึ้งกับชายวัยใกล้เคียงกับบิดาไม่ตกเป็ขี้ปากว่าเป็ชู้กับผัวชาวบ้าน...เฮ้อ โล่งอก แต่นั่นหมายถึง...ความสัมพันธ์ลึกซึ้งเมื่อคืนไม่ได้เกิดจากนายประเสริฐบิดาของเขาแต่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มนามว่าเจ๋ง อินทุอรได้ยินผัวเมียคู่นั้นเรียกเขาว่าเจ๋ง
“ฉัน...ฉัน...เออ เื่เมื่อคืน คือว่า...” มันไม่ง่ายเลยที่จะบอกกล่าวเธอไม่ใช่หญิงสาวเจนราคะ ที่จะพูดเื่อย่างว่าออกมาอย่างง่ายดาย
“ผมดูออกว่าคุณเมา คงโดนพวกยาอันตรายมาไม่รู้ตัว คุณไม่ต้องห่วงเื่เมื่อคืนจะเป็ความลับระหว่างเราสองคนตลอดไป ไม่ต้องคิดมากนะ”
“ขอบใจนะเจ๋ง”
“หึ! คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?” จะเป็ไปได้อย่างไรเขาเองเพิ่งเคยเจอเธอครั้งแรกเมื่อคืน
“ปะ เปล่า ฉันได้ยินพ่อแม่นายเรียกนายว่าเจ๋งนะ”
“อ๋อ แล้วไป” เขายังยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ย่างก้าวเข้ามา
“ฉันชื่ออินทุอร ภักดีเลิศวัฒนา เรียกว่าอินก็ได้นะ” อินทุอรแอบพิจารณาชายหนุ่มอยู่เนืองๆ
“ครับ”
แปลก...นายเจ๋งคนนี้ นับว่าเป็คนจนคนแรกที่สาวไฮโซไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใดอาจเป็เพราะเขาไม่ได้มีท่าทางคุกคาม ไม่กระล่อน ดูมีความเป็สุภาพบุรุษพอตัวและที่สำคัญ เขาคือผู้มีบุญคุณของเธอด้วยกระมัง
“แล้วคุณเออ...อินจะทานข้าวด้วยกันก่อนไหม ออกมาสิ ผมซื้อกับข้าวมาแล้ว”เธอก็ดูเป็มิตร ชายหนุ่มจึงเป็มิตรตอบ
“มะ ม่ะ ไม่เป็ไร เออ...เออ นี่ เจ๋งรับไปนะ ขอบใจที่ช่วยอินไว้เมื่อคืน”ธนบัตรสีเทาปึกเล็กถูกยื่นส่งไปให้อินทุอรตั้งใจตอบแทนน้ำใจของชายหนุ่มให้ถึงที่สุด
“...”เจตพลไม่รับ ใบหน้าหล่อคมนิ่วคิ้วขมวดเป็ปม เงินจำนวนนั้นไม่น้อย...มันหมายความว่าอย่างไง
“รับไปสิ แล้วช่วยไปส่งอินที่ถนนใหญ่หน่อย อินจะนั่งแท็กซี่กลับบ้านเอง”
“เก็บเงินของคุณไว้เถอะ มันมากเกินไปผมคงรับไว้ไม่ได้ รีบตามมาล่ะผมจะออกไปรอหน้าบ้าน” น้ำเสียงอ่อนโยนหายไปกลายเป็ความเรียบตึงเหมือนเดิม เจตพลหันตัวแล้วเดินจาก ปล่อยให้หญิงสาวแปลกหน้านั่งงงอยู่อย่างนั้น
“นายนั่นโกรธเราอย่างนั้นเหรอ...ชิ เชิญโกรธไปตามสบายใครจะแคร์กันล่ะ” อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเราสองคนก็จะกลายเป็คนแปลกหน้าไปตลอดกาล คงไม่บังเอิญมาเจอกันอีกแน่นอน
รถจักรยานยนต์ขับมาจอดหน้าถนนใหญ่อินทุอรมองรอบๆก็นึกออกทันทีว่าสถานที่ตรงนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านเธอนัก
“นายเจ๋ง...อ้าว” คุณหนูไฮโซพูดเก้ออยู่ตามลำพังเธอหันไปมองผู้มีบุญคุณขี่รถจากไปแล้ว พวกเรายังไม่ทันได้ล่ำลากันสักคำ
“ไอ้คนใจคำ ชิ” สาวสวยหันหลังให้พร้อมความหงุดหงิดเธอโบกแท็กซี่เพื่อกลับคอนโด แทนที่จะกลับบ้านตนเองระหว่างทางคุณหนูไฮโซหัวใจรุ่มร้อน สับสน
ไม่เคยเลยไม่เคยเลยที่อินทุอร ภักดีเลิศวัฒนา จะถูกเมินใส่เช่นนี้
2K
