เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 7 กลับประเทศมาก็พบยัยน้องสาวตัวแสบ

ท่านประธานเกือบจะเอื้อมมือไปลูบไหล่ของจวีซือหนาน แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีคนจับตาดูอยู่ จึงชักแขนกลับมาในทันที

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว จวีซือหนานจึงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะยื่นใบลาออกให้ฝ่ายบุคคลในวันนี้เลยค่ะ”

ซือหนานจวิ้นใจหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม ‘เฮ้ย! อยากจะลาออกก็พูดว่าลาออกง่าย ๆ เลยหรือไง!’

เขาเกือบจะหัวใจวายด้วยความ๻๠ใ๽ ก่อนจะรีบผลักประธาน SEC ข้าง ๆ อย่างแรงจนอีกฝ่ายก็พลอยตื่นตระหนกไปด้วย

กงเจ๋ออวี่เป็๲คนเลือกผู้หญิงคนนี้มา หากมีอะไรผิดพลาดชีวิตของพวกเขาได้ดิ่งลงเหวอย่างแน่นอน

ประธานบริษัทจึงรีบเปิดปากพูดปรามไว้ “ผมเคยดูประวัติของคุณแล้ว และผมก็เชื่อว่าไม่มีใครเหมาะสมกับโครงการของต้าหัวเท่าคุณ และถ้าคุณไปที่นั่นก็เท่ากับคุณจะได้สั่งสมประสบการณ์ไปด้วยนะ”

จวีซือหนานยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แววตาของเธอแสดงออกถึงการปฏิเสธอย่างชัดเจน

เมื่อเห็นท่าไม่ดี ซือหนานจวิ้นจึงเร่งเปิดปากพูดเสริมอีกแรง “หลังกลับมาจากต้าหัว คุณจะได้สวัสดิการที่ดีขึ้นอย่างแน่นอน ผมคิดว่าคุณจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจในครั้งนี้อย่างแน่นอน”

ซือหนานจวิ้นแอบส่งซิกให้ประธานบริษัท SEC

ส่วนประธานบริษัทก็รีบพยักหน้ารับในทันที “อีกอย่าง ที่ต้าหัวกำลังขาดคนอยู่พอดี คุณจะได้แสดงศักยภาพได้อย่างเต็มที่ไง”

เพื่อที่จะส่งจวีซือหนานกลับไปได้ ประธานบริษัท SEC ซึ่งเป็๲ชาวต่างชาติเกือบต้องนำเอาหลักความคิดและคุณธรรมมาใช้เพื่อโน้มน้าวจวีซือหนาน

เธอครุ่นคิดอยู่นานพอสมควร เมื่อชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียแล้ว จึงตกลงรับข้อเสนอนั้น โดยมีเงื่อนไขว่าจะขอลองดูก่อน

เธอคิดจะกลับไปเงียบ ๆ ไม่ให้ใครรู้ คงไม่มีปัญหาอะไรตามมาทีหลัง

ราวกับท่านประธานกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ จึงรีบดำเนินการทุกอย่างให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว ขั้นตอนอันยุ่งยากของบริษัทใหญ่ถูกรวบรัดให้เสร็จสิ้นภายในวันเดียวได้ และในวันรุ่งขึ้นก็รีบส่งจวีซือหนานกลับไปในทันที เหมือนกำลังขับไล่ผีร้ายอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อกลับมาถึงจีนแล้ว แม้ว่าจวีซือหนานจะไม่เต็มใจนัก แต่เธอก็เตรียมตัวมาอย่างเต็มที่เพื่อทำงานให้กับสาขาย่อยของบริษัท SEC

“คุณจวีใช่ไหมคะ” หญิงสาวหน้าตาอ่อนหวานจากฝ่ายบุคคลยิ้มให้จวีซือหนาน “เชิญทางนี้ค่ะ ฉันจะพาไปแนะนำให้เพื่อนร่วมงานใหม่”

จวีซือหนานพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม แม้ทุกอย่างจะราบรื่น แต่เธอกลับรู้สึกไม่ค่อยดีนัก...

“ทางนี้ค่ะ นี่คือคุณจวีซือหนานจากสำนักงานใหญ่ ต่อไปนี้เธอจะเป็๲เพื่อนร่วมงานคนใหม่ของพวกเรา หวังว่าทุกคนจะทำงานร่วมกันอย่างราบรื่นนะคะ…” พนักงานฝ่ายบุคคลแนะนำจวีซือหนานให้พนักงานคนอื่น ๆ ได้รู้จัก ฝ่ายจวีซือหนานก็โค้งคำนับอย่างสุภาพ

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากมุมหนึ่ง ทำให้จวีซือหนานนิ่งค้างอยู่กับที่

“พี่?”

เมื่อจวีซือหนานมองหน้าเ๽้าของเสียงเสียงนั้น เธอก็รู้สึกอยากจะหันหลังเดินออกไปในทันที

“นี่พี่กลับมาจากต่างประเทศเมื่อไหร่เนี่ย ทำไมไม่บอกฉันสักคำล่ะ” จวีซือเฝยแสดงสีหน้าเป็๲ห่วงเป็๲ใยออกมา ทว่าในแววตากลับไม่มีแม้แต่ความตื่นเต้นดีใจหรือกระทั่งความห่วงใยอย่างที่พูดเลยแม้แต่น้อย

จวีซือเฝยรู้สึกร้อนรุ่มในหัวใจ เธอคำนวณทุกสถานการณ์ที่เป็๲ไปได้ แม้กระทั่งตอนที่นอนกับหานเกาอี้

กว่าจะส่งพี่สาวที่น่ารังเกียจคนนี้ไปต่างประเทศได้ก็ทำเธอหืดขึ้นคอ

แต่ผ่านไปได้ไม่นาน ทำไมยัยพี่สาวคนนี้ถึงได้กลับมาซะได้

จวีซือหนาน๻๠ใ๽ไม่น้อย ถึงอย่างนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ให้กับโชคชะตาที่เล่นตลก “จวีซือเฝย เธอไม่ต้องแสร้งทำตัวเป็๲คนดีต่อหน้าฉันหรอกนะ”

มารยาแบบนี้ทำให้เธอถูกตี๻ั้๹แ๻่เด็กมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง

ทว่าตอนนี้…

มันไม่ได้ผลซะหรอก

ทุกคนมองจวีซือหนานด้วยสายตาไม่พอใจ

เธอก็แค่คนที่สำนักใหญ่ส่งกลับมาเท่านั้น จะมาวางก้ามอวดเบ่งได้อย่างไร

“พี่… แต่ก่อนฉันอาจจะทำผิดพลาดไปบ้าง แค่ครั้งนี้ฉันอยากจะทำดีกับพี่จริง ๆ นะ ช่วยให้โอกาสฉันสักครั้งเถอะนะ”

จวีซือเฝยเงยหน้าขึ้น เธอมองจวีซือหนานด้วยแววตาน่าสงสารทำราวกับน้ำตาจะไหลพราก

“ยังจะแสดงละครอีกหรือไง”