เรนยืนนิ่งท่ามกลางความเงียบ ดวงตาของเขากวาดมองไปยังสองสิ่งที่กำลังขัดแย้งกัน—
หนึ่งคือเงามืดที่ค่อย ๆ ไหลเวียนอยู่รอบตัว มันเติบโตขึ้นทุกครั้งที่เขาสูญเสียการควบคุม พลังที่สามารถทำลายทุกสิ่งเพียงแค่คิด
อีกหนึ่งคือหญิงสาวปริศนา—เธอยืนอยู่ตรงข้ามเขา ผมสีเงินของเธอสะท้อนแสงจันทร์ ดวงตาสีฟ้าใสราวกระจกจ้องตรงมาที่เขา ไม่มีความหวาดกลัวในแววตาเธอ มีเพียงความแน่วแน่
"เรน…"
เสียงของเธอนุ่มนวล แต่ดังก้องเข้าไปในจิตใจของเขา
"เธอไม่จำเป็ต้องเป็ปีศาจ"
เรนกำหมัดแน่น คำพูดของเธอเหมือนจะกดดันบางสิ่งในจิตใจของเขา
"แต่ข้าก็ไม่สามารถกลับไปเป็มนุษย์ได้อีกแล้ว"
เงาที่อยู่รอบตัวเขาบิดเบี้ยว ตอบสนองต่ออารมณ์ของเขาเอง
"อย่าไปฟังนาง… ฆ่าพวกมันซะ"
เสียงกระซิบของเงามืดดังขึ้นอีกครั้ง มันเหมือนลมหายใจของปีศาจที่ไหลเวียนอยู่ในจิตใจของเขา
หญิงสาวปริศนาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เธอไม่ได้หยุดแม้ว่าเงามืดของเขาจะขยับราวกับจะโจมตี
นักล่าที่ยังเหลือรอดจับดาบแน่น พวกเขาพร้อมจะสังหารเรนทันทีหากเขาขยับผิดไปเพียงเสี้ยววินาที
แต่เธอกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
"ฉันรู้ว่าเธอเ็ป ฉันรู้ว่าเธอสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว"
"แต่เธอยังไม่ใช่ปีศาจ"
เงาของเรนสะดุดลงไปชั่วขณะ มันหยุดเคลื่อนไหวเล็กน้อย
เสียงกระซิบของมันเบาลง
"เ้าจะเลือกความอ่อนแอ… หรือพลัง?"
"เ้าจะปล่อยให้พวกมันกำหนดเส้นทางของเ้าหรือ?"
เรนหลับตาลง ลมหายใจของเขาสั่นเล็กน้อย
"ข้าจะเลือกเส้นทางของตัวเอง"
เสียงของเรนเย็นเยียบ แต่หนักแน่น
ทันทีที่เขากล่าวจบ เงาที่บิดเบี้ยวรอบตัวเขาก็เริ่มกลับเข้าสู่ร่าง สีดำทมิฬที่ล้อมรอบมือของเขาค่อย ๆ หดตัว เงาที่เคยเคลื่อนไหวโดยอิสระกลับถูกควบคุมอีกครั้ง
"ไม่… เป็ไปไม่ได้"
เสียงกระซิบของเงามืดแปรเปลี่ยนเป็เสียงกรีดร้อง มันดิ้นรน ราวกับพยายามจะต่อต้านคำสั่งของเขา
แต่เรนบีบกำปั้นแน่น แล้วะโออกมา
"พวกเ้าจะไม่มีวันควบคุมข้าได้!"
เงามืดะเิออก ก่อนจะหดกลับเข้าสู่ร่างของเขาทั้งหมด
นักล่าที่เหลือรอดมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนว่ามีใครสามารถ "ยับยั้ง" พลังของบาปิญญาได้ขนาดนี้
"เป็ไปไม่ได้… เขาสามารถควบคุมมัน?"
หัวหน้านักล่าจ้องมองเขาอย่างระแวง "เ้า… เป็อะไรกันแน่?"
เรนเปิดตาขึ้น สีแดงในดวงตาของเขายังไม่หายไปโดยสมบูรณ์ แต่ความบ้าคลั่งในแววตาเขาลดลง
"ข้าเป็ตัวข้าเอง"
"ข้าจะไม่เป็ทั้งมนุษย์… และไม่เป็ปีศาจ"
หญิงสาวปริศนายิ้มบาง ๆ เธอก้าวเข้ามาใกล้เขามากขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจ
"ฉันชื่อ เซย์ลา" เธอกล่าวเบา ๆ "และฉันรู้ว่าเธอมีพลังที่จะทำให้โลกนี้เปลี่ยนไป"
เรนมองเธออย่างสงสัย "เ้ารู้จักข้า?"
เซย์ลาพยักหน้า "ฉันกำลังตามหาเธออยู่"
"และฉันรู้ว่าเธอไม่ควรอยู่ที่นี่"
เรนหรี่ตา "หมายความว่ายังไง?"
เซย์ลาหันไปมองนักล่าที่ยังจับดาบแน่น
"พวกเขาจะไม่ปล่อยเธอไป"
"เธอเลือกแล้วว่าจะไม่เป็ปีศาจ… แต่สำหรับพวกเขา เธอไม่มีวันเป็มนุษย์อีกต่อไป"
เรนขบกรามแน่น ความจริงข้อนี้เขารู้ดี
"งั้นเ้าคิดว่าเราควรทำยังไง?"
เซย์ลายิ้มบาง ๆ
"หนีไปกับฉันสิ"
นักล่าตระหนักถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น หัวหน้านักล่าขยับตัวเล็กน้อย มือของเขาจับดาบแน่นขึ้น
"เ้าไม่มีทางหนีไปได้ เ้าของบาป"
เรนหันไปสบตากับเซย์ลา ก่อนจะหันกลับไปมองพวกนักล่า
เงาของเขาขยับอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้เคลื่อนที่เพราะความบ้าคลั่ง
มันเป็พลังที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
เขายิ้มมุมปากเบา ๆ
"ก็ลองดูสิ"
เงามืดของเขาพุ่งออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อฆ่า…
มันเป็การเปิดทางหนี—
เสียงะเิดังสนั่น เงาของเรนปะทุขึ้นบดบังทุกสิ่ง ขณะที่เขากับเซย์ลาหายไปในความมืด
และนี่คือ…
การเริ่มต้นของพันธมิตรระหว่างเงาและผู้ลี้ภัย
5K
