จางิเยี่ยนไปซ้อมร้องเพลงหลังอาหารเย็น
หูชื่อเหวินหลังจากซักผ้าเสร็จก็พบว่าตอนนี้เป็เวลาเกือบ 2 ทุ่มแล้วด้านนอกก็มืดสนิท ยุวชนที่ออกไปกับจางิเยี่ยนต่างก็พากันกลับมาแล้ว แต่เธอยังไม่กลับมาที่หอพัก
หลังจากคุยกับหลี่เสวี่ยฉินเรียบร้อย หูชื่อเหวินจึงได้ออกไปตามหาจางิเยี่ยน
ในทุ่งโล่งไม่ไกลจากที่พัก ผู้คนเริ่มแยกย้ายกันและมียุวชนเพียงสองสามคนที่ยังคุยกันอยู่บริเวณนั้น
แต่เธอไม่เห็นจางิเยี่ยน หูชื่อเหวินจึงเริ่มกังวล
“เธอมองหาใครอยู่หรือ?” ยุวชนคนหนึ่งถามขึ้น
“เห็นจางิเยี่ยนบ้างไหม?”
“ฉันเห็นเธอไปแถวชายป่านะ เมื่อกี้หูเต๋อหลินจากโรงบ่มสุรามาหาเธอ”ยุวชนชี้ไปไม่ไกลนัก
ว่าไงนะ? หูเต๋อหลิน? พ่อหรือ?
หูชื่อเหวินรีบวิ่งไปที่ชายป่า
“เดี๋ยวสิ! สหายจางิเยี่ยน อย่าเพิ่งไป! เฮ้! จางิเยี่ยน! ฉันฝากคนเอามาให้ ฉันไม่อยากกิน เธอเอาไปกินสิ!”
“ฉันไม่อยากได้ กลับไปเถอะต่อไปอย่ามาหาฉันอีก…” ทันทีที่เข้ามาในป่าหูชื่อเหวินก็เห็นหูเต๋อหลินผู้เป็พ่อกำลังรั้งจางิเยี่ยนเอาไว้
“สหายหูเต๋อหลิน ช่วยรักษามารยาทด้วย!” เธอวิ่งไปปัดมือพ่อของตัวเองออก
“เยี่ยนจือ ฉันขอให้ครอบครัวส่งอาหารส่งอาหารมาให้เยอะแยะเลย เธอแบ่งไปกินด้วยเถอะ!” พอได้ยินที่พ่อพูด หูชื่อเหวินก็มองถุงในมือของพ่อที่น่าจะมีไส้กรอกหรืออาหารบางอย่างอยู่ในนั้น
นึกไม่ถึงเลย พ่อที่เหลวไหลของเธอยังคงไล่ตามแม่อยู่ในตอนนี้จริงๆ
“สหายหูเต๋อหลินนายกลับไปเถอะ ต่อไปอย่าได้มาไล่ตามพี่เยี่ยนอีก เธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว!”
หัวหน้าหยินไงละ! พ่อกลัวเขาไม่ใช่หรือ?
หากเป็ชีวิตก่อนหูชื่อเหวินคงไม่มีความกล้าเผชิญหน้ากับพ่อแบบนี้ ต่อให้หูเต๋อหลินจะเหลวไหลขนาดไหนก็ยังเข้มงวดกับเธอมาก เธอไม่กล้าพูดเสียงดังใส่ผู้าุโซ้ำยังต้องแสดงความเคารพหลังจากเจอเขาอีกด้วย
“เธอ……”
จางิเยี่ยนเบิกตากว้างตกตะลึงและมองไปที่หูชื่อเหวิน
เธอจะรู้ได้ยังไงว่าฉันมีคนที่ชอบแล้ว? เธอเห็นหรือว่า…
หูชื่อเหวินมองไปที่จางิเยี่ยนอย่างภูมิใจ ปลายคิ้วเลิกขึ้นยกยิ้มมุมปาก
แน่นอนว่าฉันฉลาดมาก! ฉันต้องรู้อยู่แล้ว
เธอกระซิบใกล้หูของจางิเหยียน
“ฉันรู้นะว่าเธอชอบใคร ไม่ต้องห่วงฉันจะช่วยเธอเอง! ก่อนอื่นฉันขอดูก่อนว่าคนผู้นี้เชื่อใจได้ไหม”
“เหยี่ยนจือ เธอมีคนที่ชอบแล้วจริงๆ หรือ?”
หูเต๋อหลินถามขึ้นเกือบจะคว้ามือจางิเยี่ยนไปจับ แต่เมื่อเห็นสายตาแสดงความตำหนิของหูชื่อเหวินเขาก็สะดุ้ง ได้แต่ถามด้วยความไม่เต็มใจ
“ฉันบอกนายไม่ได้ว่าเขาเป็ใคร แต่ในไร่นี้มีผู้หญิงดีๆ มากมาย นายหาคนที่เหมาะสมกับนายได้ที่นี้ พี่เยี่ยนไม่เหมาะกับนายจริงๆ!” เมื่อหูชื่อเหวินพูดด้วยสีหน้าจริงจังแบบนี้ ดวงตาของเธอก็มีแววเศร้าโศกฉายชัดออกมา
พ่อกับแม่เธอไม่เหมาะสมกันจริงๆ พวกเขาทั้งคู่จะไม่มีวันมีความสุข แยกทางไปจากกันเถอะ!
หลังจากพูดจบ เธอก็จับมือของจางิเยี่ยนหันหลังเดินออกจากป่า
เธอทนไม่ไหวที่จะมองดวงตาผิดหวังของหูเต๋อหลิน อย่างน้อยเขาก็คือพ่อเธอในชาติที่แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่เคยทำสิ่งที่สมควรทำในฐานะพ่อเลยก็ตาม
ใน่วาระสุดท้ายของเขา เธออยู่กับพ่อทั้งวันทั้งคืนเพื่อปรนนิบัติดูแลเขา ทุกๆ วันเธอรู้ว่าพ่อก็รักเธอเช่นกัน แต่สุดท้ายก็ได้แต่เหินห่างกันไป
ในชีวิตนี้เธอหวังเพียงแก้ไขความสัมพันธ์ที่ผิดให้ทั้งคนคู่ได้พบความสุข
หูเต๋อหลินยืนมึนงงอยู่ตรงนั้น เฝ้าดูหญิงสาวทั้งสองเดินจากไป เขารู้สึกขมฝาดอยู่ในใจ
เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ั้แ่แรกพบมาเกือบสองปีแล้ว ในตอนนั้นเขาบังเอิญพบเธอในไร่ และตกหลุมรักหญิงสาวที่สวยงามอ่อนโยนั้แ่แรกเห็น
เธอเป็คนไม่ค่อยพูดและไม่ทำตัวสนิทสนมกับยุวชนชายคนไหน ทั้งไม่เคยพยายามทำตัวใกล้ชิดกับหัวหน้า เธอทำงานอย่างจริงจังและประพฤติตัวดีมาตลอด
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็ว่าเธอมีคนที่ชอบแล้ว?
นี่มัน… จะเป็ไปได้อย่างไร?
“ลี่… ชื่อเหวิน เธอพึ่งจะ…” จางิเยี่ยนประหม่าเมื่อมองไปที่หูชื่อเหวิน น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำถาม
“พี่เยี่ยน ฉันเข้าใจดี ฉันจะช่วยเธอเอง! ฉันจะไม่บอกใครหรอกไม่ต้องห่วง!”
หูชื่อเหวินกระซิบข้างหูจางิเยี่ยน เธอขยิบตาให้หญิงสาวอย่างขี้เล่นด้วยสีหน้าราวกับว่าเธอรู้ทุกอย่างดีอยู่แล้ว
“จะ… จริงๆแล้ว เราก็คุยเื่ความสัมพันธ์ของเรามาสักพัก ฉันอยากจะเปิดเผยแต่ว่า… แต่ฉันก็มีเหตุผลของฉันเหมือนกัน ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ดีพอและครอบครัวของฉันก็ค่อนข้างแย่ นอกจากนี้ยังมีพี่น้องอีกหลายคน ฉันกลัวว่าจะมีคน… ดูถูกพวกเรา" เสียงของจางิเยี่ยนแ่ลง และยิ่งพูดออกมาเท่าไหร่ก็ยิ่งน้อยเนื้อต่ำใจมากเท่านั้น
“พี่เยี่ยน อย่าคิดอย่างนั้นเลย อันที่จริงในอนาคตฉันหมายถึง… ในอีกไม่กี่ปี เื่พวกนี้จะไม่สำคัญอีกต่อไป ที่สำคัญก็คือเขาดูแลเอาใจใส่เธอดีหรือไหม? ถ้าหากเขาชอบเธอจริงๆ แล้วเธอรู้จักเขาดีพอหรือเปล่า?”
เธอสามารถบอกใบ้บางอย่างได้แต่จะพูดมากเกินไปก็คงไม่ได้อีกเช่นกัน อาทิเช่น เธอมาจากปี 2020 เธอเป็ลูกสาวของจางิเยี่ยนเื่พวกนี้จะพูดออกไปได้อย่างไร?
“มันเป็แบบนั้นจริงๆ ฉันชอบเขามาก เขาดีกับฉันมากด้วย… แต่เป็เพราะฉันยังไม่อยากเปิดเผย… เขาเลย… เลยคอยช่วยเหลือฉันลับๆ บางครั้งฉันก็รู้สึกสงสารเขาเหลือเกินที่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ อยู่เช่นนี้”
จางิเยี่ยนคิดถึงสิ่งที่จ้าวหย่วนขุยพูดวันนี้ เธอรู้สึกผิดมากขึ้น ผู้ชายคนนี้อดทนเพื่อเธอมานานเกินไปเขายอมทุกอย่าง เพียงไม่ให้เธอรู้สึกไม่ดี
แต่สิ่งที่หูชื่อเหวินคิดคือจางิเยี่ยนและหยินเหวินกั๋วรักกัน เพราะจางิเยี่ยนไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ให้คนอื่นรู้ ผู้ชายคนนั้นเลยอดทนมานานจนทำตัวไม่ดีใส่คนอื่น ดังนั้นเื่ทัศนคติของเขาต่อเธอ ฉันจะไม่สนใจมัน
บางทีเหตุผลที่เขามองเธอเป็ศัตรูอาจจะเพราะเ้าของร่างเดิมทำให้แม่อับอาย ทำให้ชายคนนี้เกลียดเธอ
คิดแบบนี้แล้วหูชื่อเหวินก็รู้สึกดีขึ้น อย่างไรเสียก็เป็เพราะเขา้าปกป้องจางิเยี่ยน มีหัวใจเต็มไปด้วยความรักอย่างเงียบๆ กับเธอ ทั้งซื่อสัตย์และใส่ใจ ตราบใดที่แม่ของเธอมีความสุข หูชื่อเหวินไม่สนใจหรอกว่าผู้ชายปากไม่ตรงกับใจจะคิดอย่างไรกับเธอ
หูชื่อเหวินและจางิเยี่ยนกำลังหัวเราะมีความสุข เดินจับมือพูดคุยกันไปตลอดทาง โดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาที่ลึกล้ำคู่หนึ่งกำลังจดจ้องมองพวกเธอจากด้านหลัง
“พี่หยิน พี่กำลังมองอะไร?” ซุนเจียงกั๋วมองตามหยินเหวินกั๋วเหวินไป
“ฉันไม่ได้มองอะไร!”
หยินเหวินกั๋วถอนสายตากลับและพูดอย่างเ็า
เมื่อซุนเจียงกั๋วเห็นแผ่นหลังของหญิงสาวสองคน เขาก็เม้มปากพี่หยินปากไม่ตรงกับใจเลย เขาพูดว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงแบบพวกเธอ แต่แอบมองมานานแค่ไหนแล้ว? แถมยังปฏิเสธเสียงแข็งอีก แต่เขาไม่รู้ว่าพี่หยิ่นแอบมองใครระหว่างจางิเยี่ยนและหูชื่อเหวิน?
หยินเหวินกั๋วรู้สึกไม่เข้าใจหูชื่อเหวินมากขึ้นเรื่อยๆ ต้องบอกว่าั้แ่เปลี่ยนชื่อเธอก็เปลี่ยนไปเป็คนละคน นอกจากใบหน้าแล้วที่เหลือก็ล้วนแตกต่างออกไป
458K
