ม่ายสาวคาวสวาทเจอพวกพ่อผัวรุมสวิง 18+

แต่ตัวคุณหญิงสุรีย์เองก็ยังมีภาระงานบริหารบริษัทอันหนักหน่วงรอให้ไปจัดการอยู่เช่นกัน

ป้านุ่มพยักหน้า พร้อมตอบรับอย่างเต็มใจ

“ได้เลยค่ะ คุณหญิงไม่ต้องห่วงนะคะป้าจะช่วยดูแลคุณสรรเสริญอย่างเต็มที่”

คุณสรรเสริญ น้องชายของคุณหญิงสุรีย์วัยห้าสิบต้น ๆ ร่างสูงโปร่งแต่ใบหน้าหล่อเหลาแบบผู้ดีเก่าดวงตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์ตอนนี้ปิดสนิทจากอุบัติเหตุรถชน

เขาใช้ไม้เท้าสำหรับคนตาบอดนำทางแต่ละก้าวของเขามักจะเชื่องช้ากว่าคนปกติเพราะเกรงจะหกล้ม

ทุกครั้งที่คุณสรรเสริญออกจากห้องนอนส่วนตัวมาที่โถงทางเดินจะมีพยาบาลส่วนตัวในชุดสีขาวคอยยืนประกบใกล้ชิดและช่วยประคองแขนเขาไว้ตลอด

“คุณสรรเสริญ ระวังขั้นบันไดนะคะ… อย่าลืมใช้ไม้เท้าช่วยนำทางก่อนทุกครั้งที่จะก้าวขาสิคะ”

เสียงพยาบาลดังขึ้นเพื่อคอยเตือนไม่ให้เขาลืมตัวว่าตนเองมองไม่เห็นเหมือนตะก่อน

ป้านุ่มยืนมองจากมุมห้องด้วยสายตาเป็นห่วง

“คุณสรรเสริญ ถ้าวันไหนคุณพยาบาลติดธุระป้าจะมาคอยช่วยเองนะคะ”

สรรเสริญยิ้มออกเมื่อได้รับความเป็นห่วงเป็นใยจากป้าแม่บ้าน

“ขอบคุณมากนะครับป้านุ่ม ผมไม่เป็นไรหรอก”

บ่ายวันนั้น คฤหาสน์ศรีธนากรณ์เงียบสงบกว่าวันอื่นๆ เพราะคุณหญิงสุรีย์ออกไปทำบุญกับหลวงพ่อที่แกเคารพนับถือมานานที่วัดชื่อดังแถวอยุธยาส่วนป้านุ่มก็ยุ่งกับการเตรียมจัดเตรียมอาหารเย็น อีกทั้งพยาบาลส่วนตัวของคุณสรรเสริญโทรมาขอลาไปทำธุระครึ่งวันป้านุ่มจึงรีบวิ่งวุ่นอยู่ในครัว

“คุณแพรคะป้านุ่มขอฝากช่วยดูคุณสรรเสริญไว้ก่อนนะคะ เครื่องปรุงรสสำหรับทำแกงมัสมั่นไก่หมดเกลี้ยงเลยประเดี๋ยวป้าจะรีบออกไปซื้อที่ตลาดและจะรีบกลับให้เร็วที่สุด รับรองว่าป้าจะไม่ให้คุณแพรลำบากนานหรอกค่ะ”

เสียงป้านุ่มฟังดูร้อนรน

แพรไหมยิ้มหวาน “ตามสบายเลยค่ะป้านุ่ม แพรกำลังอยากทานมัสมั่นไก่ฝีมือป้าอยู่พอดีแพรจะช่วยดูแลคุณอาสรรเสริญเอง จะคอยระวังไม่ให้แกเดินไปชนอะไรหรอกค่ะ”

หญิงสาวตอบรับอย่างเต็มใจ

ป้านุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ป้าขอบคุณคุณแพรมากเลยนะคะ เฮ่อค่อยโล่งใจหน่อย ถ้าอย่างนั้น…ป้ารีบไปตลาดก่อนนะคะคุณแพร”ว่าแล้วแกก็รีบคว้าตะกร้าใส่ของเดินออกไป

แพรไหมอุ้มน้องไทเกอร์ตัวน้อยที่เพิ่งดูดนมอิ่มหลับตาพริ้มเข้าไปวางในเปลเด็กที่ห้องเด็กข้างห้องรับแขกพร้อมกระซิบอย่างแผ่วเบา

“นอนหลับฝันดีนะ ลูกรักของแม่”

เมื่อนำลูกชายเข้านอนกลางวันแล้ว เธอจึงเดินกลับออกมาที่ห้องรับแขกใบหน้าแดงระเรื่อจากความรุ่มร้อนในกายที่ยังค้างจากนมที่ลูกดูดไม่หมดสองเต้าอวบใหญ่ดันเนื้อผ้าคอตต้อนของเสื้อยืดสายเดี่ยวสีขาวตัวบาง หัวนมเม็ดโตนูนจนมองเห็นเด่นชัดผ่านเนื้อผ้าที่บางจนดูโป๊

กระโปรงบานทรงเอสีครีมรัดสะโพกกลมกลึงขาเรียวขาวเนียนโผล่พ้นชายกระโปรงสั้นเหนือเข่า

แพรไหมไม่ได้ระวังในการแต่งตัวเพราะถือว่าอยู่บ้านกับป้าแม่บ้านถึงจะมีคุณสรรเสริญอยู่ด้วยแต่ดวงตาของเขาก็มองอะไรไม่เห็นเธอจึงเลือกใส่เสื้อผ้าตามใจชอบ

‘ทำไมวันนี้นมคัดตึงไปหมดเลย...น้องไทเกอร์ดื่มนมน้อยจังเอาแต่จะนอนหลับคาเต้าอย่างเดียวเลย ที่ปั๊มนมก็อยู่บนห้องนอนซะด้วยไม่อยากเดินขึ้นบันไดไปหยิบ’

เธอครุ่นคิด พลางเอามือลูบสองเต้าอวบที่ยังตึงคัดแน่น

ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งของสรรเสริญน้องชายคุณหญิงสุรีย์ วัยห้าสิบกว่า รูปร่างกำยำแต่ใบหน้ายังมีรอยบาดแผลจากอุบัติเหตุถือไม้เท้าสำหรับคนตาบอดเดินโซเซเข้ามายังส่วนกลางของห้องรับแขก

 “อ๊ะ!”

เสียงร้องตกใจดังขึ้นเมื่อร่างทั้งสองชนกันแพรไหมสะดุ้ง ไม้เท้าของสรรเสริญหลุดร่วงลงพื้นดัง แกร๊ง

สองมือหนาของเขายื่นออกไปคว้าอะไรบางอย่างเพื่อยึดตัวและบังเอิญบีบจับสองเต้าอวบอิ่มของแพรไหมไว้แน่น

หมับ!

“กรี๊ด! ตายแล้วคุณอาสรรเสริญจับนมแพรทำไมคะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ อ๊าย!”

แพรไหมกรี๊ดลั่นบ้าน ร่างอวบอัดสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านที่ถูกชายหนุ่มรุ่นใหญ่บีบนมแถมนิ้วเจ้ากรรมของเขาก็ทาบทับไปโดนเข้ากับหัวนมของเธอเข้าพอดีจุดเสียวนี้ทำให้เธอต้องอ่อนระทวยมาหลายครั้งหลายคราแล้ว

สรรเสริญชะงัก สองมือหนายังบีบเต้าอวบตึงของเธอไว้แน่น

“ขอโทษทีนะจ๊ะหนูแพร อามองไม่เห็น ต้องจับเต้าของหนูแพรเอาไว้ก็เพื่อยึดตัวอากลัวว่าจะล้มฟาดพื้นแบบวันก่อนอีกน่ะหลาน”

เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้น แม้จะสูญเสียความสามารถในการมองเห็นแต่ความเต่งตึงใหญ่โตของดอกบัวอูมอวบทั้งสองใต้ฝ่ามือหนาทำให้เขาไม่อาจจะหักห้ามใจได้ จึงยังคงบีบคลึงสองเต้าคัดแน่นอยู่เช่นเดิม

จะว่าไปแล้ว…ดูเหมือนจะขยำนมแม่ลูกอ่อนแรงขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำไป

“นมใหญ่ชิบหาย พอได้บีบนมนังหนูแพรแค่นี้ดุ้นเอ็นกูก็แข็งขึ้นมาจนปวดตุบไปหมดแล้วเนี่ย!”

ความรู้สึกนั้นพุ่งพล่านในใจเขาแม้ดวงตาจะมืดมิด แต่สัมผัสจากมือหนาสากกร้านบอกทุกอย่าง

แพรไหมหน้าแดงก่ำอยากดิ้นหนีแต่เห็นใบหน้าตกใจของสรรเสริญ จึงอดสงสารไม่ได้

“ไม่เป็นไรค่ะคุณอาสรรเสริญหนูจะพาคุณไปนั่งพักที่เก้าอี้ก่อนนะคะ”

แพรไหมสอดแขนเรียวเข้าไปโอบเอวกำยำของเขาประคองร่างหนาไปนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรดตรงข้างหน้าต่าง แต่สรรเสริญไม่ยอมปล่อยของดีที่บีบขยำอยู่สองมือใหญ่ยังคลึงเคล้นสองเต้าอวบอย่างไม่ลดละ

“หนูแพร...นมนุ่มมือดีจัง ช่วยให้อารู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะเลย”

เสียงทุ้มกระซิบมือหนาบีบเต้าข้างหนึ่งแรงขึ้น นิ้วหยาบสะกิดหัวนมสีทับทิมรัวๆ

หมับ หมับ!

แพรไหมขนลุกซู่ ร่างสั่นสะท้านกลีบร่องที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กางเกงชั้นในเริ่มสั่นระริกพร้อมกับคายน้ำหวานเหนียวเยิ้มออกมาจากรูเสียว

เพราะตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมานี้ แพรไหมไม่ได้ต้องมือชายใดเลยทำให้เธออ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษเช่นนี้

“คุณอาสรรเสริญ...อย่าค่ะ...ปล่อยมือออกจากหน้าอกแพรเถอะนะคะอื้อ อู้ย”

เสียงครางแผ่ว ใบหน้าบิดเบี้ยวสองเต้าอวบเด้งกระเพื่อมตามแรงบีบ น้ำนมสีขาวซึมผ่านเสื้อยืดบางเป็นวงกว้าง

สรรเสริญยิ้มมุมปากที่บิดเบี้ยว

“หนูแพร...ทำไมถึงได้นมใหญ่ขนาดนี้เนี่ยพออาได้บีบนมเธอแล้ว อานึกถึงใครรู้ไหม แม่ของอาไงล่ะ”

เสียงทุ้มของเขาแฝงความนัยมือหนาคลึงเต้าทั้งสองข้างสลับกัน จนหัวนมชูชันงอนขึ้นด้านบนด้วยความกระสัน

“น้ำนมซึมออกมาเยอะเชียว หนูแพรจะว่าอะไรไหมถ้าหากว่า อาอยากจะขอดื่มนมสด ๆ จากเต้าสักหน่อยน่ะจ้ะ...อาคิดถึงแม่ของอาเหลือเกินแม่ของอาเสียชีวิตไปตั้งแต่อายังไม่เข้าอนุบาล อาจึงไม่เคยลิ้มรสน้ำนมจากอกแม่เลย”

สรรเสริญตีหน้าเศร้าเสียงของขาดหายเข้าไปในลำคอ คล้ายกำลังกลืนก้อนสะอื้นเข้าไปในอก แพรไหมได้ยินดังนั้นก็พลันรู้สึกสงสารเขาจับใจ

“คุณหญิงแม่ไม่เคยเล่าให้หนูฟังมาก่อนเลยว่าคุณแม่ของท่านเสียไปตั้งแต่ยังเล็ก น่าสงสารคุณอาจังเลยค่ะ”

“พี่สุรีย์แกเป็นคนใจแข็งตรงกันข้ามกับอาโดยสิ้นเชิงน่ะจ้ะ อามันคนอ่อนแอ ทุกครั้งที่อานึกถึงแม่นึกถึงอ้อมอกอันอบอุ่นของแม่ อาก็ต้องแอบไปร้องไห้คนเดียวทุกครั้ง

นี่ถ้าแม่ของอารู้ว่า อาต้องกลายมาเป็นคนตาบอดแบบนี้แม่คงจะเสียใจมาก ฮึก”

ชายหนุ่มวัยกลางคนเริ่มทำเสียงสะอึกสะอื้นจนแพรไหมหัวใจหล่นวูบนึกอยากจะช่วยให้คุณสรรเสริญหายจากอาการเศร้าหมองเช่นนี้

“ขอให้อาได้ดูดน้ำนมจากเต้าดูสักครั้งในชีวิตเถิดนะหนูแพร”