ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 43 อยู่กับฉันคืนนี้ได้ไหม?

ตอนเย็น หลินชี่หยางสวมชุดลำลองสบาย ๆ กำลังจัดปกเสื้อให้เรียบร้อยแล้วเดินลงบันได

จ้าวหนิงซีที่ยืนรออยู่ด้านนอก พอหลินชี่หยางลงมาเธอก็รีบเข้าไปหา "กลับมาเร็ว ๆ นะ"

"ไม่ต้องห่วง พอฉันอธิบายกับเธอเสร็จ ฉันจะรีบกลับมา"

หลินชี่หยางเขี่ยจมูกจ้าวหนิงซีเบา ๆ แล้วจึงขึ้นรถไป

แต่พอหลินชี่หยาไป ก็มีรถหรูคันหนึ่งจอดลงตรงหน้าประตู

จ้าวหนิงซียังไม่ทันได้เข้าบ้าน เห็นรถจอดอยู่หน้าประตูก็ชะงักฝีเท้ามองไปทางนั้น

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งลงจากรถ เงยหน้ามองไปที่บ้านพักตระกูลจ้าว แล้วก้าวเร็ว ๆ มาหาจ้าวหนิงซี

"ขอโทษนะครับ คุณคือจ้าวหนิงซีใช่ไหมครับ?"

"คุณคือ..."

จ้าวหนิงซี มองชายตรงหน้าด้วยความสงสัย

ชายคนนี้สวมสูทดูภูมิฐาน ถึงแม้จะดูอายุราวสี่สิบกว่าแล้ว แต่ก็ดูสุภาพเรียบร้อย เหมือนเป็นหัวหน้าคนใช้ของตระกูลใหญ่

"สวัสดีครับ ผมเป็นผู้จัดการของตระกูลหาน ขออนุญาตเข้าไปคุยข้างในได้ไหมครับ?"

คนของตระกูลหาน?  หานซิงเสวี่ยจัดการมาเหรอ?

ใจของจ้าวหนิงซีพลันรู้สึกไม่สบายใจ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมาหาถึงที่ เธอปฏิเสธก็ไม่ค่อยเหมาะ จึงพยักหน้า "เชิญค่ะ"

หลังจากออกจากตระกูลจ้าว หลินชี่หยางขับรถไม่นานก็มาถึงไห่จวินเยี่ยน

แสงไฟสว่างจ้า แต่พวกบอดีการ์ดของไห่จวินเยี่ยน เมื่อเห็นเขาแล้ว กลับแตกต่างจากท่าทางไม่สนใจไยดีเหมือนก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

พอเห็นเขาจอดรถ ก็รีบเข้ามาต้อนรับ

เปิดประตูให้เขา "คุณหลิน คุณมาแล้ว เดินช้า ๆ นะครับ"

บอดีการ์ดยิ้มเขินอาย ยื่นมือมาประคองหลินชี่หยาง

ล้อเล่นอะไร! เจ้านายของพวกเขาอย่างหลี่จง ที่เก็บพวกเขามาเป็นลูกน้องแล้ว ถ้าไม่รับใช้ให้ดีพอ เจ้านายต่อว่าลงมา ก็ต้องกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่ ๆ

หลินชี่หยางพยักหน้า ลุกขึ้นเดินไปชั้นบน

ชั้นสี่ หานซิงเสวี่ยได้ให้คนเตรียมมื้อค่ำไว้แล้ว

ในห้องวีไอพีมีไวน์แดงวางอยู่สองสามขวด ด้านนอกมีบอดีการ์ดสองสามคนยืนเฝ้าอยู่เงียบ ๆ

หลินชี่หยางเพิ่งมาถึงหน้าประตู บอดีการ์ดพวกนั้นก็พากันหลีกทางให้เขาเข้าห้อง

พอเขาเข้ามา จึงพบว่าหานซิงเสวี่ยสวมชุดกระโปรงสีแดง รูปร่างงดงามอยู่ใต้แสงจันทร์ ดวงตาของเธอใสกระจ่าง

ในห้องไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงเทียนริบหรี่ส่องควันจาง ๆ

มื้อค่ำใต้แสงเทียนเหรอ? เตรียมได้โรแมนติกมากจริง ๆ

การจัดแต่งในห้องเหมือนกับภาพตอนที่พวกเขาทานมื้อค่ำใต้แสงเทียนด้วยกันครั้งแรกเป๊ะ ๆ

"นั่งสิ"

หานซิงเสวี่ยเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมโชยมาแตะจมูก เธอเปิดแชมเปญรินให้หลินชี่หยาง ประคองใบหน้ามองเขา "ลองชิมดูสิ ลาฟิต ปี 82 ที่คุณชอบที่สุด"

หลินชี่หยางมองไวน์ในแก้ว แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมาเชยชมเลยสักนิด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ซิงเสวี่ย ผมมีภรรยาแล้ว"

"อืม ฉันรู้แล้ว"

หานซิงเสวี่ยมีท่าทีผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังผลักแก้วไปข้างหน้า "ดื่มสิ นายคงไม่ได้กลัวว่าฉันจะใส่ยาในไวน์หรอกนะ ไม่กล้าดื่มแล้วเหรอ"

หลินชี่หยางยิ้มเศร้า ๆ เขารู้ดีว่าตัวเองมีฝีมือขนาดไหน หานซิงเสวี่ยก็เข้าใจ การคิดจะทำให้เขาสลบไปนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ

แต่คำพูดของเธอกลับแฝงไปด้วยความขมขื่น เหมือนอิจฉาแต่ก็เหมือนเยาะเย้ยตัวเอง

หลินชี่หยางถอนหายใจเบา ๆ ยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

หานซิงเสวี่ยมองเขาดื่มจนหมดแก้ว จึงหัวเราะเบา ๆ "คืนนี้มีแค่คุณกับฉัน ชี่หยาง ให้ฉันเต้นรำให้คุณดูอีกรอบได้ไหม"

"ซิงเสวีย ยังไงก็ไม่ได้หรอก ฉันแต่งงานแล้ว วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อบอกคุณว่า อย่ารอฉันอีกเลย..."

"ชู่ว อย่าเพิ่งรีบ..."

หานซิงเสวี่ยเข้าไปใกล้หลินชี่หยาง ยื่นนิ้วกลางออกมา แตะที่ริมฝีปากของหลินชี่หยาง กลิ่นหอมจากตัวเธอโชยเข้าจมูกของหลินชี่หยาง

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ดูน่าหลงใหล แต่หลินชี่หยางกลับมีใจแน่วแน่ เขาเคยพูดไว้ว่าจะไม่ทรยศจ้าวหนิงซี ก็จะไม่ทำ

ผู้หญิงคนนี้ เขาไม่อาจทำอะไรที่ผิดต่อเธออีกแล้ว

เขาใช้สายตาซับซ้อนมองหานซิงเสวี่ยด้วยความรู้สึกปวดใจอย่างประหลาด

"ฉันรู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว พวกเราได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว แต่… คืนนี้ คุณตกลงจะมากินข้าวกับฉัน ทำให้ฉันมีความสุข ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ใช่คนไร้ยางอาย มื้อสุดท้ายนี้ ถ้าคุณทำให้ฉันมีความสุข ฉันก็จะไม่รบกวนอีก"

หลินชี่หยางถอนหายใจเบา ๆ นั่งลงด้วยตัวเอง รินไวน์แดงใส่แก้ว

หานซิงเสวี่ยยืนอยู่หน้าหน้าต่าง เต้นรำอย่างอ่อนช้อยโดยที่ไม่มีเพลง แต่ท่วงท่าของเธอกลับเหมือนเทพธิดา ทุกท่าทางล้วนดึงความทรงจำในอดีตของหลินชี่หยางออกมาอย่างลึกซึ้ง

เมื่อเต้นรำเสร็จ เธอยกแก้วเหล้าเข้ามาใกล้ นั่งลงข้าง ๆ เขาด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างเขินอาย

"สวยไหม?"

"อืม"

หลินชี่หยางไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี เพียงแค่พยักหน้า

"ทำหน้าโง่ ๆ มา ฉันจะดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว"

เหล้าไม่ทำให้คนเมา แต่คนทำให้ตัวเองเมา หานซิงเสวี่ยจับแก้วเหล้าดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า เธอชนแก้วกับหลินชี่หยางอยู่หลายแก้ว

ขวดไวน์แดงบนพื้นกองสุมกันเป็นกอง ใบหน้าของเธอแดงก่ำ สายตาพร่ามัว เดินเข้ามาใกล้หลินชี่หยาง โอบรอบคอเขาและนั่งลงบนตักของเขา

ในขณะที่ หลินชี่หยาง ไม่ว่าจะดื่มเหล้ามากแค่ไหนก็ไม่มีอาการอะไร

เขาขมวดคิ้วมองหานซิงเสวี่ยที่นั่งอยู่บนตัก อารมณ์ค่อย ๆ หม่นหมอง

แต่หานซิงเสวี่ยกลับเกี่ยวคอเขาถามว่า "คุณชอบฉันไหม?"

"เมื่อก่อนชอบ แต่ตอนนี้..."

"ชู่ว! คุณสัญญาแล้วว่าคืนนี้จะทำให้ฉันมีความสุข งั้นฉันก็จะให้ของขวัญชิ้นหนาแก่คุณเช่นกัน"

พูดพลางมือทั้งสองของ หานซิงเสวี่ยค่อย ๆ เลื่อนไปที่ไหล่ ใบหน้าแดงก่ำ กำลังจะถอดเสื้อผ้า

ฝึ่บ!

หลินชี่หยาง ลุกพรวดขึ้นยืนทันที ถึงแม้ในใจเขาจะมีความคิดหนึ่ง แต่เขาก็ยังกระโดดผึงขึ้นมา

"เสียวเสวี่ย คุณดื่มมากไป ผมจะพาคุณไปที่โรงแรม"

หลินชี่หยางถอนหายใจเบา ๆ แล้วคว้ามือของเธอไว้ ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาแบบเจ้าหญิง แต่เขาไม่มีความคิดอื่นใด นอกจากต้องการพาหญิงโง่คนนี้ไปพักผ่อน

"อื้อ..."

ใครจะรู้ว่า ทันทีที่หลินชี่หยางอุ้มเธอขึ้นมา น้ำตาของหานซิงเสวี่ยก็ไหลลงมาตามแก้มเนียนละเอียดของเธอ

เธอร้องไห้อย่างหนัก พลางกอดคอของหลินชี่หยางแน่น แล้วอ้าปากกัดไหล่ของเขาอย่างแรง "ทำไม? ทำไม? ฉันด้อยกว่าเธอตรงไหน?"

"พวกคุณสองคนเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก" หลินชี่หยางพูดอย่างหมดหนทาง "ผมจะพาคุณกลับไปก่อนดีกว่า เสียวเสวี่ย ผมไม่ใช่ผมคนเดิมอีกต่อไปแล้ว"

"ฉันไม่สนหรอก หลินชี่หยาง ทำไมกัน ไอ้เลว! ไอ้ชั่ว! ทำไมกัน? คนที่รักนายคือฉัน ฉันต่างหากที่ควรเป็นภรรยาของนาย!"

เธอดื่มหนักจริง ๆ จนพูดจาเพ้อเจ้อไม่หยุด ทุกคำพูดที่ได้ยินทำให้ หลินชี่หยางรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก

แต่เขายังคงกัดฟันเปิดประตู พูดกับบอดีการ์ดสองคนที่อยู่ด้านนอก "ไปเอารถมา"

เมื่อพาเธอมาถึงโรงแรม หลินชี่หยางที่นั่งอยู่ข้างเตียง ปล่อยให้เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองจนกระทั่งเธอร้องไห้จนหลับไป หลินชี่หยางจึงค่อย ๆ หยิบผ้าห่มมาคลุมให้เธออย่างเบามือ

เขาไม่เคยสูบบุหรี่ แต่ครั้งนี้เขารู้สึกหงุดหงิด

เขาจึงเดินออกไปที่ประตู มองแสงจันทร์ด้านนอก หลินชี่หยางลงไปซื้อบุหรี่มาหนึ่งซอง เพื่อสูบมวนหนึ่ง

หานซิงเสวี่ย รู้ว่าตัวเขาเองยังมีชีวิตอยู่ รู้ว่าเขาแต่งงานแล้ว เธอคนนี้จะยอมแพ้ง่าย ๆ เหรอ?

เธอจะแสดงความอ่อนแอให้เห็นก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้น กลัวว่า เธอคงจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่!