ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]

        “แปลกจังสมบัติล้ำค่ามีเพียงสองไม่ใช่หรือ เปลี่ยนเป็นสามตั้งแต่เมื่อไหร่?”

        มู่เหยาเอะใจเมื่อได้ยินว่ามีของชิ้นที่สามข่าวที่นางได้รับมาคือสองชิ้นนี่นา มีของเพิ่มมาอีกชิ้นนางกลับไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือ!

        ผู้เฒ่าอวิ๋นเบะปากเล็กน้อย “คุณหนูเดิมทีมีแค่สองชิ้น แต่เมื่อวานค้นพบของล้ำค่าเพิ่มอีกอย่างนึงเรื่องนี้ข้าบอกท่านไปเมื่อวาน ท่านไม่ได้ยินหรือ?”

        เมื่อฟังเขาเอ่ยเช่นนี้มู่เหยาพึ่งนึกออกว่ามีเรื่องเช่นนี้จริง พลันหันออกไปอีกทางอย่างเก้อเขิน “ผู้เฒ่าอวิ๋นของนั่นมันคืออะไรกันแน่? ถึงขั้นวางไว้หลังเคล็ดวิชายุทธ์อีก”

        ผู้เฒ่าอวิ๋นลูบเคราพลางเอ่ย “เมื่อคืนข้าได้ส่งคนไปสืบเห็นว่าเป็นน้ำปราณ”

        เมื่อได้ยินสองคำสุดท้ายมู่เหยาแทบเด้งตัวขึ้นมาจากที่นั่ง ดวงตาฉายแววตื่นเต้นดีใจ “น้ำปราณจริงๆงั้นรึ? มีเท่าไหร่?”

        ผู้เฒ่าเดาไว้แล้วว่าคุณหนูต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้ขำแล้วเอ่ย “ข้าสืบได้ความว่า การประมูลน้ำปราณครั้งนี้มีทั้งหมดแปดสิบแปดหยดนี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย เนื่องจากเป็นการขายครั้งเดียวดังนั้นคาดว่าราคาต้องสูงมากแน่ คนที่ออกราคานี้ได้ เห็นจะมีเพียงพรรคเซียวเหยาหอจี๋เล่อและสำนักเซวี่ยซ่า”

        “งั้นก็เท่ากับว่าเราต้องเลือกแค่หนึ่งในสามของสมบัติล้ำค่างั้นสินะ ผู้เฒ่าอวิ๋นมีข่าวคราวอะไรจากท่านพ่อหรือไม่?” มู่เหยาท่าทีครุ่นคิดพลางขมวดคิ้ว

        จากความคิดของนางน้ำปราณแปดสิบแปดหยดนั้นล้ำค่ามากมาย ปล่อยให้หลุดมือไม่ได้เด็ดขาด แต่หากได้มันมาของล้ำค่าชิ้นสุดท้ายก็จะตกไปอยู่ในมือหอจี๋เล่อหรือไม่ก็สำนักเซวี่ยซ่าได้และเป้าหมายสูงสุดของการร่วมประมูลครั้งนี้สำหรับพรรคเซียวเหยาก็คือของล้ำค่าชิ้นสุดท้ายตอนนี้กลับมีน้ำปราณโผล่ขึ้นมา ทำเอายากที่จะตัดสินใจได้

        ผู้เฒ่าอวิ๋นเอ่ยเสียงต่ำขึงขัง “จุดมุ่งหมายของท่านประมุขคือน้ำปราณขอรับ”

        มู่เหยามองสีหน้าจริงจังของผู้เฒ่า แววตาก็ฉายแสงประกายวาบแล้วคลี่ยิ้ม “ข้ารู้แล้วผู้เฒ่าอวิ๋น งั้นก็ทำตามประสงค์ของท่านพ่อเถอะ”

        ผู้เฒ่าอวิ๋นโล่งใจพลางพยักหน้า คุณหนูของเขาหลักแหลมเพียงจุดประกายนิดเดียวก็เข้าใจได้

        ขณะที่พวกเขาคุยกันนั้นเคล็ดวิชาสายฟ้าพิฆาตนั้นก็พุ่งทะลุไปถึงหกล้านสี่แสน จนทุกคนอ้าปากค้างไปตามๆ กันแต่คนที่สู้ราคานั้นเหนือความคาดหมายตรงที่นอกจากหอจี๋เล่อและสำนักเซวี่ยซ่าแล้วยังมีคนชุดดำไม่ทราบชื่อเสียงเรียงนามนั่งอยู่ตรงชั้นหนึ่งร่วมด้วยเขาสวมชุดดำตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำให้เห็นหน้าไม่ชัด

        ขณะที่เขาร่วมสู้ราคาระหว่างหอจี๋เล่อและสำนักเซวี่ยซ่านั้นทุกคนต่างมองไปทางเขาอย่างประหลาดใจคนชุดดำนี่ช่างกล้าแทรกระหว่างการสู้ราคาของทั้งสองเจ้า แต่ที่ทำให้คนยิ่งประหลาดใจก็คือเขาจะรวยเกินไปแล้ว!

        “ศิษย์พี่หลิง คนนั้นมีเงินเยอะจังเลย!” โหยวเสี่ยวโม่เอ่ยอย่างอิจฉา

        “อีกเดี๋ยวเจ้าก็มีเงินแล้วมีอะไรน่าอิจฉา” หลิงเซียวไม่รู้สึกฝักใฝ่อะไรกับเงินตราพวกนี้และไม่เห็นความจำเป็นอะไร เพราะเขาไม่ต้องการมันมาก่อน

        โหยวเสี่ยวโม่มองเขาอย่างเคืองๆ “แต่เดี๋ยวก็จ่ายออกไปแล้ว”

        นี่สิ ที่ทำให้เขาครุ่นคิดกว่าจะได้เงินก้อนใหญ่มา ยังไม่ทันซุกในกระเป๋าให้อุ่นใจ ก็ต้องจ่ายออกไปเสียแล้วความรู้สึกนี้ช่างพูดยาก

        ท้ายสุด “เคล็ดวิชาสายฟ้าพิฆาต” ในที่สุดก็ได้เจ้าของที่ทุกคนต่างไม่คาดคิดมาก่อน เป็นคนชุดดำผู้นั้นในราคาเจ็ดล้านห้าแสนและได้กระดาษม้วนนั้นไปครองกดทับหอจี๋เล่อและสำนักเซวี่ยซ่าสองเจ้าอำนาจลงไปขณะนั้นทั้งสองฝ่ายนั้นต่างหน้ามืดมนไปเลยทีเดียว

        “คนสวมชุดดำนี่เป็นใครกัน เจ้าหกไปสืบมาสิ” มู่อวิ๋นเทียนหน้าถมึงทึงจ้องคนชุดดำเบื้องล่างจากนั้นสั่งลูกน้อง

        สำนักเซวี่ยซ่าที่อยู่ห่างออกไปก็ทำสิ่งเดียวกันพวกเขาเองก็อยากรู้ว่าคนชุดดำนี่เป็นใครกันแน่ช่างกล้าแก่งแย่งกับสำนักเซวี่ยซ่างั้นรึ อยากได้ของไปก็ต้องลงทุนกันหน่อย

        ผู้เฒ่าประกาศผู้ได้ครอบครองเคล็ดวิชาสายฟ้าพิฆาตจากนั้นในที่สุดก็ประกาศการประมูลของชิ้นรองสุดท้ายพลันดึงดูดความสนใจของผู้คนอย่างมากเพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะได้ข้อมูลลับเหมือนพรรคเซียวเหยาแต่บางคนก็มีเส้นสายที่สามารถล่วงรู้ข้อมูลที่คนอื่นมิอาจรู้ได้ อย่างเรื่องจู่ๆก็มีน้ำปราณในการประมูล แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังมึนงง

        เมื่อหญิงรับใช้ถือขวดระยิบระยับสีมรกตขึ้นมาบนเวทีสายตาคนทั้งหมดก็จดจ้องอยู่ที่ขวดนั้น

        ฝั่งที่นั่งแขกพิเศษหลิงเซียวลืมตาขึ้นมาครึ่งดวง สายตาฉายแววยิ้มกริ่ม “ศิษย์น้องเล็กในที่สุดน้ำปราณของเจ้าก็มาเสียที ทั้งยังเป็นที่ฮือฮาอีกด้วย”

        โหยวเสี่ยวโม่จ้องมองน้ำปราณขวดนั้นน้ำแข็งแกะสลักก้อนมหึมา คิดไม่ถึงว่าจะหลอมออกมาได้ขวดเท่านี้ ผิดจากที่คาดแต่ขวดเล็กเพียงแค่นี้ กลับมีราคาเริ่มต้นสูงขนาดนั้น ทำให้เขาดีใจมากจริงๆ

        สองชั่วยามก่อนหน้านี้ผ่านไปแล้วโหยวเสี่ยวโม่รับรู้ได้ว่าน้ำปราณนั้นมีค่าเพียงใด เพราะดูจากราคานั้นขวดน้ำปราณนี้สูงกว่าคัมภีร์เล่มเมื่อครู่มากนัก

        “น้ำปราณขวดนี้เป็นของล้ำค่าชิ้นรองสุดท้ายของการประมูลหนนี้ทั้งหมดแปดสิบแปดหยด เนื่องจากผู้ขายร้องขอมาว่าให้ขายทีเดียว” ผู้เฒ่าหยิบขวดน้ำปราณขึ้น กล่าวอย่างละเอียด “น้ำปราณมีประโยชน์หลักๆอยู่สองอย่าง นั่นก็คือ หนึ่งช่วยฟื้นฟูพลังปราณของนักฝึกตนสองก็คือช่วยเพิ่มโอกาสการหลอมยาให้สำเร็จและเพิ่มคุณภาพของตัวยา…”

        การปรากฏตัวของน้ำปราณนั้นสร้างแรงกระพือยิ่งกว่าเคล็ดวิชายุทธ์คนที่สนใจหาใช่เพียงนักหลอมโอสถ แม้นักฝึกตนแต่ละคนก็ใจเต้นไม่น้อยสายตาร้อนแรงจ้องมองขวดในมือผู้เฒ่า

        จากราคาเริ่มต้นที่แปดล้านแปดแสนผ่านการแย่งชิงด้วยหยาดเลือด จนท้ายสุดพุ่งทะยานไปแตะที่ราคาสวรรค์ สิบเจ็ดล้านมากกว่าเคล็ดวิชาสายฟ้าพิฆาตถึงสิบล้าน ยังไม่จบเพียงเท่านี้…

        ผู้เฒ่าผู้ทำหน้าที่ขายประมูลมาชั่วชีวิตก็ไม่อาจอดกลั้นความตกตะลึงนี่ไว้ได้

        แม้จะไม่ใช่ราคาที่สูงที่สุดตั้งแต่เขาทำอาชีพนี้มาก็ตามแต่ก็ติดหนึ่งในสอง สิบเจ็ดล้านนั้นพอๆ กับรายได้ทั้งเดือนของเมืองฮุยจี๋ทีเดียว

        ราคานี้เล่นเอาคนทั้งลานประมูลเงียบกริบท้ายสุดนั้นเหลือเพียงสี่เจ้าอำนาจที่กำลังสู้ราคากันอยู่ ซึ่งมีพรรคเซียวเหยาหอจี๋เล่อ สำนักเซวี่ยซ่าและคนชุดดำลึกลับที่ได้เคล็ดวิชาสายฟ้าพิฆาตไป

        การเข้าร่วมประมูลของคนชุดดำนี้สร้างความฮือฮาให้ผู้คนอย่างมากคิดไม่ถึงว่าเขาได้เคล็ดวิชาสายฟ้าพิฆาตไปแล้ว ยังมีทุนในการแย่งชิงน้ำปราณอีกช่างร่ำรวยล้นฟ้าเสียจริง!

        “สิบเจ็ดล้านหนึ่งแสน!” มู่เหยาจ้องคนชุดดำ ใบหน้าก็ขานราคาที่สูงกว่าเพิ่มขึ้นแม้เพิ่มเพียงหนึ่งแสน แต่ถึงขั้นนี้แล้ว ให้เพิ่มสักแสนสองแสนก็เริ่มถึงขีดจำกัดของแต่ละคนแล้วดังนั้นออกน้อยก็ถือว่าออก

        ในที่สุดมู่อวิ๋นเทียนที่อยู่ตรงข้ามก็สู้ไม่ไหวได้แต่กัดฟันแล้วเบะปากถอดใจไปก่อน

        แม้ว่าเขาจะตาร้อนกับน้ำปราณขวดนี้แต่ท้ายสุดยังมีของล้ำค่าชิ้นสุดท้ายอยู่เดิมทีเขาก็ตั้งใจพุ่งเป้าที่ของชิ้นนั้นอยู่แล้ว เสียดายน้ำปราณขวดนี้เสียจริงดูท่าทีพรรคเซียวเหยาแล้ว เหมือนว่าต้องแย่งชิงน้ำปราณนี้ไปให้ได้ แบบนี้ก็ดีรอของล้ำค่าชิ้นสุดท้ายมา พรรคเซียวเหยาคงสู้หอจี๋เล่อไม่ได้แน่

        ขณะนั้นเอง คนชุดดำก็เอ่ยขึ้นอีก “สิบเจ็ดล้านห้าแสน!”

        ทั่วทั้งลานประมูลเสียงดังฮือฮาคนไม่น้อยต่างหันขวับไปยังคนชุดดำ เขาคนนี้ไม่อาจใช้เพียงคำว่าร่ำรวยล้นฟ้ามาสาธยายได้แล้วนี่มันยากจนแค่ไหนก็มีเงินเหลือใช้

        มู่เหยาหน้ามืดมนสำนักเซวี่ยซ่านั้นรามือเป็นที่เรียบร้อย

        โหยวเสี่ยวโม่ที่เกาะคานกั้นอยู่ ตอนนี้ยิ้มจนไม่เห็นลูกตาแล้วพวกเขาสู้ราคากันดุเดือด เขาก็ยิ่งดีใจ ทุกครั้งที่ได้ยินราคาสูงขึ้นเรื่อยๆปากก็ยิ่งหุบไม่ลง เหมือนที่หลิงเซียวบอกไว้ไม่ผิด

        “บ้าจริง! ทำไมไอ้หมอนี่ถึงมีเงินเช่นนี้?” มู่เหยากัดฟันกรอดแล้วเอ่ย

        ผู้เฒ่าอวิ๋นก็หน้าตาเคร่งเครียดเขาคาดการณ์ไว้ว่าคู่ต่อสู้น่าจะเป็นหอจี๋เล่อและสำนักเซวี่ยซ่าแต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนชุดดำนี่โผล่ออกมา คาดการณ์ผิดไปจริงๆ “คุณหนูจากเหตุการณ์ตอนนี้ คงต้องลองเชิงขีดจำกัดของเขาดู”

        “ข้ารู้แล้ว ผู้เฒ่าอวิ๋น” มู่เหยาขมวดคิ้วเป็นปม ก็มีแค่หนทางเดียวแล้ว

        กระนั้น สองฝ่ายต่างหยั่งเชิงกันราคาท้ายสุดนั้นอยู่ที่ สิบแปดล้านแปดแสน ขึ้นจากราคาเริ่มต้นมาสิบล้านถ้วนเกือบถึงยี่สิบล้านแล้ว นี่ทำให้หลายคนหายใจไม่ทั่วท้อง

        มู่เหยาสูดหายใจลึกจนกำหมัดแน่น ราคานี้เป็นราคาสุดท้ายที่นางขีดเส้นไว้หากอีกฝ่ายยังคงเพิ่มราคาอีก นางคงต้องวางมือแล้วแม้พรรคเซียวเหยาจะร่ำรวยมากก็ตาม แต่ก็เกินรับได้กับการใช้จ่ายขนาดนี้ราคาสวรรค์นี้เทียบเท่ากับรายได้ทั้งหมดของพรรคเซียวเหยาทั้งปี

        หลังจากที่มู่เหยาขานจำนวนนี้ไปคนทั้งลานประมูลมีเพียงเสียงลมหายใจของคนดู

        ผู้เฒ่าบนแท่นเวทีประมูลสูดหายใจลึกราคานี้สูงกว่าที่เขาคาดไว้มากโข พลันหยิบค้อนขึ้นมากำลังจะเคาะลงไปคนชุดดำนั่นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า

        “สิบเก้าล้าน!”

        มู่เหยาไม่ทันรู้สึกตัวส่วนโหยวเสี่ยวโม่ด้วยความดีใจสุดขีด กระโดดโลดเต้นจนหงายหลังล้ม…