Reborn to Rule : ตำนานเอเย่นต์แห่งโลกฟุตบอล

บรรยากาศภายในห้องประชุมของสโมสร ยูนิเอา เดอ ไลเรีย เต็มไปด้วยความตึงเครียด บอร์ดบริหารสามคนนั่งขมวดคิ้วจ้องมองเอกสารสัญญาที่อเล็กซ์วางไว้ตรงหน้า พวกเขาเป็นเพียงสโมสรเล็กๆ ที่เจียมเนื้อเจียมตัวในลีกโปรตุเกสและการมาถึงของอเล็กซ์รวมทั้งนักเตะอย่างสไนเดอร์และเอฟร่าคือเรื่องที่ "เกินฝัน" ที่นักเตะดาวรุ่งฝีเท้าดีจะหล่นลงมาจากฟ้าใส่พวกเขาอย่างง่ายดายจนน่าระแวง

"คุณแวน เดอ เบิร์ก... เราไม่เข้าใจ" ประธานสโมสรไลเรียเอ่ยพลางลูบเครา "นักเตะระดับเยาวชนทีมชาติฮอลแลนด์และดาวรุ่งฝรั่งเศสฝีเท้าดีแบบนี้ ทำไมคุณถึงเอามาให้เรา 'ฟรีๆ' แถมค่าเหนื่อยที่คุณเรียกมา... มันอยู่แค่ระดับกลางๆ ของเพดานทีมเราด้วยซ้ำ คุณต้องการอะไรงั้นหรอ?"

อเล็กซ์โน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มของเขาดูน่าเชื่อถือแต่แฝงด้วยความเหนือชั้น "ผมไม่ได้มาเล่นตลกหรือเรียกร้องอะไรเกินเหตุหรอกครับท่านประธาน ผมแค่กำลังเสนอ 'กำไรที่พวกคุณไม่เคยเห็นมาตลอดหลายปี' ให้ต่างหาก"

เขากางนิ้วออกทีละข้อ "หนึ่ง...พวกเขาจะยกระดับทีมของคุณทันที ผลงานในสนามที่ดีขึ้นหมายถึงเงินรางวัลและค่าลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสดที่เพิ่มขึ้น สอง... ผมขอกำหนด 'ค่าฉีกสัญญา' (Release Clause) ไว้ที่ 7 ล้าน ปอนด์สำหรับสไนเดอร์ และ 5 ล้าน ปอนด์สำหรับเอวร่า และสาม... ผมขอส่วนแบ่งจากการขายครั้งถัดไป (Sell-on Clause) 25% เข้ากระเป๋าผม"

บอร์ดบริหารเริ่มกระซิบกระซาบกัน "7 ล้านปอนด์? ใครจะมาซื้อนักเตะจากไลเรียด้วยราคาขนาดนั้น?" หนึ่งในนั้นแย้ง

"ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่มีใครซื้อ" อเล็กซ์สวนกลับทันควัน "แต่ตอนนี้พวกคุณมีผม..อ่อรวมทั้งชายที่ชื่อโชเซ่ มูรินโญ่ที่เป็นโค้ชด้วย พร้อมด้วยการเจรจาของผมและผลงานในสนามของมูรินโญ่ที่จะทำให้ไลเรียมีผลงานในสนามที่ดี เพียงแค่นี้ยักษ์ใหญ่ในลีคหรือในยุโรปก็จะรุมทึ้งสโมสรคุณทันที เมื่อวันนั้นมาถึง ไลเรียจะได้รับเงินก้อนโตกว่างบประมาณทำทีมทั้งปีของคุณเสียอีก โดยที่วันนี้พวกคุณไม่ต้องควักเงินจ่ายค่าตัวแม้แต่เซนต์เดียว... พวกคุณมีอะไรจะเสียล่ะครับ?"

"คุณมั่นใจขนาดนั้นเลย?"

"มั่นใจสุดๆเลยแหละ"

ความกังวลในแววตาของบอร์ดเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความโลภที่ถูกกระตุ้นอย่างถูกจุด

“พวกคุณพร้อมจะจ่ายค่าดำเนินการให้กับผมตอนนี้แล้วใช่ไหม?” อเล็กซ์ยิ้มถาม

 พวกเขาหันไปมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าและเซ็นเอกสารในที่สุด อเล็กซ์เดินออกจากห้องประชุมพร้อมชัยชนะในมือ เขาได้กำไรทั้งขึ้นทั้งล่อง ทั้งส่วนแบ่งมหาศาลในอนาคตและ "อำนาจ" ในการควบคุมนักเตะของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ

-----

ค่ำคืนนั้น ณ ร้านอาหาร 'O Fado' ร้านอาหารชื่อดังใจกลางเมือง

อเล็กซ์นั่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศคลาสสิกของโปรตุเกส ฝั่งตรงข้ามคือโชเซ่ มูรินโญ่ ที่กำลังหั่นสเต็กเนื้ออย่างพิถีพิถัน

"คุณทานอาหารเหมือนเซอร์ บ็อบบี้ เลยนะมูรินโญ่" อเล็กซ์แซวขณะจิบไวน์แดง

มูรินโญ่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา "ผมคงติดนิสัยอาจารย์มาน่ะ เขาเป็นคนสอนผมหลายอย่าง... ทั้งในและนอกสนาม"

"แล้วคุณคิดจะอยู่ที่ไลเรียอีกนานแค่ไหน?" อเล็กซ์ถามเข้าประเด็น "ไลเรียให้กำลังหรือทรัพยากรคุณไม่ได้มากกว่านี้หรอก ผมว่าคุณไม่มีทางอยู่ที่นี้นานๆแน่"

มูรินโญ่วางมีดลง แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "ผมไม่อยากออกจากที่นี่ ลีคนี้ในฐานะคนแพ้อเล็กซ์... ผมต้องการล้างความอัปยศจากตอนที่อยู่เบนฟิก้า ผมต้องการกู้ชื่อและสร้างชื่อให้คนทั้งประเทศเห็นว่า ใครคือ 'ราชา' ที่แท้จริงของลีกนี้"

ทั้งสองคนจ้องมองหน้ากัน ความทะเยอทะยานที่พุ่งพล่านในแววตาของทั้งคู่เชื่อมถึงกันโดยไม่ต้องพูด อเล็กซ์หยิบปากกาขึ้นมา เขียนชื่อสโมสรหนึ่งลงบนกระดาษทิชชู่แผ่นเล็กๆ แล้วเลื่อนไปให้มูรินโญ่

มูรินโญ่มองดูชื่อนั้น... แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ

"ไว้ใจผมได้เลยโชเซ่...ผมจะปูทางให้คุณเอง" อเล็กซ์ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวจบ..

หลังจากทั้งคู่จ่ายเงินและเดินออกจากร้านไป พนักงานเก็บโต๊ะคนหนึ่งเดินเข้ามาเคลียร์จานชาม เขาหยิบแผ่นกระดาษทิชชู่ที่วางทิ้งไว้ขึ้นมาอ่านด้วยความสงสัย

"ปอร์โต้ (FC Porto)"

พนักงานขมวดคิ้ว ก่อนจะที่เขาจะขยำกระดาษทิชชู่นั้นทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังทิ้งหน้าประวัติศาสตร์ที่กำลังจะเขย่าโลกฟุตบอลไปตลอดกาล

-----