ชิงเหมย เกิดใหม่มาขายในยุค70s

    แผงลอย



             ผ่านไปอีกหลายวัน ทุกวันนี้ฮุ่ยหลิงกับฮุ่ยหลินสามารถตัดเย็บชุดกระโปรงรวมกันสองคนได้วันละ 12-13ตัวเลยทีเดียว วันนี้วันศุกร์ก็มีชุดกระโปรงคละสีรวมกันแล้วถึง65ตัว 

              หลังจากเลิกเรียนในวันนี้แล้ว ชิงเหมยกับหลี่หลิงไปซื้อรถเข็นใหม่มา 60 หยวน พร้อมกับราวแขวนเสื้อผ้าแบบตั้งพื้น แล้วก็ไม้แขวน มาเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดแผงลอยตอนค่ำนี้ 

                  โจวชิงหลานแปลกใจตอนที่ลูกๆของตนทั้งคู่ เข็นรถเข็นกลับมาที่บ้านหลังกลับมาจากโรงเรียน


                  "หนูไปซื้อมากับน้องเมื่อกี้ค่ะแม่ วันนี้หนูกับพี่ๆจะออกไปขายชุดกระโปรงนะคะแม่ จะไปขายที่หน้าห้างสรรพสินค้าค่ะ" 

                  โจวชิงหลานผู้ที่เชื่อลูกสาวทุกอย่างอยู่แล้ว ก็พยักหน้าเข้าใจ แต่ยังคงบอกให้ระวังตัวด้วย

     

             "มาทานข้าวกันก่อนนะจ้ะ  แล้วออกไปกลางคืนต้องระมัดระวังตัวให้ดีนะจ้ะ  จำไว้ด้วยว่าแม่เป็๲ห่วง"

     

               "ค่ะแม่"

     

               ทั้งหมดก็ล้อมวงกันกินข้าวเย็นกัน  พอกินกันเสร็จ  สองพี่น้องก็เปลี่ยนกันไปอาบน้ำ แต่งตัว  ชิงเหมยกับหลี่หลิง  แต่งตัวชุดธรรมดาที่มีอยู่  แต่ชิงเหมยให้สองแฝด กับพี่อี้เฟย  แต่งตัวด้วยชุดที่จะนำไปขายในค่ำนี้

     

                ทีแรกทั้งสามก็เขินอายกัน  แต่ชิงเหมยบอกว่า  วันนี้แหละจะได้รับเงินกัน  ทั้งสามจึงรีบไปแต่งตัวกันมาอย่างเร็วเลยทีเดียว

     

                 พี่ฮุ่ยหลิง ใส่ชุดสีแดง  พี่ฮุ่ยหลินใส่ชุดสีชมพู  ส่วนพี่อี้เฟย ใส่ชุดสีฟ้า  ทั้งสามคนเดินออกมาจากห้อง  โจวชิงเทียนจ้องมองคนรักตัวเองตาไม่กระพริบ  พลันบอกทุกคนว่า  จะไปด้วย!

     

               คณะขายเสื้อผ้า  ก็ช่วยกันพับเสื้อผ้าใส่ไว้ในรถเข็น  เอาราวแขวนกับไม้แขวนใส่ลงไปด้วย   ประมาณ 6โมงเย็น  ก็พากันเดินไปที่ห้างสรรพสินค้า  โดยมีโจวชิงเทียนเป็๲คนเข็นรถเข็นไปให้

     

                เดินกันมาครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงหน้าห้าง  ตามข้างทางเริ่มมีแผงมาขายอาหาร มาตั้งกันเยอะพอสมควรแล้ว  มีแผงมาขายเสื้อผ้ามาตั้งอยู่บ้างประปราย  

     

                "พี่อี้เฟยคะ  เราตั้งตรงไหนได้บ้างคะ  จะต้องจ่ายค่าที่ให้ใครด้วยไหม"  

     

                ด้วยความที่ไม่รู้ ชิงเหมยก็เลยถามเหลียนอี้เฟย

     

                 " ไม่ต้องจ่ายค่าตั้งแผงหรอกชิงเหมย  แต่ถ้าจะใช้ไฟ  ต้องไปถามดูตรงนั้น " 

     

                เหลียนอี้เฟยชี้ไปตรงที่อยู่ใกล้กับประตูทางเข้าห้าง  มีคนตั้งโต๊ะอยู่ตรงนั้นสองคน  บนโต๊ะมีสมุดวางอยู่เล่มนึง

     

               "งั้นเราไปตั้งกันใกล้ๆตรงนั้นเลยค่ะ น้าสามเข็นไปตั้งตรงนั้นเลยค่ะ" 

     

              ชิงเหมยบอกให้โจวชิงเทียนเข็นไปตั้งแผงตรงใกล้ๆกับโต๊ะที่ติดต่อใช้ไฟฟ้า  ตรงนี้มีคนอยู่พลุกพล่าน น่าจะมีคนเห็นแผงของคณะขายชุดกระโปรงเยอะ  

     

               ระหว่างที่เดินไปที่ตั้งแผงนั้น ชิงเหมยสังเกตเห็นหญิงสาวที่เดินซื้อของ หันมามองคณะของตนหลายคนแล้ว  

     

               ชิงเหมยอดที่จะหัวเราะไม่ได้

     

         "หึๆๆ"  หลี่หลิงที่เดินจับมือพี่สาวตนอยู่  อดที่จะขนลุกไม่ได้จริงๆ 

     

              โจวชิงเทียนเข็นรถเข็นมาตั้งแล้วทั้งหมดก็ช่วยกันขนราวแขวนมาวางไว้ข้างหน้าแผง  เอาเสื้อใส่ไม้แขวน แล้วก็แขวนเรียงกันจนเต็มราวแขวน 

     

               เหลียนอี้เฟย เดินไปติดต่อเ๱ื่๵๹ใช้ไฟฟ้า  ต้องจ่าย3เหวิน ต่อหลอดไฟ1ดวง ใช้ได้จนถึง4ทุ่ม   แต่ก็เพียงพอแล้ว เพราะหลัง4 ทุ่ม ที่นี่ก็จะปิดทำการ  

     

                ตั้งร้านเสร็จสรรพ  หุ่นโชว์ก็พร้อม  ชิงเหมยบอกให้สองฝาแฝด กับพี่อี้เฟย ยืนกันอยู่หน้าร้าน  แล้วตนเองก็๻ะโ๠๲เรียกลูกค้าทันที

     

               "ชุดแบบใหม่จากฮุ่ยเหมย บูติก ค่ะ  แบบใหม่ล่าสุด ที่ปักกิ่งก็ยังไม่มีขายเลยนะคะ ที่เจิ้งโจวนี่รับรองมีที่นี่ที่เดียวค่ะ  มาเลือกดู มาเลือกชมกันก่อนได้เลยค่ะ" 

     

                นางแบบที่ยืนโชว์ชุดอยู่หน้าร้าน  งงกับฮุ่ยเหมยบูติกมาก  แม้แต่ชื่อร้านก็ยังมีแล้ว  แต่ร้านอยู่ตรงไหน?  

     

                 ไม่นานหญิงสาวที่แอบมองมาที่สามสาวนางแบบ หุ่นโชว์ชุดรูปแบบใหม่นี้ ก็เดินเข้ามาที่ร้าน  

     

                "ตัวนี้ราคาเท่าไหร่จ้ะ แม่ค้า"  หญิงสาวคนหนึ่งใส่เสื้อลายลูกไม้ กับกระโปรงลายดอกไม้ หยิบชุดกระโปรงสีชมพูขึ้นมาถามชิงเหมย

     

                "19 หยวนค่ะพี่คนสวย  ราคาเดียวกันทุกตัวเลยค่ะ หมดแล้วหมดเลยนะคะ  วันนี้  มีแค่นี้  กว่าจะมีอีกก็อาทิตย์หน้านู่นเลยนะคะ " 

     

                ชิงเหมยดูราคาเสื้อลายลูกไม้ กับกระโปรงลายดอกไม้มาแล้ว  เสื้อกับกระโปรงที่นิยมกันอยู่ตอนนี้ ราคาของเสื้อประมาณ15-16หยวน  แต่ชุดที่ชิงเหมยขายอยู่นั้น  เป็๲ชุดกระโปรง ราคา19หยวนนี่ถือว่าไม่แพง  ซึ่งก็เป็๲ความจริง  เพราะที่ปักกิ่งนั้นขายตัวละ30-35หยวนเลยทีเดียว

     

                "อืม...สีไหนดีน้า"  หญิงสาวได้ยินแม่ค้าน้อยเรียกว่าคนสวย  ก็มีใจอยากจะซื้ออุดหนุนแล้ว  อีกอย่างนางแบบที่ใส่อยู่ก็ดูดีมากจริงๆ  

     

                "พี่คนสวย ต้องสีแดงเลยค่ะ  แต่ถ้าใส่สีชมพูนี่แล้วก็จะดูน่ารักมากเลยนะคะ  แล้วแต่ว่า วันไหนพี่อยากจะดูสวย  หรือวันไหนอยากจะดูน่ารักดีล่ะคะ"  

     

             ชิงเหมยผู้มีสกิลการขายเต็ม100คะแนน คุยกับลูกค้าสาว  จบด้วยการขายได้สองชุดเลยทีเดียว

       

              เหลียนอี้เฟยรับชุดมาจากลูกค้า พับใส่ถุงกระดาษ แล้วยื่นให้ลูกค้า 

     

                  "ขอบคุณมากเลยนะคะ ไว้มีแบบใหม่มาเมื่อไหร่ เรียนเชิญคุณพี่คนสวยอีกนะคะ" 

     

                ลูกค้ารายแรกจ่ายเงิน40หยวน แถมยังไม่เอาเงินทอนอีกด้วย  เดินออกจากร้านพร้อมด้วยรอยยิ้ม

     

                  รายแรกผ่านไป รายที่สองที่สาม ก็ตามมาทันที  คราวนี้ชิงเหมย ไม่ได้ร้องเรียกลูกค้าแล้ว  เพราะต้องมาแนะนำ และเอ่ยชมลูกค้าที่เข้ามาเลือกซื้อ  

     

                 ฮุ่ยหลิง ฮุ่ยหลิน  กับพี่อี้เฟย  ตอนนี้ก็สลัดความเขินอายในตอนแรกออกไปจนหมด เพราะต้องมาช่วยกันหยิบเสื้อให้ลูกค้าเลือก  ตอนนี้มีคนรุมอยู่แผงของคณะขายเสื้อกว่าสิบคนเลยทีเดียว

     

                ลูกค้าเข้ามาดู10 คน ซื้อกลับไป9คน  อีก1 ที่ไม่ซื้อกลับไปนั้นเพราะว่าไม่มีขนาด  ชิงเหมยไม่อยากจะขายอย่างเดียว  ถ้าลูกค้าซื้อไปแล้วใส่ไม่ได้  ก็จะเป็๲ผลเสียต่อกิจการ  จึงบอกลูกค้าที่ไม่ได้ซื้อกลับไปว่า ครั้งต่อไปจะเอามาหลายขนาดมากกว่านี้ 

     

                ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ  ชุดกระโปรงทั้งหมด65 ชุด  ขายออกไปหมดภายในเวลาไม่ถึง สองชั่วโมง  ลูกค้าบางคนแทบจะขอซื้อชุดจากตัวนางแบบเลยทีเดียว 

     

                 ชิงเหมยจึงต้องบอกกับลูกค้าว่าจะมีสินค้ามาอีกทีวันศุกร์หน้า  จะเก็บไว้ให้แน่นอน 

     

                  "หึๆๆๆๆ"  หลี่หลิงขนลุกอีกแล้ว.....

     

                  คณะขายเสื้อฮุ่ยเหมยบูติก ช่วยกันเก็บราวแขวนเสื้อกับไม้แขวนเสื้อใส่รถเข็น  เอาหลอดไฟไปคืนที่โต๊ะบริการข้างๆแผง     แล้วก็พากันเดินกลับบ้านไป.....

     

                       .................................