พุทธศักราช 2450 ...
หมู่บ้านป่าแห่งหนึ่ง อยู่ห่างจากพื้นที่อยู่อาศัยหลายหมื่นแสนก้าว หากเดินเท้าไปถึงคงครึ่งค่อนวัน มันอยู่ห่างจากถิ่นอาศัยที่เรียกว่าชนบท มิต้องคาดเดาเลยว่ามันจะยิ่งกว่าคำว่าห่างไกลความเจริญสักเพียงไหน ถึงกระนั้นก็ยังมีผู้คนอาศัยอยู่
หมู่บ้านแห่งนี้เป็หมู่บ้านหน้าด่าน ทางเชื่อมต่อไปยังป่าใหญ่ ที่เรียกว่าป่าพญาดงดิบ และหากจะลึกเข้าไปอีกก็คงไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไป แม้แต่นายพรานใหญ่ระดับบรมครูก็ต้องเลี่ยงที่จะเฉียดใกล้ หากมิจำเป็
แม้ว่าจักเป็หมู่บ้านป่าลึก อาชีพหลักของชาวบ้านมิใช่เพียงหาของป่าประทังชีวิต เพียงอย่างเดียว ที่นี่มีการปลูกข้าวอยู่บ้าง บรรยากาศจึงมิต่างจากท้องนาในชนบทแต่ผิดกันตรงที่ว่าพื้นที่โดยรอบของท้องนาอันเป็ขั้นบันไดเหล่านี้ ล้วนล้อมรอบด้วยผืนป่าใหญ่เท่านั้นเอง
เพลานี้เป็เวลาใกล้ผีตากผ้าอ้อม ผืนฟ้าเป็สีแดงเจือส้มอร่ามไปทั่ว มันยังมิได้พลบค่ำ ดวงตะวันจึงยังมิได้ลาลับขอบฟ้าเสียทีเดียวเทียบเคียงแล้วมิต่างจากชายหนุ่มที่อาลัยรัก มิอยากจากคนรักอันเทียบแม่ธรณีไปฉันนั้น
กระท่อมหลังหนึ่งปลูกโดดเดี่ยวอยู่ห่างจาก อีกหลาย ๆหลัง อันที่จริงผู้คนแถบนี้ก็อยู่กันแบบสันโดษอยู่ดั้งเดิมแล้ว ใครใคร่ปลูกที่ซุกหัวนอนที่ไหนก็ตามแต่สะดวกใจ ส่วนใหญ่ก็เป็พวกหาของป่าใช้เป็ที่พักหรือชำแหละ ถนอมอาหาร เพื่อเตรียมลำเลียงไปขายในตลาดท้องถิ่นต่อไป จึงมิแปลกอันใดหากจะมีกระท่อมร้างที่มิได้มีผู้ใดอาศัยอยู่ ประชากรที่นี่จึงเข้า ๆออก ๆ และผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่แทบจะนับหัวกันได้ จำนวนคนจึงน้อยกว่าจำนวนหลังคาเรือนเสียอีก
แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีครอบครัวอาศัยอยู่เป็หลักแหล่งที่นี่เหมือนกัน
กลิ่นควันลอยมาแตะจมูกผู้มาเยือน สีขาวจาง ๆลอยมากับสายลม ถูกแล้วบ้านหลังนี้ หรือจะเรียกว่ากระท่อมกลางป่าแห่งนี้ กำลังมีอาคันตุกะมาเยือน
“บ้านหลังนี้นะรึ บ้านของพรานมิ่ง” ชายอายุห้าสิบ ย่อตัวโค้งไปข้างหน้าเล็กน้อย หายใจหอบเหนื่อย จ้องมองไปยังกลุ่มควันจาง ๆ ที่ลอยมากับสายลม ต้นทางของควันเห็นเป็หลังคาใบจากสีน้ำตาลแก่เข้ม ๆ ตัดกับพื้นที่สีเขียวของต้นไม้ใบหญ้าที่รายล้อม พรรณนาเท่านี้ก็คงรู้ว่าคงต้องเดินเท้าเข้าไปอีกพอสมควร
“นั่นแหละครับนาย บ้านของพรานมิ่ง จอมพรานที่เก่งที่สุดในป่าพญาดงดิบ” ชายผู้นำทางบอก
“ฉันรู้” เขาตอบ แล้วอมยิ้มออกมาแก้มแทบปริ แทบมิต้องบรรยายสรรพคุณเพิ่มเติมในเื้ั คนต่างถิ่นผู้นี้ดูเหมือนจะรู้จักพรานผู้ที่ถูกกล่าวอ้างเป็อย่างดี
“ไอ้เกลอมิ่ง นี่แกคิดจะอยู่ที่นี่จนตายเลยหรือไง” เขาบ่นกับตัวเองเบา ๆ แต่ก็ทำให้คนนำทางอดแปลกใจมิได้
“นายรู้จักกับพรานมิ่งหรือครับ” พรานหนุ่มผู้นำทางถาม
“รู้เสียยิ่งกว่ารู้อีก พรานมิ่งนั่นนะ เพื่อนเก่าฉันเอง” คำตอบทำให้พรานหนุ่มใมิน้อย แต่ก็มิได้สอบถามมากเพียงพึมพำเบา ๆ
“เอ ... เ้านายไม่เห็นเคยเล่าให้ฟัง ถึงเราจะเพิ่งเจอกันก็เถอะ ถ้ารู้อย่างนี้ผมจะได้ ...”
“จะได้กระไรรึนายดำ” เขาหันไปถามผู้นำทางที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน จากคำแนะนำของปลัดชูเกียรติ ว่าอ้ายคนนี้มันเก่งเื่นำทางนักแม้ว่าป่าเขาลำเนาไพรโหดฉกาจฉกรรจ์เพียง พรานหนุ่มผู้นี้ก็ยินดีนำทางไปทุกที่หากเพียงมีค่านำทางที่สมน้ำสมเนื้อ ซึ่งมิใช่ปัญหาของเขา
“เขาจะได้ปั่นราคาค่านำทางให้สูงลิบลิ่วเท่ากับยอดดอยนั่นปะไรล่ะคะคุณพ่อ ใช่ไหมนายดำ” เสียงใส ๆของผู้หญิงนางหนึ่งแทรกเข้ามา ปรากฏเป็ร่างของกุลสตรีรูปร่างดี ผิวเนื้อขาวอร่ามราวกับมิเคยต้องแสงแดด ปทุมถันที่ถูกปกทับด้วยชุดเดินป่ามิอาจรัดรั้งให้จมหายพรางไปได้ มันแทบจะทะลักออกมาจากกระดุมเนื้อผ้าที่เบียดรัดจนแน่น ใบหน้ารูปไข่ จมูกเป็สันโด่ง ปากเล็กเป็กระจับ ดูอย่างไรก็มิเห็นว่าเธอจักลดตัวลงมาตกระกำลำบากเยี่ยงบุรุษเพศได้ หากมิใช่เป็เพราะบิดาที่ดื้อรั้นเกินวัยยืนยันจักมาให้ได้ เธอคงมิยอมมาที่นี่เป็แน่
และเป็ที่แน่ชัดว่าหากเธอยังดั้นด้นทำร้ายผิวพรรณเยี่ยงนี้ต่อไปผิวเนื้อขาวใสราวหยวกกล้วยเนื้อในนี้ อีกมินานก็คงดำไหม้มิต่างจากชายฉกรรจ์เดินป่าที่มีผิวกายที่ดำแดงเลื่อม ไร้เสน่หาต่อบุรุษเพศ กระมัง
ดังที่กล่าวมาแม้นว่าเธอจักดูภายนอกน่าถนอมเอ็นดู แต่ช่างขัดกับบุคลิกของเธอที่อวดดี และท่าทีที่แสดงถึงอำนาจอันเหนือกว่าชายใดในโลกอยู่เสมอ
“ปะ เปล่าครับคุณผู้หญิง แหม กระผมก็จะได้รู้ไว้ ว่าพรานมิ่งเนี่ยมีเพื่อนเป็มหาเศรษฐีจากเมืองประกอก แหมใครจักรู้ว่าคนสันโดษเยี่ยงพ่อพรานมิ่งจักมีเพื่อนกับเขาด้วย ว่าแต่ไปเป็เพื่อนกันตอนไหนเยี่ยงไรเล่าครับ” พรานดำ หรือไอ้ดำที่คนบ้านป่าเรียกขานั้แ่เด็ก ทำท่าทางสงสัยจนเกินงาม ปกตินายพรานป่าจักมีกฎอันเป็ธรรมเนียมปฏิบัติกันว่าจักไม่สู่รู้เื่ของผู้ว่าจ้างอันเป็เื่เกินกว่าการออกข้อความคิดเห็นการวางแผนเดินทางเท่านั้น
“อย่าเที่ยวเอาไปบอกใครเชียว ฉันไม่น่าหลุดปากบอกแกเลยนายดำ”
“ทำไมหรือครับนาย”
“ฉันไม่อยากให้พรานมิ่งเขา อยู่แบบไม่สงบสุข เอาเป็ว่าฉันจะเพิ่มค่าจ้างให้กับเธอ เป็ค่าปากพล่อยของฉันเอง ห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าฉันให้นำทางมาหาผู้ใด และเื่ที่ฉันเป็เพื่อนกับพรานมิ่งด้วย ให้ค่าแรงสองเท่าเลยเป็ไร”
“โอว ... มิต้องดอกครับท่าน ผมสัญญาด้วยหัวใจและเกียรติของคนป่าคนดอยเลย ว่าจะไม่แพร่งพรายเื่นี้ให้ผู้ใด พรานมิ่งเองก็มิต่างจากพ่อของผม เคยช่วยชีวิตผมมาก่อน ผมไม่กล้าเนรคุณดอก” แม้นจักดูท่าทีล่อกแล่กมิน่าไว้วางใจ แต่ด้วยคำพูดที่ตรงไปตรงมาของชายบ้านป่าผู้นี้ก็นับถือน้ำใจได้ว่า พรานมิ่งผู้นี้คงมีดีมิใช่น้อยถึงได้ซื้อใจมันได้
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็จักสบายใจ แต่ถึงอย่างไรฉันก็ได้เอ่ยออกไปแล้ว ฉันก็จะทำตามนั้น”
“ถ้าอย่างนั้นกระผมคงขอมิต้องเกรงใจ แหะ แหะ”
606
