...หยางอิง...
ข้าถูกเรียกตัวมาเข้าวังด่วน จากชายแดนระยะทางหลานพันลี้ แต่ข้าก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีต่อฮองเต้เลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ควับม้าพุ่งมายังเส้นทางกลับเมืองหลวงเท่านั้น อย่างน้อยในตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกแต่อีกไม่ช้าก็ไม่แน่ข้าควับม้าวิ่งมาถึงหมู่บ้านหนึ่ง มีโรงเตี๊ยมต้อนรับคนสรรจรไปมา ข้าเองก็เหนื่อยพอที่จะ้าหยุดพักเสียหน่อย แต่ก่อนจะถึงก็เจอบุรุษหน้าหล่อเหลากำลังถูกโจรปล้น ข้านี้มันดวงซวยของจริงที่ต้องมาเจอเื่แบบนี้บ่อยๆ
"พวกเ้าอยากจะปล้นเขาแต่ตัวแล้วเขาคงจะไม่มีเงินให้พวกเ้าไปเสียก่อนที่ข้าจะจัดการพวกเ้าส่งทางการ"
"เ้าเป็ใครบังอาจที่จะมาขัดขวางพวกเราหรือเป็พวกเดียวกัน"
"นี่คือตราแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเซียงพวกเ้าอยากโดนปะาหรือ คนเป็โจรปล้นผู้อื่นตามกฏเ้าทั้งหมดต้องถูกปะา!!!"
"สตรีบอบบางอ้อนแอ้นเช่นเ้าเป็ทหารเช่นนั้นหรือพวกเราไม่เชื่อหรอกอย่ามาอวดอ้าง ข่มขู่ข้าเสียให้ยากเลย"
ชิ้งงงง!!!!
"อ๊ากกกกกก"
"ข้าบอกแล้ว เ้าหนุ่มมานี้สิ"
"แม่นางเ้าเป็แม่ทัพหรือ"
"ไม่ใช่ข้ายืมป้ายสามีข้ามา สามีข้าคือหยางอิง"
"แม่ทัพหยางมีภรรยาแล้วหรือ"
"อืมขึ้นม้ามาสิ ข้าจะเข้าเมืองหลวงไปหาแม่ทัพหยาง เ้าจะไปด้วยหรือไม่"
"ข้าขอไปด้วยได้หรือ"
"อืม"
ข้าไปซื้อรถม้าที่เปิดขายอยู่ก่อนที่ข้าจะพาเขาขึ้นรถม้า เ้าหนุ่มนี้หน้าตาดีข้าชอบใบหน้านี้เสียจริง แต่จะแสดงออกมามากก็ไม่ได้ เป็เช่นนี้แล้วข้าก็อยากรู้ว่าเขาอยากไปเห็นข้าทำไมกัน
"แม่นาง เอ่อ...ฮูหยินหยาง ท่านแต่งงานกับแม่ทัพมานานเท่าไหร่แล้ว อ๋อ ข้าเพียงอยากรู้เท่านั้น ถ้าท่านไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็ไร"
"นานแล้วจนข้าจำไม่ได้ ท่านอยากไปหาสามีข้าทำไมหรือ"
"พี่ชายข้า อยากให้ข้าวาดภาพเหมือนของแม่ทัพหยางให้พี่ชายข้าได้เห็นท่านแม่ทัพสักครั้ง"
"เช่นนั้นก็เข้าเมืองหลวงด้วยกันข้าจะพาเ้าไปเจอสามีของข้าเอง"
"ขอบคุณฮูหยินหยางมาก หากมีเื่ใดขอให้ข้าตอบแทนข้าจะช่วยเหลือท่านแน่นอน"
"ได้สิ ถือว่านี้คือคำสัญญาที่เ้าให้ข้าเอาไว้"
นับว่าคำสัญญาของเ้าจะช่วยข้าในวันข้างหน้า ข้านั่งรถม้าอยู่หลายวันก็เข้าถึงเมืองหลวงจึงแวะเข้าพักที่จวนของตนเอง สาวใช้และบ่าวรับใช้เดินมาหาข้าแต่ก็ไม่กล้าพูดเื่อะไรเพราะนานทีปีหนข้าถึงจะกลับมาที่นี้ ส่วนมาข้าจะอยู่ที่ชายแดนเสียมากกว่า ที่นี้เอาไว้เพียงพัก่ที่เข้าวัง โดยที่นี้ข้าจะมีญาติผู้น้องอยูที่นี้กับภรรยา ข้าเลยให้เขาดูแลที่จวนแห่งนี้แทน ส่วนครอบครัวหลักของข้าอยู่ที่ชายแดน
"ท่านพี่กลับมาที่เมืองหลวงทำไมไม่แจ้งน้องสะใภ้ผู้นี้ก่อนเ้าคะ"
"ซือเหนียง ข้ามาจวนตนเองเ้าต้องให้ข้ารายงานการมาเลยหรือ"
"ข้ามิได้คิดเช่นนั้นเพียงแต่ยังไม่ได้เก็บของทำความสะอาดเรือนของท่าน..."
"เงินเดือนที่ข้าทำงานให้ราชสำนัก ข้าส่งมาให้พวกเ้าดูแลจวนเดือนละ 100 ตำลึงทองทุกเดือน พวกเ้ากลับทำงานเหมือนคนี้เีเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหน"
"เรียนนายท่าน พวกเรายังไม่ได้เงินเดือนเลยเ้าค่ะ"
"ใช่ขอรับ เมื่อครึ่งปีที่ผ่านมาพวกเราไม่เคยได้รับเงินเดือนเลยสักอีแปะเดียวขอรับ"
"ซือเหนียง! เ้าตัวดีนักน้องสามรักคนเช่นเ้าได้อย่างไร ไปเอาบัญชีมา!!!"
"ขะข้า..."
"ไปเอาบัญชีมา!!!!"
พ่อบ้านเตียงวิ่งตาแทบกระเด็น เพื่อที่จะไปเอาบัญชีของจวนแห่งนี้ สายตาของนางดูตื่นตระหนกดูท่าว่าน้องสาม ที่เป็ลูกพี่ลูกน้องของข้าคงจะไม่รู้เื่นี้นางคงจะเป่าหูเขา เขาเกิดมาก็เป็เพียงบัณฑิตที่ถูกบิดามารดาอบรมสั่งสอนให้ดูเหมือนเป็คนอยู่ในโอวาทไม่เื่มากใดๆทั้งสิ้นเมื่อโดนโกหกก็ย่อมจะเชื่อฟังโดยไม่มีข้อกังขาใดๆ
"นี้คือบัญชีของทั้งปีนี้ขอรับ"
"ฮูหยินหยาง ท่านเป็ใครกันแน่ข้าสับสนไปหมดแล้ว"
"เ้าหนุ่มข้านี้แหละแม่ทัพหย่งเ้ารอก่อน ข้าค่อยคุยกับเ้าตอนนี้ขอสะสางจวนก่อน พ่อบ้านเจียงดูแลคุณชายท่านนี้ด้วย ข้าถูกใจเขาดูแลดีๆ"
"ขอรับ"
ข้านิ้มเพียงนิดก่อนจะหน้าบึ้งตึงใส่ซือเหนียงดั่งเดิม ให้คนไปแจ้งน้องสามมาหาข้าที่จวนโดยด่วน บัญชีที่ส่งให้ข้ากับต้นฉบับนั้นแตกต่างกันอยู่หลายจุด ข้าเองความจำดีเป็เลิศเพียงนี้กับแค่บัญชีที่บิดาสอนมาั้แ่เด็กเหตุใดจะทำไม่เป็ และข้ารู้ว่านางทุจริตหลายครั้งหลายคราจนตอนนี้สามีอดมื้อกินมื้อบ่าวไพร่ในเรือนต่างอดอยากส่วนนางยังดูดีไม่เหมือนคนอดอยากเลยแม้แต่น้อย
"เ้ามีอะไรแก้ตัวหรือไม่"
"ท่านแม่ทัพข้าไม่ได้ทำผิด ข้าถูกใส่ร้าย"
"ใครจะใส่ร้ายเข้ากัน เ้าแต่งงานกับน้องสามมาสี่ปี ดูเ้าสิรูปร่างมีน้ำมีนวลส่วนน้องสามข้าผอมแห้งเหมือนคนอดอยาก เ้าคิดว่าข้าโง่หรือไร"
"ไม่ใช่เพราะท่านหรือไร ข้ารักท่านมานานแต่พอท่านพ่อขอสมรสให้ข้าและท่านได้ท่านก้กนีไปชายแดนน้องสามท่านเลยต้องแต่งงานกับข้า ท่านถามข้าบ้างมั้ยว่าอยากแต่งงานกับคนที่หลงรักบุรุษเช่นกันเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าอยากหย่าแต่หย่าไม่ได้เพราะท่านพ่อข้าไม่ยอมข้าเลยต้องทนอยู่ที่นี้ สิ่งเดียวที่ข้าจะเก็บจากท่านได้ก็มีเพียงเงินนี้..."
"ข้ามิชอบสตรี เช่นเ้าไปแจ้งทางการให้มาสอบสวนเื่และฝห้นายทะเบียนหลวงมาที่จวนข้าให้นางหน่าจากน้องชายข้าซะ"
"ขอรับ"