ตอนที่ 6 ความลับในห้องสาวใช้
รถยนต์คันเดิม เคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วคฤหาสน์ แมนจอดรถที่หน้าประตูคฤหาสน์ แล้วรีบก้าวลงไปเปิดประตูให้แพรวาอย่างเคยชิน เธอลงจากรถด้วยท่าก้มหน้าเล็กน้อย พลางเอ่ยคำขอบคุณแ่เบา
“ไม่ใช่แบบนั้นครับคุณหนู”
แมนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้แพรวาต้องเงยหน้าขึ้นมอง
“อย่าลืมที่ผมสอนสิครับ ต้องมองตาคนที่พูดด้วย”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วพูดต่อ
“ขออนุญาตนะครับ”
พร้อมกับยื่นมือไปจับที่คางเรียวเล็กของแพรวาอย่างนุ่มนวล ยกใบหน้าหวาน ๆ ให้เงยขึ้นสบตากับเขาในระยะใกล้ชิด
แพรวาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นจับจ้องดวงตาคมเข้มของแมนอย่างไม่คาดฝัน ใบหน้าของเขาที่แม้จะไม่ได้ขาวตี๋เหมือนดาราวัยรุ่นสมัยนี้ แต่กลับมีความคมเข้มแบบชายไทยแท้ เส้นโครงหน้าที่ชัดเจนและดวงตาที่ลึกซึ้ง ทำให้เด็กสาวไร้เดียงสาอย่างแพรวารู้สึกใจเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ความเขินอายแล่นไปทั่วใบหน้าของเธอ พวงแก้มแดงขึ้นมาทันตาเห็น เธอรีบผละสายตาออกจากเขา แล้วกล่าวขอบคุณอีกครั้งด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน ก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินตรงเข้าคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว
แพรวารีบก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยความรู้สึกเขินอายที่ยังคงค้างคาอยู่จากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ก็มีเสียงตะหลิวและกระทะที่ดังมาจากห้องครัว ทำให้เธอรู้ว่าแม่และฝ้ายยังคงวุ่นอยู่กับการทำอาหาร เธอเดินตรงไปที่นั่น
“หนูกลับมาแล้วค่ะคุณแม่”
แพรวากล่าวทักทาย
วาสนาเงยหน้าขึ้นจากหม้อแกงส้ม ส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้ลูกสาวสุดที่รัก
“กลับมาแล้วเหรอลูก วันนี้ที่โรงเรียนเป็ไงบ้าง”
“ก็ดีค่ะ”
แพรวาตอบเสียงแ่ ยังคงมีความไม่มั่นใจในน้ำเสียง
วาสนาพยักหน้าตอบรับ แล้วพูดต่อด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“วันนี้แม่ทำแกงส้มกุ้งของโปรดลูกด้วยนะ เดี๋ยวเรามากินกัน แม่ใกล้เสร็จแล้ว”
ดวงตาของแพรวาเป็ประกายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อเมนูโปรด
“ได้เลยค่ะแม่ เดี๋ยวหนูขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะรีบลงมาเลยค่ะ”
“โอเคจ้ะ”
วาสนาตอบ
แพรวาจึงรีบหมุนตัวขึ้นบันไดไปบนห้องนอนของเธอ เพื่อจัดการธุระส่วนตัว
ตัดกลับมาที่แมน หลังจากจอดรถยนต์คันหรูเข้าที่เรียบร้อย เขาก็เดินทอดน่องไปยังบ้านพักของเขาที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์นัก
บ้านพักลูกจ้างหลังนี้มีหลายห้อง แต่ละห้องถูกจัดสรรไว้ให้พนักงานแต่ละคน และห้องของแมนก็อยู่ใกล้กับห้องของฝ้ายแม่บ้านสาว
เมื่อมาถึงหน้าห้องของตัวเอง แมนกลับไม่ได้ไขกุญแจเข้าไป เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว ความหื่นกระหายที่ถูกจุดชนวนมาทั้งวัน มันยังคงปั่นป่วนอยู่ในร่างกาย
“ขอแวะเข้าห้องฝ้ายหน่อยดีกว่า”
เขาคิดในใจ
แมนรู้ดีว่าฝ้ายคงยังคงวุ่นอยู่ในครัวกับวาสนา นี่เป็โอกาสอันดีที่เขาจะเข้าไปในห้องของเธอโดยไม่มีใครรู้
ที่จริงแล้วแมนมักจะแอบย่องเข้าไปในห้องของฝ้ายอยู่เสมอเมื่อเธอไม่อยู่ และใช้ชุดชั้นในของเธอเพื่อคลายความหื่นกระหายยามที่อารมณ์กามเข้าครอบงำ และในตอนนี้ อารมณ์นั้นก็กำลังพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง
เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ควานหากุญแจสำรองที่เขาแอบทำไว้สำหรับห้องของฝ้าย แล้วค่อย ๆ สอดเข้าไปในรูกุญแจอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะบิดและเปิดประตูเข้าไป
เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในห้องของฝ้าย กลิ่นหอมจาง ๆ ประจำตัวของเธอลอยมาแตะจมูก แมนไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใด นอกจากเป้าหมายหลักของเขา เขาตรงดิ่งไปยังตู้เสื้อผ้าไม้เก่า ๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เปิดลิ้นชักด้านล่างออก เผยให้เห็นกองชุดชั้นในหลากสีสันของแม่บ้านสาว
“วันนี้เอาตัวไหนดีนะ”
แมนพึมพำกับตัวเองอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่ว เขากวาดสายตาเลือกอย่างพิถีพิถันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหยิบกางเกงในตัวจิ๋วสีดำขึ้นมา มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ติดอยู่บนเนื้อผ้า เขาสูดดมมันอย่างเต็มปอด
“ซูดดดด...กลิ่นหอมดีจัง อ่าาาา…”
เขาครางออกมาอย่างพึงพอใจ
แต่ในขณะที่กำลังลูบไล้กางเกงในตัวจิ๋วอยู่นั้น สายตาของแมนก็เหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งที่วางอยู่ก้นลิ้นชัก สิ่งนั้นดูไม่เข้าพวกกับชุดชั้นในเลย มันคือสร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งที่ดูคุ้นตา เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมา พินิจดูอย่างละเอียด
“สร้อยเส้นนี้ดูคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน…”
แมนพึมพำกับตัวเอง พยายามนึกย้อนความทรงจำ
และแล้วภาพ ๆ หนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว เขานึกออกทันที
“นี่มันสร้อยคุณวาสนานี่หน่า ทำไมมาอยู่ตรงนี้”
ความประหลาดใจแปรเปลี่ยนเป็ความเข้าใจอย่างรวดเร็ว
“นี่ฝ้ายขโมยของคุณวาสนาเหรอ”
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าของแมน
“หึหึ แบบนี้เราคงได้สนุกกันแน่ ฝ้ายจ๋า…”
เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ พร้อมกับคิดถึงแผนการบางอย่าง
199
