ก้านธูปกับปริศนามรณะ

        พอกลับมาถึงบ้านแม้จะพยายามทำงานบ้านทุกอย่างเพื่อลืมเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นแต่หัวก็คอยวกไปนึกถึงกองเ๣ื๵๪และศพนั้นอยู่เรื่อยๆจากที่บอกก้านธูปอย่างเข้มแข็งว่าเธอไม่เป็๲อะไรมาตอนนี้รู้สึกเสียใจที่น่าจะยอมไปค้างบ้านของก้านธูปซะ

        “เฮ้อ กินอะไรไม่ลงเลย... แต่แบบนี้ถือว่าเป็๞การลดความอ้วนแล้วกัน”

        แม้แต่ข้าวไข่เจียวราดซอสก็ยังกลืนไม่ลง พอเห็นอะไรที่เป็๲สีแดงๆ แล้วท้องไส้ก็บิดมวนเป็๲คลื่น แม้จะไม่ถึงขั้นอาเจียนออกมาแต่มันก็เป็๲ความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนัก

        ไม่อยากให้ก้านธูปเห็นว่าเธออ่อนแอ

        ไม่อยากถูกยูกิต่อว่าที่ไม่พยายามทำตัวเข้มแข็ง

        พิมพ์ไหมกดมือถือค้างที่หมายเลขของก้านธูปอยู่นาน เธอควรจะโทรหาอีกฝ่ายไหมนะ...

        แต่ว่าเธอกลัวนี่

        การอยู่บ้านคนเดียวทำให้ฟุ้งซ่านง่ายกว่าปกติจะเปิดทีวีตอนนี้ข่าวใหญ่ๆ คงหนีไม่พ้นเ๹ื่๪๫ฆาตกรรายนี้ ซึ่งเธอยังไม่พร้อมที่จะฟังพิมพ์ไหมอยากฟังเสียงของก้านธูป ให้เป็๞กำลังใจสำหรับเธอหน่อยก็ยังดี

        ตู๊ด... ตู๊ด...

        พิมพ์ไหมตัดสินใจโทรหา เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงกริ๊กเธอกำลังพูดฮัลโหล แต่กลับกลายเป็๞ว่าเป็๞เสียงตอบรับอัตโนมัติแทน

        “เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้...”

        ปิ๊บ!

        พิมพ์ไหมปิดเครื่องทันที มือกำโทรศัพท์แน่นจนสั่นสะกดกลั้นความผิดหวังรุนแรงที่ถาโถมอยู่ในใจ

        ไหนบอกว่าโทรหาได้ตลอดไง ทำไมถึงปิดเครื่องล่ะ...

        พิมพ์ไหมยืนนิ่งอย่างนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเห็นว่าเริ่มเย็นแล้วควรจะเก็บผ้าที่ตากไว้ เธอเดินไปหยิบผ้าอย่างเหม่อลอย แต่แล้วลมก็พัดมาวูบใหญ่เสื้อของเธอปลิวหลุดจากราวไปตามลม

        “อ๊ะ! เดี๋ยวสิ!”

        เอื้อมมือไปแต่คว้าไว้ไม่ทันเสื้อนักศึกษาของพิมพ์ไหมปลิวผ่านเขตรั้วไปปะหน้าคนที่เดินผ่านมาพอดีเธอถึงกับหน้าซีด รีบวิ่งเข้าไปหา

        “ขะ ขอโทษด้วยนะคะ ลมมันแรงฉันก็เลยจับไว้ไม่อยู่น่ะค่ะ...”

        เสียงของพิมพ์ไหมขาดหายไปทันทีที่ได้สบตากับหญิงสาวที่เปี่ยมด้วยความลึกลับคนนั้น