...องค์ชายฉินชงหยวน...
เอาจริงเลยนะพ่อเธอเมื่อชาติก่อนยังไม่จู้จี้กับเธอขนาดนี้เลย ให้พูดกันตรง ๆ ตอนนี้เลยก็ยังได้ ระหว่างพ่อมาเฟียที่ลูกเลือกเดินสายธุรกิจขาวสะอาดยังไม่ระรานเธอเท่าเขาเลย ฉินชงหยวนช่างเป็คนที่น่ารำคาญเสียจริง
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยอมรับว่าเธอก็เข้าใจเขาอยู่ มันไม่ได้ผิดอะไรที่จะเป็อย่างนั้น เขาเพิ่งสูญเสียคนที่เขารู้จักไปในคราบของคนที่ยังมีรูปร่างหน้าตาเหมือนคนที่เขาเคยดูแลมาก่อน ไม่ว่าจะเป็ใครก็ทำใจยากทั้งนั้น แม้จะรู้ว่าแข็งแกร่งพอที่จะปลอดภัยแต่ก็ยังห่วงใยอยู่ดี เขาก็ไม่ต่างอะไรกับพ่อแม่ที่ห่วงลูกแม้ว่าลูกจะโตจนมีครอบครัวแล้วนั่นแหละ…
แต่ถึงจะเข้าใจขนาดนี้ก็ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่เปิดใจเข้าใจและหายจากความรำคาญเขาเสียที
ชายหนุ่มผู้มีตำแหน่งเป็ถึงว่าที่ไท่จื่อแห่งเฉียนฉินเปิดกล่องของอวยพรที่ตัวเองถืออยู่ออก เชื่อขนมกินได้เลยจากขนาดกล่องแล้วไม่เครื่องประดับก็พวกผ้าแพรอะไรประมาณนั้น ของเบสิกที่ผู้ชายจะคิดซื้อให้ผู้หญิง ไม่ว่าจะยุคนี้หรือยุคที่เธอจากมาผู้ชายก็ไม่เคยเข้าใจเลยว่าเขาไม่ควรใช้รสนิยมเขาซื้อของให้ผู้หญิง
...ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบของสวยงาม และพวกเธอไม่ค่อยเชื่อในเซนส์ด้านแฟชั่นของผู้ชาย...
แล้วก็เป็ไปอย่างที่คิด ข้างในกล่องนั้นเป็เครื่องประดับที่งดงามวางเรียงกันอยู่แปดชิ้นทุกชิ้นล้วนเข้าเซ็ตกันหมด หวงตี้แย้มสรวลรับตามมารยาทแม้ว่ามันจะดูแกน ๆ มากก็ตามก่อนจะเอ่ยชื่นชมสิ่งนั้นเพียงแค่ตามมารยาทเท่านั้นเช่นกัน หัตถ์น้อยรับของกล่องนั้นมาแม้ว่ามันจะเป็เครื่องประดับที่สวย แต่ด้วยอคติที่มีเลยทำให้เธอเลือกจะมองข้ามรายละเอียดที่สำคัญในเครื่องประดับนั้นไป พระหัตถ์เรียวส่งกล่องนั้นให้กับหลิ่งอี้โดยเลือกที่จะมองข้ามอาการขนลุกแปลก ๆ ยามเมื่อััที่กล่องนั้นไปเสีย
“ขอบพระทัยหวางเย่” เสียงตอบรับอย่างเรียบง่ายเป็ทางการยิ่งเป็การย้ำให้คนที่ได้ยินรับรู้ถึงระยะห่างอย่างชัดเจน
“ขอเชิญตัวแทนจากลู่ซุน” เสียงประกาศตามพิธีดังขึ้นอีกครั้ง
แม้ว่าตัวแทนจากลู่ซุนจะเป็ถึงองค์ไท่จื่อที่เตรียมจะขึ้นปกครองเร็ว ๆ นี้ แต่ด้วยขนาดของเมืองและอำนาจการปกครองที่ถืออยู่ในมือจึงทำให้เขายังถูกจัดตำแหน่งให้เข้าพบเธอทีหลังเมืองใหญ่อย่างเฉียนฉิน ถ้าเทียบให้เห็นภาพในปัจจุบันก็คงจะต้องเทียบลำดับการเข้าพบจาก GDP (Gross Domestic Product/ผลิตภัณฑ์มวลรวมประเทศ) หรือ GNP (Gross National Product/ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ) ล่ะมั้ง อย่างอเมริกาต่อให้ส่งแค่เอกอัครราชทูตมา ก็ยังได้รับเกียรติเข้าพบก่อนวานูอาตูที่ส่งประธานาธิบดีมาอะไรประมาณนั้น...
“ถวายพระพรหนวี่หวงตี้หยางเยว่ซือ” เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังขาดความมั่นใจเช่นเดิม
แม้จะสวมเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ตัดเย็บอย่างดีสวมหมวกประจำตำแหน่ง มีคนเดินตามเสด็จแต่ไม่ว่าอย่างไรเซวี่ยไท่จื่อก็ยังดูหม่นหมองอยู่อย่างนั้นเอง ก็อย่างที่คนในยุคเธอพูดกันบ่อย ๆ ว่าความมั่นใจเป็เครื่องประดับที่หรูหราที่สุด เธอก็เพิ่งจะเห็นภาพชัดวันนี้เอง
“ถวายพระพรเซวี่ยไท่จื่อ” เสียงตอบรับของหนวี่หวงตี้ยังคงเหมือนเดิม
กล่องของที่ขุนนางถือมานั้นไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างเช่นเฉียนฉินทำหากแต่ก็ไม่ได้นับว่าเล็กไปกว่ากันเท่าไหร่ อย่างน้อยของในกล่องนั้นก็ต้องสูงเกือบได้ครึ่งของตัวเธอ การให้ของถวายพระพรนอกจากจะเป็การแสดงมิตรไมตรีต่อต้าซีแล้วแน่นอนว่ามันก็เป็การแสดงความยิ่งใหญ่ของดินแดนตัวเองไปด้วย แม้กระทั่งลู่ซุนที่ยังไม่มั่นคงดีก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน...
...เสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้...
“ของกำนัลนี้ข้าสั่งให้ช่างไม้ของลู่ซุนทำขึ้นเป็พิเศษ”
เซวี่ยไท่จื่อเปิดด้วยประโยคที่น่าสนใจเสมอ ก่อนหน้านี้เขาก็เปิดด้วยประโยคนี้แล้วก็เปิดตัวโต๊ะเครื่องแป้งลางร้าย คราวนี้แม้จะไม่เชื่อเื่โชคลางเท่าไหร่ แต่พอได้ยินประโยคนั้นมิสเฉินก็อดไม่ได้ที่จะใจกระตุกวูบเหมือนกัน...
ขุนนางแห่งลู่ซุนเปิดกล่องออกทันทีที่ได้สัญญาณจากไท่จื่อ ในกล่องนั้นเป็ของที่เธอเองก็ไม่คิดว่าจะได้เหมือนกัน องค์เหนือหัวแห่งต้าซีเบิกพระเนตรกว้างขึ้นอีกนิดเมื่อเห็นของสิ่งนั้น
มันคือพิณอันโตที่ทำจากไม้หอมสลักสวยงามเป็เื่ราวความสัมพันธ์ของต้าซีกับลู่ซุนโดยเฉพาะส่วนของสายพิณที่เปรียบดั่งสายน้ำที่กั้นต้าซีกับลู่ซุนเอาไว้ ไหนจะอัญมณีที่แทรกเอาไว้ตามลายแกะสลักอีก เอาเป็ว่าฝีมือของช่างไม้แห่งลู่ซุนนั้นทำเอาเธอขนลุกอีกรอบอย่างช่วยไม่ได้จริง ๆ
...ให้ตายเถอะ ถ้าจะมีใครตายไปเกิดใหม่เธอขอให้ช่างคนนี้ได้โอกาสนั้นที ฝีมืออย่างนี้ตายไปเสียดายแย่...
“งดงามมาก ลู่ซุนช่างมีช่างศิลป์ที่มากด้วยฝีมือ” คำชมนั้นออกมาจากใจอย่างไม่มีเสแสร้ง
ความคลั่งไคล้ในของเก่าและของโบราณนั้นแม้ตายไปก็แก้ไม่หาย แววเนตรของหนวี่หวงตี้เปล่งประกายแห่งความพึงพระทัยอย่างชัดเจนจนดินแดนอื่นที่พอจะได้ข่าวเื่ความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของต้าซีและลู่ซุนอดจะกังวลใจไม่ได้
ข่าวลือที่ว่าหนวี่หวงตี้กับไท่จื่อสนิทสนมกันเป็พิเศษนั้นไม่ว่าอย่างไรเหล่าขุนนางแห่งลู่ซุนก็ไม่พลาดที่จะเลือกปล่อยข่าวนี้อยู่แล้วยิ่งมีท่าทีพึงใจเป็พิเศษของหนวี่หวงตี้ผสมไปด้วยแล้ว... อย่างน้อยหลายเมืองที่เตรียมของใกล้เคียงกันไว้ก็เริ่มลำบากใจไม่น้อย
“หากมีเวลาจากราชกิจก็เชิญเสด็จไปเยี่ยมชมฝีมือของช่างผู้นี้ได้ทุกเมื่อ”
เซวี่ยไท่จื่อเป็เด็กน้อยที่คาดเดาง่าย เพียงแค่หนวี่หวงตี้แสดงสีพระพักตร์พึงพระทัยเท่านั้นก็เท่ากับว่างานวันนี้ของเขาเสร็จสิ้นแล้ว พระพักตร์ยิ้มแย้มด้วยความพึงพระทัยของไท่จื่อแห่งลู่ซุนนั้นดูสดใสเสียจนแสงตะเกียงดูจะหม่นไปเลยทีเดียว
สำหรับหยางเยว่ซือแล้ว ไม่ว่าจะเป็เครื่องเรือนเครื่องดนตรีหรือแม้กระทั่งตำหนักหากจะทำให้ทรงพอพระทัยแล้วเขาก็เต็มใจที่จะสั่งทำให้ทั้งหมด เพราะสิ่งที่พระองค์ได้ทำให้กับลู่ซุนนั้นต่อให้ต้องใช้ไม้ทั้งขุนเขามาแกะถวายนางก็ไม่แน่ว่าจะสามารถตอบแทนนางได้อย่างพอเพียง...
พิธีการถวายของอวยพรและมอบของตอบแทนยังคงดำเนินไปเรื่อย ๆ เธอเริ่มจะเข้าใจอารมณ์ของพวกนักการเมืองที่ยืนรับมอบแล้ว นี่ยังเป็สมัยโบราณคนที่จดบันทึกเื่พวกนี้ยังใช้บัณฑิตในการจดบันทึกเหตุการณ์อยู่ ถ้าลองเป็สมัยเธอจะต้องมีช่างภาพ เผลอ ๆ บางเมืองต้องมีนักข่าวด้วย การปั้นยิ้มจนถึงเมืองท้าย ๆ ดูจะยากเหลือเกินสำหรับเธอ เธอแทบไม่ได้พักมาหลายวัน อีกทั้งของส่วนใหญ่ไม่เป็พวกของตบแต่งก็เครื่องประดับถือว่าไม่มีอะไรเกินคาดเลยสักอย่างเดียว
อีกเื่หนึ่งที่ทำให้เธอเริ่มคิดได้ในตอนนี้ก็คือภาษาของแต่ละเมืองที่ต่างกันไป เอาไปว่าจบงานนี้เมื่อไหร่เธอน่าจะเจียดเวลาเพื่อเรียนภาษาของแต่ละเมืองสักหน่อย ถึงไม่ได้ใช้ในการทูตอย่างน้อยก็น่าจะมีประโยชน์เวลาที่ฟังคนพวกนั้นคุยกันบ้าง รู้เขารู้เราจะรบหรือไม่รบก็ชนะอยู่ดี ก็เหมือนจีนในปัจจุบันนั่นแหละ ไม่ใช่ทุกคนจะพูดแมนดารินเพราะฉะนั้นอย่างน้อยรู้ไว้หลายสำเนียงหลายภาษาหน่อยก็น่าจะดีกว่า
“ถวายพระพรหนวี่หวงตี้” เสียงหนึ่งที่ฟังดูไม่ค่อยเป็มิตรดังขึ้นตรงหน้าเธอ
เอาล่ะถ้าจะบอกว่าเสียงของชายคนนี้ไม่เป็มิตรแล้วก็คงจะต้องรวมไปถึงทั้งสีหน้าและท่าทางดูถูกอย่างเปิดเผยด้วย รวมถึงของในกล่องนั้นมันเป็กล่องที่ใหญ่มากพอจะบรรจุศพคนได้สักสองสามคนและที่ยิ่งไปกว่านั้นกลิ่นของมันยังเหมือนศพอีกด้วย เหล่าทหารองครักษ์ต่างขยับกายเข้ามาเพื่อเตรียมจะบังเธออย่างรวดเร็ว แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับส่งสัญญาณกลับไปว่าไม่ต้อง
บรรยากาศชวนอึดอัดนี้ไม่ใช่เพียงแค่ชาวต้าซีเท่านั้นที่รู้สึกได้หากแต่เป็ทุกคนที่ยืนอยู่ ณ ที่นั้นไม่เว้นแม้แต่องค์ชายทั้งสองแห่งเฉียนฉินที่จ้องมาที่กลางห้องเช่นกัน ความกดดันนั้นแม้แต่เด็กน้อยอย่างตู้หลิ่งอี้เองก็ยังรู้สึกได้เช่นกัน เด็กน้อยเหลือบมองเสี้ยวพระพักตร์ของเหนือหัวก่อนจะลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นสีหน้านั้นของหนวี่หวงตี้ เขารู้สิทำไมจะไม่รู้เขาฝึกวิชากับนางทุกวัน...
...มองจากยอด M. Tower ยังรู้เลยว่าคนพวกนี้ไม่หวังดี...
แววพระเนตรขององค์เหนือหัวแห่งต้าซีนั้นเปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคนกับสตรีที่ดูเป็มิตรเมื่อครู่ เปลี่ยนไปแทบจะจากหน้ามือเป็หลังมือเลยด้วยซ้ำ บรรยากาศเย็นะเืที่กระจายออกมาจากร่างโปร่งนั้นทำให้ชายที่มาจากโลหยางอดไม่ได้ที่จะขนลุก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องปฏิบัติหน้าที่ให้เสร็จเรียบร้อย...
“ของนี้เป็ของกำนัลถวายพระพรจากโลหยาง ของทรงพระเจริญไม่ต่างจากพยัคฆ์ตัวนี้”
กล่องผ้าขนาดใหญ่เปิดออก ซากเสือตัวโตค่อย ๆ ร่วงออกมาจากกล่องนั้นอย่างน่าอนาถ ตัวของมันใหญ่มากพอที่จะเป็กลุ่มจ่าฝูงได้ าแตามตัวของมันนั้นไม่ได้มีเพียงแผลเดียวโดยเฉพาะอย่างยิ่งรอยเชือกที่ข้อเท้าทั้งสี่ของมันที่บ่งบอกว่ามันถูกทรมานมานานก่อนจะขนมาที่นี่ แววตาของเ้าป่าตัวนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นไม่ต่างจากเหล่าทหารที่กรูกันเข้ามาทันทีแต่ก็ยังช้าไป...
ฉับ!!!
กระบี่เล่มยาวที่เหน็บอยู่ที่เอวของตู้หลิ่งอี้ถูกชักออกมาก่อนจะฟันฉับไปที่คอของชายคนแรกอย่างรวดเร็ว หัวของชายคนนั้นกระเด็นไปก่อนที่ร่างของเสือจะตกถึงพื้นเสียอีก โดยที่สีพระพักตร์ของคนลงมือนั้นยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด และไม่ปล่อยให้ใครได้หายใจนานกระบี่เล่มคมก็สะบัดเข้าบั่นหัวอีกคนที่อยู่ทางซ้ายอย่างรวดเร็ว
ร่างโปร่งของเหนือหัวแห่งต้าซีลอยตัวขึ้นก่อนจะพุ่งเข้าปลิดชีพอีกสองร่างที่ขนซากสัตว์นั้นมาอย่างรวดเร็วพอ ๆ กับสองศพแรก มันเป็เพียงแค่การตวัดดาบด้วยท่าทางง่าย ๆ เท่านั้น หากแต่ความไวและความเฉียบขาดก็ทำให้หัวของชายทั้งสี่คนกลิ้งโค่โร่ไปมาในท้องพระโรงภายในพริบตา
มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่เกิดขึ้นภายในท้องพระโรงเหล่าขุนนางจากต่างแดนบางคนที่ไม่เคยเห็นภาพการสังหารจริงเลยสักครั้งนั้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจด้วยซ้ำ หนวี่หวงตี้พยักพระพักตร์ให้เหล่าทหารรักษาพระองค์เข้ามาจัดการซากที่เหลือให้เรียบร้อย
เืสีแดงสดยังคงกระฉูดออกจากคอของศพที่ถูกตัด ในขณะที่เหล่าทหารก็ช่วยกันจับศพพวกนั้นเอาไว้รวมกันเพื่อให้ง่ายต่อการขนย้าย ในขณะที่ทหารอีกส่วนนั้นรีบเข้าไปปิดกล่องที่มีซากสัตว์ขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว กระบวนการทั้งหมดนั้นแทบไม่ต้องออกปากสั่งการด้วยซ้ำ เหมือนว่าทุกคนจะทำกันเองโดยสัญชาตญาณ
พระหัตถ์น้อยของหนวี่หวงตี้ส่งกระบี่คู่ใจให้กับตู้หลิ่งอี้ก่อนจะลูบหัวเด็กชายตัวน้อยเบา ๆ เป็เชิงปลอบใจ เธอรู้ดีว่าเด็กน้อยที่แม้จะผ่านเหตุการณ์ร้ายมามากแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังไม่ชินกับการสังหารคนต่อหน้าหรอก ตู้หลิ่งอี้เหลือบตามองหนวี่หวงตี้ที่เพิ่งจะสังหารคนไปด้วยสีหน้าที่ดูออกได้ทันทีเลยว่าเขากำลังไม่รู้ว่าจะจัดการกับอารมณ์ของตัวเองอย่างไรดี ใบหน้าที่เหมือนจะฝืนยิ้มหากแต่แววตายังหวาดกลัวของเด็กน้อยนั้นทำให้เธอยิ่งรู้สึกสงสารเข้าไปใหญ่
“เ้าไม่ควรปล่อยให้ใครมาฉกเอาอาวุธไปได้” มิสเฉินผู้คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าควรจะปลอบใจอย่างไรทำได้ดีที่สุดเพียงเบี่ยงประเด็นเท่านั้น
“พ่ะย่ะค่ะ” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยรับด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เขายอมรับเลยว่าในตอนนี้ความกลัวของเขายิ่งพุ่งขึ้นไปมากกว่าเดิมเสียอีก...
“ต้องขออภัยทุกท่านด้วยที่เกิดภาพไม่น่ามองขึ้น”
หนวี่หวงตี้ตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ราวกับไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นทั้งที่ทหารยังยกศพออกไปไม่เสร็จด้วยซ้ำ
เืของราชทูตที่ไหลนองนั้นไม่บ่งบอกอะไรมากไปกว่าความโเี้ของสตรีที่ยืนอยู่กลางห้อง ไม่มีความเมตตา ไม่ใช่การปกครองแบบที่พวกเขาคาดเอาไว้ ว่าจะเป็การปกครองตามวิสัยสตรีนุ่มนวลประนีประนอมไม่เด็ดขาด ไม่ใช่เลยไม่มีความประนีประนอมเลยแม้แต่น้อย ไม่ถามไถ่ ไม่ฟังคำแก้ตัว สังหารทันที ความน่ากลัวของภาพที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่ในห้องนั้นเกิดอาการมวนท้องจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว
ศพของเ้าป่าว่าน่าขยะแขยงแล้ว ศพที่เพิ่งจะตายสด ๆ ไปน่ากลัวกว่ามาก ความสงบของหนวี่หวงตี้ที่ยังคงมีอยู่อย่างครบถ้วนแม้ว่าจะเพิ่งสังหารคนไปนั้นก็เช่นกัน คนที่พวกเขาเพิ่งเห็นว่ามีชีวิตอยู่เมื่อไม่กี่อึดใจที่แล้วบัดนี้ไร้ลมหายใจไปแล้วต่อหน้าพวกเขา ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าคนพวกนั้นรู้ตัวหรือยังว่าตัวเองสิ้นชีพไปแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเร็วเกินไป
แม้แต่เหล่ากงกงของต้าซีเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะต้องค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจด้วยความใจหายเช่นกัน พวกเขาคาดไม่ถึงเหมือนกันว่าฝ่าาจะลงมือเร็วขนาดนี้แถมลงมือโดยไม่ไถ่ถามเสียด้วย ทั้งที่ปกติก็ไม่ได้จะใจร้อนขนาดนี้ด้วยซ้ำ... ราชเลขาเถียนที่เข้าใจได้ทันทีหันไปมองเสี้ยวหน้าของสตรีสูงศักดิ์ด้วยความกังวล จริงอยู่ที่การจัดการให้ไวที่สุดเป็ผลดีที่จะทำให้เื่ครหาที่จะทำให้ต้าซีดูอ่อนแอไม่เด็ดขาดนั้นลดลง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ส่งผลถึงเื่อื่น ๆ ด้วย...
เหล่านางเตี่ยนและนางกำนัลเข้ามาเพื่อเช็ดโลหิตออกอย่างรวดเร็วแม้ว่าจะยังกล้า ๆ กลัว ๆ อยู่ก็ตาม บรรยากาศทุ่งสังหารกำลังถูกจัดการให้เป็บรรยากาศของงานพิธีต่ออย่างรวดเร็ว แต่ถึงอย่างนั้นสายตาของเหล่าผู้ร่วมงานที่มองหนวี่หวงตี้ก็เปลี่ยนไปแล้ว บางอย่างเพิ่มขึ้นมาในใจทุกคนอย่างรวดเร็วและบางอย่างที่ว่านั้นก็ไม่ใช่ในแง่ดีเสมอไปเสียด้วย...
...สายตาของแต่ละคนที่มองมานั้นไม่ต้องคาดเดาให้มากความเลย...
“เกอกงกง เตี่ยนเช็ดเืเสร็จแล้วดำเนินพิธีต่อเถอะ”
ในตอนนั้นพิธีดำเนินต่อไปได้ดีจนกระทั่งถึงการเลี้ยงฉลองในยามค่ำคืนก็จริง แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ไม่เหมือนเดิมก็คือสัญญาณและการวางตัวจากแผ่นดินอื่น การโยนหินลงน้ำอย่างไรก็ย่อมเกิดวงคลื่น แม้ว่าจะผ่านไปได้ดีก็ย่อมเกิดข้อครหาหรือไม่ก็การตีความต่างกันไปแน่นอน
ในแง่ดีก็คือเธอไม่ใช่หนวี่หวงตี้ที่อ่อนแอในสายตาของคนพวกนั้นอีกต่อไป ซึ่งนั่นก็ง่ายขึ้นสำหรับการวางตัว แต่การกระทำอย่างนั้นก็ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงคำว่าโหดร้ายอย่างไร้เหตุผลได้เช่นกัน เพราะอย่างนั้นเธอจึงต้องทำให้เื่ที่ดูคล้ายจะไร้เหตุผลในสายตาคนอื่นนั้นดูมีเหตุผลขึ้น
...หากประกาศาก็เสียทั้งเวลาและกำลัง...
เธอไม่เลือกที่จะทำอะไรที่สิ้นเปลืองทรัพยากรอย่างนั้นแน่นอน ถึงแม้ว่าทุกแผ่นดินที่อยู่ในที่นั้นจะคาดการณ์ถึงเื่าก็ตาม เธอไม่ชอบให้ใครมาเซอร์ไพรส์เธอแต่เธอก็ชอบนักที่จะเซอร์ไพรส์คนอื่น เพราะฉะนั้นเื่นี้เธอจึงชิงทำเื่เซอร์ไพรส์เสียด้วยการไม่ประกาศาแต่ส่งสารไปให้ฝ่ายตรงข้ามยอมสยบแทน
“แทนที่จะทำอย่างนี้ให้ยุ่งยากไม่ยกทัพไปเลยเล่า ต้าซีเราตีล้อมเพียงสิบวันโลหยางก็ต้องแพ้อยู่แล้ว” ไป่หรงซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“สิบวันเชียวหรือ” หยางเยว่ซือกล่าวทวน “แต่ทำอย่างนี้ใช้เวลาเพียงคืนเดียวเท่านั้น”
คำตอบที่ให้ความสำคัญเื่เวลาเป็พิเศษนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ต้องถือว่าเป็เื่ที่เป็ตัวตนของหนวี่หวงตี้ไปแล้ว เถียนเจิ้งซื่อมองเสี้ยวพระพักตร์ที่ต้องแสงจันทร์ของคนที่กำลังสั่งการอยู่ด้วยสายตาหยั่งรู้
เขาเข้าใจดี ‘ตีงูต้องตีให้ตาย’ การสังหารสี่คนนั้นก็เท่ากับการเริ่มตีงูไปแล้ว หากปล่อยให้โลหยางมากำเริบเสิบสานต่อก็จะเท่ากับว่าการสังหารราชทูตนั้นเป็ไปด้วยความอารมณ์ร้อนของเด็กน้อยเท่านั้น หากจะทำก็ต้องกำราบโลหยางให้สิ้นฤทธิ์
“ทุกแผ่นดินย่อมคิดว่าท่านจะประกาศา แม่ทัพจากเฉียนฉินนั่นก็คิด” จอมยุทธ์หนุ่มเอ่ยต่อ
“ทุกแผ่นดินไม่ได้คาดหวังจะเห็นการประกาศา พวกเขาคาดหวังจะเห็นวิธีการที่ข้าสยบโลหยางต่างหาก”
573
