หลังจากเดินกันมาได้ประมาณครึ่งชั่วยามในตะกร้าใบน้อยของหนิงหลงก็มีไก่ฟ้าสองตัวนอนอยู่พร้อมกับเห็ดอีกเล็กน้อยที่หนิงหนิงเก็บได้ เพราะตลอดทางเป็นางที่เดินนำหน้าจึงทำให้นางล่าสัตว์ตัวเล็กได้ง่าย
เมื่อหูของนางได้ยินเสียงเคลื่อนไหวนางก็ยกมือให้คนที่อยู่เื้ันางหยุด แล้วทำสัญญาลักษณ์ให้ทั้งคู่เงียบดวงตากลมเหมือนกระต่ายสีนิล จ้องไปยังร่างขาวๆ อวบๆเบื้องหน้านางก่อนจะง้างธนูแล้วยิงออกไป
ฉึก!เสียงธนูปักเข้าเป้าแบบไม่คลาดเคลื่อนท่วงท่าการยิงของนางนั้นเหมือนนักธนูผู้มากฝีมือทำให้แม้แต่บุรุษอย่างชุนหยางจื่อก็ยังรู้สึกอายเพราะตนเองก็พกธนูมาด้วยหากเขาก็ยังล่าอะไรไม่ได้อยู่ดี
“แม่นางหลี่หากเ้าเก่งถึงเพียงนี้แล้วเ้าจะเรียกข้ามาด้วยทำไม”
“เรียกข้าว่าหนิงหนิงเถอะพี่ชุนส่วนเื่ที่ว่าให้มาด้วยทำไมนั้น เพราะพวกข้า้าขึ้นมาหาสมุนไพรจึงจำเป็ต้องมีผู้ที่เชี่ยวชาญเส้นทางบนูเาอย่างท่านมาด้วยอย่างไรละเ้าค่ะ”
“อ่อเป็เช่นนี้นี่เองข้าก็นึกว่าเ้าอยากให้ข้ามาเป็ผู้คุ้มกันเสียอีก ช่างน่าขายหน้าเสียจริง”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะเ้าคะท่านพี่ชุนหากท่านไม่ว่าอะไรจากนี้ข้าก็คงต้องรบกวนให้ท่านเป็ผู้เดินนำแล้วละเ้าค่ะ”ร่างบางมองไปยังทางเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยพงหญ้า แล้วก็อดขนลุกขึ้นมาไม่ได้
“หืมได้สิงั้นพวกเ้าก็เดินตามข้ามาดีๆก็แล้วกัน”
“เ้าค่ะ/ขอรับ”
“อืมยังไงก็พยายามอย่าอยู่ห่างจากข้ามากนักละ”
พอกล่าวจบร่างสูงของชุนหยางจื่อก็เดินนำออกไปตามมาด้วยหนิงหลงและหนิงหนิงเป็คนเดินปิดท้ายทั้งสามเดินกันมาได้สักพักก็มาถึงทุ่งดอกไม้ที่แสนงดงามแห่งหนึ่งหยางจื่อก็บอกว่าจะพักกินมื้อเที่ยงที่นี่ เพราะมีลำธารอยู่ใกล้ๆ ทุกดอกไม้แห่งนี้
ในระหว่างที่หนิงหนิงนั่งรอพวกเขานางก็เดินสำรวจทุ่งดอกไม้นี้ไปด้วย จนนางขุดได้ดอกไม้หายากมาสองสามต้นและดอกกล้วยไม้ป่ามาอีกสองสามต้นนอกนั้นนางเดินจนทั่วแล้วแต่ก็เจอแค่ดอกไม้ธรรมดาที่หาได้ทั่วไปก่อนนางจะเหลือบไปเห็นต้นดอกอัญชันพุ่มใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ทางไปลำธาร
เด็กสาวจึงเดินไปเก็บดอกอัญชันบนต้นมาพร้อมกับขุดต้นเล็กๆไปด้วยเพราะนางจะเอาดอกอัญชันไปทำเป็ชานอกจากนี้ก็ยังมีดอกเก๊กฮวยที่นางได้เก็บไปก่อนหน้านี้ เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ นางก็กลับไปนั่งรออยู่ใต้ต้นไม้เช่นเดิมก่อนจะเห็นสองหนุ่มเดินกลับมาพร้อมกับกระบอกไม้ไผ่
ทั้งสามคนจึงนั่งพักกินมื้อเที่ยงกันเมื่อกินเสร็จพวกเขาก็เก็บของแล้วเดินทางต่อ เมื่อผ่านทุ่งดอกไม้ไปก็จะเป็เขตป่าทึบซึ่งต้นไม้แต่ละต้นก็สูงใหญ่จนบดบังแสงอาทิตย์ทำให้ในป่าค่อนข้างมืดและเย็นเล็กน้อย
“จากนี้ไปทางข้างหน้าจะเป็พื้นที่ที่มีกับดักค่อนข้างมากพวกเ้าก็เดินระวังๆ กันหน่อยละ แล้วที่สำคัญอย่าเดินห่างจากข้าให้มากเกินไปละเดี๋ยวจะพลัดหลงกันเอา”หยางจื่อเอ่ยเตือนเด็กน้อยทั้งสองซึ่งทั้งคู่ก็ขานรับเป็อย่างดี จึงทำให้เขาค่อยคลายกังวลไปได้บ้างก่อนจะตั้งใจนำทางต่อ
ในระหว่างทางที่เดินผ่านผู้เชี่ยวชาญทางด้านพืชอย่างหนิงหนิงก็ไม่เคยปล่อยให้โอกาสหลุดมือนางคอยบอกพวกเขาต้นไม้ชนิดไหนกินได้บ้าง อันไหนคือสมุนไพรบ้าง ซึ่งก็ทำให้หยางจื่อได้แต่ทึ่งกับความรู้ของนาง
“เสี่ยวหนิงหนิงเ้านี่ยอดไปเลยนะไม่ว่าอะไรก็รู้ไปหมด” หยางจื่อเอ่ยชมแม่นางน้อย ที่กำลังก้มหน้าเก็บสมุนไพรห้ามเืชนิดหนึ่งอยู่
“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกนะเ้าค่ะเมื่อเทียบกับท่านหมอชุนแล้ว ตัวข้าจะนับว่าเป็อะไรได้อ่อพี่ชุนข้างใต้เท้าท่านนั่นก็เป็สมุนไพรชนิดหนึ่งที่ช่วยบรรเทาหวัดได้นะเ้าคะ”
หนิงหนิงชี้ไปที่ต้นฮ่วยซัว*ซึ่งเป็หนึ่งในเครื่องตุ๋นยาจีน เพราะจากหนังสือที่นางได้รับมาจากท่านหมอชุนเ้านี่ถือว่าหาค่อนข้างยากในยุคนี้ ซึ่งมันก็ทำให้เธอค่อนข้างแปลกใจ
เพราะเครื่องตุ๋นยาจีนไม่นับว่าเป็สมุนไพรหายากเลยในยุคของนางจนทำให้นางอดสงสัยไม่ได้ว่าที่นี่ใช่ราชวงค์ฮั่นที่นางรู้จักหรือไม่เพราะไม่ว่าจะการแต่งกาย การดำรงชีวิตและแม้แต่กฎหมายก็ดูคล้ายกันแต่ก็ยังมีบ้างจุดที่ต่างกันอยู่เล็กน้อย
“โอ๊ะดูข้าสิเกือบเหยียบมันเข้าเสียแล้วขอบใจที่บอกข้านะเสี่ยวหนิงหนิง” พูดจบหยางจื่อก็ก้มลงไปขุดสมุนไพรบ้าง
เมื่อขุดเสร็จทั้งสามคนก็ออกเดินทางต่อจนมาถึงลำธารที่นางคุ้นเคยเพราะครั้งที่แล้วนางก็มากับน้องชาย ซึ่งพอข้ามผ่านลำธารไปแล้วทั้งสามคนก็เดินต่อไป หากแต่...
“ท่านพี่หยางจื่อไหนบอกว่าทางนั้นมันไม่อันตรายไงเล่าแล้วนั่นมันคืออะไร”
หนิงหนิงนั่งอยู่บนต้นไม้ด้วยความหวาดกลัวข้างๆ กันก็เป็หนิงหลงได้หยางจื่อหิ้วขึ้นมา ส่วนเบื้องล่างก็เป็หมูป่าสองตัวที่กำลังพุ่งชนต้นไม้ที่พวกนางนั่งอยู่
“เสี่ยวหนิงหนิงเื่นี้พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันก็ทุกครั้งที่พี่มาพี่ไม่เคยเจอนี่”
“....” หนิงหนิง
“....” หนิงหลง
“จริงๆนะ พี่สาบานได้ครั้งนี้มันเป็แค่อุบัติเหตุจริงๆ”
หยางจื่อพยายามพูดแก้ต่างต่อเพราะครั้งนี้มันเป็แค่อุบัติเหตุจริงๆ เพราะทุกครั้งที่ตนมาตนก็ไม่เคยเจอหมูป่าเลย มีเพียงแค่ครั้งนี้ที่มากับพวกนางแล้วถึงได้เจอ
“ถ้าหากเป็เยี่ยงนั้นจริงๆงั้นก็ถือว่าครั้งนี้ข้ากับน้องซวยเองแล้วกัน”
“....” หนิงหลง ข้าไม่เกี่ยวนะ ท่านเป็คนลากข้ามาเองต่างหาก
“จะยังไงก็ช่างมันก่อนเถอะเสี่ยวหนิงหนิงเ้าพอมีวิธีเอาชนะพวกมันรึไม่” หยางจื่อถาม
“ไม่ใช่ว่าไม่มีเพียงแต่ข้าไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะมันได้หรือไม่”
นางมองไปยังเบื้องล่างที่มีหมูป่าสองตัวอยู่แต่ละตัวดูแล้วก็น่าจะหนักราว100-200จินกันเลยทีเดียว ซึ่งถ้าถามนางว่าเอาชนะได้หรือไม่คำตอบมันก็ได้อยู่หากแต่พวกเขาจะเอามันกลับไปเยี่ยงไรต่างหาก
“ถ้าเช่นนั้นก็จัดการเถอะส่วนเื่เอาพวกมันกลับ เ้าแค่ปล่อยให้เป็หน้าที่ของพี่ชายคนนี้ก็พอ”หยางจื่อพูดด้วยท่าทางมั่นใจ
“....” หนิงหนิง น้องชายนางยังดูน่าเชื่อถือกว่าอีก
หลังจากชั่งใจอยู่นานหนิงหนิงก็ตัดสินใจหยิบเอาลูกมะนาวในตะกร้ามาสองสามลูกก่อนจะปาใส่พวกมันซึ่งพวกมันก็ถอยหนีตามที่้า
เมื่อเห็นเช่นนั้นเด็กสาวไหนเลยจะปล่อยให้โอกาสรอดไปง่ายๆนางอาศัยจังหวะที่พวกหมูวิ่งหลบลูกมะนาว ลุกขึ้นนั่งคุกเข่าลงบนกิ่งไม้ข้างนึงอีกข้างก็ตั้งฉากขึ้น แล้วง้างธนูรอจังหวะที่พวกมันหมุนตัวกลับมาแล้ว
ฟิ้ว ฉึก ฉึกฉึก ฉึก
เสียงลูกธนูสี่ดอกปักเข้าดวงตาของพวกมันเข้าอย่างจังซึ่งบนลูกธนูนางยังถ้าสมุนไพรบางอย่างที่ทำให้พวกมันหยุดเคลื่อนไหวไปด้วยเมื่อพวกนางเห็นพวกหมูป่าล้มลง ก็รีบลงจากต้นไม้ ก่อนนางจะหยิบเอากริชเล่มเล็มๆของหยางจื่อ ไปแทงพวกมันซ้ำจนตาย
“พี่ชุนรีบมาดูเถอะว่าจะเอาพวกมันกลับไปยังไง”หนิงหนิงเรียกชายหนุ่มที่กำลังยืนอึ้งกับสิ่งที่เห็นอยู่ซึ่งท่าทางของเขาก็ไม่ได้ต่างจากน้องชายของนางสักเท่าใด
“จะเ้า...”
“เลิกเอาแต่มองแล้วมาช่วยทางนี้ได้แล้ว”นางะโใส่พวกเขาซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะได้ผล เมื่อทั่งคู่รีบเดินมาหานาง
“เ้าทำได้อย่างไรกันยิงลูกธนูพร้อมกันสี่ดอกเช่นนั้น เ้าจะเก่งเกินไปแล้ว” หยางจื่อพูดด้วยความชื่นชมในแววตายังมีความตกตะลึงกับความสามารถของนางอยู่
“พี่ชุนเื่นั้นจะเป็ยังไงก็ช่างมันก่อนเถอะท่านมาดูหน่อยว่าพวกเราจะเอาพวกมันกลับไปยังไง เพราะข้าดูแล้วหมูแต่ละตัวน่าจะหนักราวๆสองร้อยจิน”
หนิงหนิงบอกกับชายหนุ่มก่อนจะเดินไปหามุมนั่งพักเพราะการยิงธนูครั้งเดียวสี่ดอกมันกินแรงนางจริงๆก่อนที่สายตาของนางจะไปเจอเข้ากับต้นไม้ต้นนึงที่อยู่ใกล้ๆนางจึงเดินไปเพื่อที่จะนั่งพักหากแต่...
“ฟ่อฟ่อ”
“....” หนิงหนิง
“ฟ่อฟ่อ”
เ้างูน้อยที่เห็นว่าหนิงหนิงนิ่งไปมันก็เลื้อยไปพันเข้าขานาง แล้วเอาหัวไปถูไถอย่างออดอ้อนซึ่งมันก็สร้างความตกตะลึงให้แก่สองหนุ่มมาก เพราะร่างบางของหนิงหนิงล้มไปแล้ว
“พี่หญิง!!”
“เสี่ยวหนิงหนิง”
“....” หนิงหนิง เป็ลม
“^^” งูน้อย รักข้าสิ
318
