“เก็บตกภาพบรรยากาศงานประกวดดาว-เดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศสนุกสนาน หวานชื่นกันทั่วหน้า เมื่อคู่สร้างคู่สมอย่าง น้อง พ. และ น้อง อ. ยืนกอดกันกลมหลังเวที เ้าตัวอย่างว่าเป็การกอดให้กำลังใจกันแบบเพื่อน แอดไม่รู้ว่าเเบบเพื่อนหรือแบบเฟื่อนกันแน่”
“ข่าวด่วน!! ดาวตัวย่อ พ. โยธา แอบหวานชื่น เดือนตัวย่อ อ. โยธา กอดกันกลมคาหลังเวที ไม่แคร์สื่อแคร์เพื่อนร่วมประกวด ไม่รู้ว่างานนี้เป็กอดให้กำลังใจ หรือกอดให้อะไรกันแน่ถึงได้แนบชิดติดทุกส่วนขนาดนี้”
“เปิดตำนานบทรักคู่ คู่จิ้น คู่ใหม่กับทายาทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และทายาทโรงพยาบาลดัง เคมีเหมาะสมอย่างกับกิ่งทองใบหยก แม่ยกดาว-เดือนตามหวีดกันคอมเมนต์กระจาย!”
…
“อุ่น! เห็นข่าวในเพจพวกนี้รึยัง รูปอุ่นเต็มเพจไปหมดเลย”
“รูปเรา? รูปอะไร”
“ก็รูปที่อุ่นยืนกอดกับเพียงฟ้าหลังเวทียังไงเล่าาาาา”
“ห๊าาาา รู้ั้แ่สองเดือนที่แล้วอะนะ”
“ก็ใช่นะสิ นี่ยังงงอยู่เลยว่าขุดขึ้นมาทำไมเอาป่านนี้”
“ไหนเราขอดูหน่อย”
ข่าวที่โอให้ผมดูมาจากเพจของมหาวิทยาลัย กัยเพจของคณะ เพิ่งพาดหัวข่าวเมื่อเช้านี้เอง
ใส่ตัวย่อมาชัดเจนขนาดนี้ไม่ต้องย่อก็ได้มั้งครับ ตัวย่อดาวเดือนโยธาปีล่าสุดมันจะมีใครไปได้ ถึงจะมีการเบลอหน้าไว้ก็เถอะ ให้เด็กอนุบาลเดายังดูออกเลย
คู่จิ้น? แล้วผมไปจิ้นไปเจิ้นกับเพียงฟ้าั้แ่เมื่อไหร่ จบจากงานนั้นก็แทบไม่ได้คุยไม่ได้ติดต่อกันเลย ใครๆ ก็รู้ว่าเพียงฟ้าคนนี้ชอบพี่เปรมมากขนาดไหน
“เอาไงอ่ะอุ่น”
“ไม่รู้ ข่าวไม่ได้เป็ความจริงสักหน่อย ปล่อยไปเถอะ เราไม่ใช่ดาราไม่กังวลเื่พวกนี้หรอก”
“เอางั้นหรอ ไม่ออกมาโพสหรืออธิบายอะไรหน่อยหรอ”
“ไม่เอาดีกว่า ปล่อยไว้แบบนี้แหละ เดี๋ยวข่าวก็เงียบไปเอง”
“งั้นขึ้นเรียนกันเถอะใกล้เวลาแล้ว”
ระหว่างทางที่พวกเขาเดินขึ้นตึกรียน มักมีสายตาหลายคู่มองมาทางนี้เหมือนกัน คล้ายกับมีความสงสัยแต่ไม่กล้าถาม ถ้าไม่ถามเขาก็ไม่ตอบ ไร้สาระ เขากับเพียงฟ้าเป็แค่เพื่อนร่วมสาขาเท่านั้น
“อุ่น เราขอคุยด้วยหน่อย”
หญิงสาวที่ตกเป็ข่าวร่วมกับเขา ทักทางขอคุยเป็การส่วนตัวกับเขาก่อนเข้าห้องเรียน อุ่นเองก็เดินตามออกมาอย่างเงียบๆ ปล่อยให้โอเข้าห้องไปก่อน
“เราเข้าเื่เลยแล้วกัน อุ่นช่วยไปแก้ข่าวให้เราหน่อยได้ไหม คือเราไม่อยากเป็ข่าวกับอุ่น เรากลัวคนของเราเข้าใจผิด”
“ให้เราแก้ยังไง”
อ๋ออออ ที่แท้เพียงฟ้าก็มาคุยกับเขาเื่ข่าวนี่เอง เขาเข้าใจแล้ว เพียงฟ้าคงกลัวคนที่กำลังคุยด้วยเข้าใจผิด อันนี้อุ่นก็เห็นด้วยนะ เขาเองก็ไม่อยากเป็ต้นเหตุให้คนทะเลาะกัน
“อุ่นไปโพสอะไรก็ได้ แก้ข่าวว่าเราไม่ได้เป็อะไรกันอ่ะ”
“ได้ แต่รอพักเที่ยงได้ไหม ตอนนี้กลับไปเรียนก่อนเถอะ อาจารย์ใกล้เข้าแล้ว”
“อื้ม เราจะรอนะ”
“สบายใจได้”
.
.
.
“อุ่นขอให้พื้นที่ส่วนตัว แก้ข่าวคู่จิ้น คู่รัก คู่ใหม่จากเพจที่ลงข่าวเมื่อเช้านะครับ เราเป็เพียงเพื่อนร่วมสาขากันเท่านั้นครับ ภาพที่ทุกคนเห็นเราเพียงกอดให้กำลังใจก่อนขึ้นเวทีเท่านั้น อุ่นหวังว่าทุกคนจะเข้าใจ ไม่นำข่าวไปพูดในเชิงเสียหายให้ทั้งผมและเพื่อนของผมเสียหาย ขอบคุณครับ”
•••
อุ่นกดโพสบนแพลตฟอร์มโซเซียลส่วนตัวของตัวเอง แจ้งแก้ไขข้อมูลที่ทุกคนอาจเข้าใจผิด จนทำให้เื่มันบานปลาย สร้างความเสียหาให้กับเพียงฟ้าได้ ผมเป็ผู้ชายไม่มีเื่เสียหายให้กระทบอะไร
“รูมเมทของกูกลายเป็คนดังไปแล้วเหรอว่ะเนี่ย”
“เปรม”
“พี่เปรมหวัดดีครับพี่”
“นั่งด้วยดิ โต๊ะเต็มหมดแล้ว ใช่ไหมไอ้เจต”
“ห้ะ? เออๆ”
เปรมขยิบตาส่งซิกให้เพื่อนข้างกาย ให้เออออตามตน เมื่อเห็นว่ายังมีที่ว่างสำหรับสองคนได้นั่งร่วมโต๊ะ
ความจริงพวกผมมีโต๊ะที่จองเอาไว้แล้ว แต่พอเห็นข่าววันนี้แล้วชักจะหงุดหงิดขึ้นมาหน่อยๆ ใครมันแม่งลงข่าวอย่างนี้ว่ะ โคตรปั่น ภาพดองไว้เป็ชาติแล้วเพิ่งจะขุดเอามาโพส
ยังดีที่โอบอุ่นโพสแก้ข่าวไปแล้วเมื่อกี้ พอทำให้ผมใจเย็นลงได้บ้าง
“เชิญครับ”
“มึงกินลูกชิ้นไหมอุ่น”
“เราไม่กินแป้ง”
“แล้วเส้นในถ้วยมึงทำจากหมูรึไง อย่ามากวนตีน”
อุ่นคว่ำปากกส่งกลับคนตัวสูงไปทีหนึ่ง ในห้องกับข้างนอกต่างกันฟ้ากับเหว ตามจริงพวกเราตกลงกันแล้ว เวลาอยู่ในคณะเราจะเรียกกันตามเดิมไม่ให้เป็ที่สังเกต
แต่ว่าเพื่อนทุกคนในห้องเรียกพี่เปรมกันหมดเลย ยกเว้นเขา ที่เรียกเปรมเฉยๆ กลายเป็ว่าเขานี่แหละที่เป็แกะดำ เพื่อนร่วมห้องมองเข้าเป็คนไม่เคารพผู้ใหญ่ไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนเ้าตัวก็เฉยเมยไม่โต้ตอบอะไรเลย
“อยากกินหมูแดงมากกว่าลูกชิ้น”
“เื่เยอะ”
ปากว่าแต่มือก็ตักประเคนหมูแดงจ่อให้ถึงปาก อย่างลืมตัว อุ่นเองก็รับเข้าปากอย่างเคยตัวเช่นกัน
แต่อุ่นลืมคิดไปว่าที่นี่ไม่ได้มีกันแค่สองคน ผู้ร่วมโต๊ะอย่างโอกับพี่เจต ที่อยู่ในอาการนิ่งค้างใ ที่ชายโฉดสุดฮอตอย่างปรเมศ จะมานั่งป้อนเอาใจหนุ่มหน้าตี๋ดีกรีเดือนสาขา กันกลางโรงอาหารไม่เกรงใจสายตานับร้อยแบบนี้
“อร่อยไหมครับของพี่”
“อร่อย แต่ว่ามีอีกไหมอ่ะ อุ่นชอบ”
กลายเป็ว่าทั้งสองหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเองเสียแล้ว จนลืมว่ายังมีเพื่อนทั้งสองยังนั่งมองอยู่ไม่วางตา ไหนจะสรรพนามที่เรียกกันเปลี่ยนไป จนคนฟังรู้สึกแปลกหู
“อะแฮ่ม!”
เจตดีดนิ้ว กระแอมไอขัดชายร่างสูงสองคนให้ออกจากภวังตัวเอง
“พวกมึงหยุดก่อนดิ คนมองเป็แถบแล้ว กลับไปหวานกันที่ห้อง”
“จิ”
เป็เปรมที่เดาะลิ้นขัดใจที่เพื่อนชายข้างกันขัดบทกลางป้อง ต่างกับอุ่นที่เลิ่กลั่กเก็บอาการไม่อยู่ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่กันสองคน
ซวยแล้วโอบอุ่น มีใครเห็นเมื่อกี้ไหมนะ ไม่น่าเผลอตัวเลย
“รีบกินเถอะ ตอนบ่ายมีควิซ”
เป็โอที่ตัดบท แก้สถานะการกระอักกระอวนครั้งนี้ เก็บความสงสัยไว้ในใจ รอจังหวะถามเพื่อนชายให้รู้ความ
“อุ่นกับพี่เปรมนี่ยังไง คบกันอยู่เหรอ”
อุ่นใตาเหลือกที่โอถามกันตรงๆ
“ไม่ต้องเปิด บอกมาเถอะ เราแค่ถามให้แน่ใจ”
“คือเรา…”
“บอกมาเถอะ เราเข้าใจ อีกอย่างเราเป็เพื่อนกันนะ”
ถ้าให้เดาโอน่าจะรู้เื่ของเขากับเปรมมาบ้างแล้ว แต่รู้จากที่ไหนคงไม่ต้องสืบ เกือบทุกเที่ยงพี่เปรมมักจะพาพี่เจตมานั่งร่วมวงกินข้าวอยู่บ่อยครั้ง
ส่วนคนที่มีพิรุธมากที่สุดคงไม่พ้นพี่เปรม รายนั้นไม่สนหน้าอินทร์สนหน้าพรหม หน้าไหนทั้งนั้น ในห้องทำแบบไหน อยู่ข้างนอกก็ทำแบบนั้น ไม่เก็บท่าทีเลยสักนิด จนเขาต้องออกปากดุอยู่บ่อยครั้ง
“เรากับพี่เปรมกำลังคุยกันมาสักพักแล้ว”
“อุ่นกับพี่เปรมเป็เกย์หรอ”
โอถามได้สะอึกมาก เขาจะตอบยังไงล่ะทีนี้ ตัวเขา เขารู้ดีกว่าตัวเองเป็อะไร แต่สำหรับพี่เปรมเขาไม่แน่ใจ
“เราเป็เกย์ แต่พี่เปรมไม่ใช่ โอจะรังเกียจเรารึเปล่า”
“นี่มันยุคไหนแล้วอุ่น เื่เพศมันเปิดกว้างแล้ว เรารับได้ ไม่ต้องกังวล เราโอเคมากๆ”
“ขอบคุณโอมากนะที่เข้าใจเรา แต่เรามีเื่จะขออีกอย่าง ช่วยเก็บเื่นี้เป็ความลับได้ไหม เรายังไม่พร้อมที่จะเปิดด้วยเหตุผลส่วนตัวบ้างอย่าง”
เหตุผลที่ว่าคงหนีไม่พ้นเื่ที่บ้านตามเคย
“สบายใจได้ จะมีแค่เราที่รู้ในวันนี้”
“ขอบคุณโอมากนะ”
“เพื่อนกัน ตอนนี้กลับห้องกันเถอะ”
เสียงแตรรถ BMW คันคุ้นตาจอดเทียบริมฟุตบาทหน้าคณะ อุ่นยิ้มรับก่อนเปิดประตูสอดตัวเองเข้าประจำที่อย่างคุ้นชิน
“อยากกินอะไร”
“อุ่นอยากกินติ่มซำ”
“กินข้าวหมูแดงข้างทางก่อนได้ไหมครับ พี่เพิ่งโอนให้บ้านเด็กกำพร้าไป”
“ไปกินเถอะครับ อุ่นมีบัตรกำนันจากคุณปู่ กินฟรี 20 รายการเชียวนะ มื้อนี้เราไม่ต้องเสียสักบาท”
อุ่นอ้างข้างๆ คูๆ ออกไป หากบอกว่าตนจะเป็คนเลี้ยง อีกคนคงไม่ยอมแน่ พี่เปรมไม่เคยร้องขออะไรจากเขาเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เราออกไปกินข้าวข้างนอกมักจะหารครึ่งกันจ่าย แต่ส่วนมากจะเป็พี่เปรมที่จัดการดูแลในเื่นี้ทั้งหมด ชิงจ่ายตัดหน้าเขาก่อนเกือบทุกครั้ง
นั่นยิ่งทำให้เขามันใจว่าผู้ชายคนนี้คุยกับเขาไม่ได้หวังอะไรจากตัวเขาสักอย่าง เป็เขาเสียเองที่เป็ผู้รับที่อีกคนทำให้ บริการ ดูแลเป็อย่างดี
“แน่ใจ?”
“สุดๆ”
“งั้นจัดไป”
“เดี๋ยวอุ่นเปิดจีพีเอสให้นะครับ”
“ครับ กินเสร็จแล้วพี่จะวนไปส่งอุ่นที่ห้องก่อน ค่อยไปทำงาน”
“จะทันเหรอครับ อุ่นกลับเองก็ได้”
เด็กคนนี้ลืมรึเปล่าว่ารถที่เขาขับอยู่ เป็รถของที่บ้านตัวเอง จะมาเกรงใจอะไรกัน มันควรเป็เขาสิที่ต้องเกรงใจ นับวันเด็กคนนี้ยิ่งน่ารักมากขึ้นเรื่อยๆ น่ารักจนทำเขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว
“พี่จะไปส่ง” เปรมเน้นเสียงเข้มตัดจบบทสนทนา ไม่ให้อีกคนปฏิเสธ ส่วนอีกคนก็ตอบกลับมาอย่างน่ารัก
“คร้าบบบบบบ รับทราบคร้าบบบบ”
.
.
ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของโอบอุ่น ดำเนินมาจนถึงวันสอบสุดท้ายในเทอมแรกของนิสิตปีหนึ่ง วิชาสอบของคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีหนึ่ง
เป็วิชาสอบพื้นฐานที่เหมือนกันทั้งหมด เทอมแรกเป็การเรียนปูพื้นฐานของคณะ ข้อสอบส่วนใหญ่ก็คล้ายคลึงกับมัธยมอยู่มาก เป็เทอมที่ควรค่าแก่การโกยคะแนน
“เปิดเทอมย่อยไปเที่ยวไหนรึเปล่าอุ่น”
“ไม่มีอ่ะ คงจะกลับไปอยู่บ้านละมั้ง โอละไปไหน”
“นี่ไง เราว่าจะมาชวนไปเที่ยวทะเลกันสักสามสี่วัน พักผ่อนเอาแรงมาสู้กับเทอมหน้าสักหน่อย”
“จริงหรอ! ที่ไหนอ่ะ!”
ได้ยินคำว่าเที่ยวหูเล็กถึงกับผึ่งบานเป็กระดงข้ึนมาทันใด
“ทะเลในจังหวัดทางภาคใต้อ่ะ อุ่นว่าไง”
“ไป! เราไปได้ทุกที่ ที่มีทะเลสวยๆ น้ำใสๆ”
“ที่เราหาข้อมูลมาเกาะที่เราจะไปอาหารอร่อย ทะเลน้ำใส รวยทำธรรมชาติ”
“งั้นไป ไปเลย ไปวันไหน พรุ่งนี้เลยไหม”
“อุ่นใจเย็นก่อน วันนี้เรามีนัดกับรุ่นพี่ที่บาร์นะ ไปพรุ่งนี้ไม่น่าไหวเด้อ”
“งั้นวันไหนอ่ะ เราตื่นเต้นอยากไปเร็วๆ”
“ค่อยว่ากัน เราขอไปจัดแพลนก่อน ว่าแต่เราจะไปกันแค่สองคนเองเหรอ”
“จริงด้วย เราชวนพี่เปรมกับพี่เจตไปด้วยดีไหม มีปีย์ด้วยอีกคน”
“ก็ดีนะ คนเยอะน่าจะสนุกดี”
“งั้นเดี๋ยวเราไปชวนก่อนนะ ได้เื่ยังไงเราบอกอีกที”
“ตามนั้น งั้นเราแยกย้ายกันก่อนนะ เจอกันที่ร้านคืนนี้เลยไหม”
“เดี๋ยวเราให้พี่เปรมไปรับ จะได้ไปด้วยกันทีเดียวเลย สองทุ่มล้อหมุนนะ”
“ดิว”
.
.
“ไปแต่งตัวใหม่”
“ห้ะ?”
“ใส่แค่กางเกงช้างกับเสื้อยืดก็พอ คนกันเองไม่ต้องมากพิธี”
“ถามจริงดิพี่เปรม อุ่นไปบาร์นะไม่ได้ไปซื้อผัดไทย”
“สำหรับอุ่น แต่งอะไรก็ดูดี เพราะงั้นไปเปลี่ยนชุดซะ”
“ไม่เอา อุ่นเลือกแล้ว ี้เีถอดแล้วด้วย”
วันนี้เขาแต่งตัวด้วยชุดสบายๆ สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนพับแขน สวมทับในด้วยกางเกงชิโนสีขาวขาดเข่าหนึ่งข้าง เข้าชุดกับเข็มขัดสีดำเส้นเล็ก ปิดท้ายด้วยรองเท้าหุ้มส้นสีขาว
เนี่ย! มันไม่เรียบร้อยตรงไหน ดูดีมีสไตล์ ไม่ทางการ แต่ก็ไม่ธรรมดาจนเกินไป
“กางเกงมันขาด ไม่เหมาะ”
“อุ่นไม่ได้เข้าวัดไปทำบุญนะครับ แล้วทีพี่เปรมละแต่งตัวอย่างกับไปเดินตลาด”
กางเกงคาร์โกสีดำขาสั้นคลุมเข่า ชิ้นบนเป็เสื้อยืดคอกลมสีขาวลาดลายมินิมอล สะอาดตา ปิดจบด้วยร้องเท้าบาสหุ้มข้อ โชว์หน้าแข่งแกร่งฉบับนักกีฬา
เนี่ย! แบบนี้เขาเรียกแต่งตัวโชว์เนื้อโชว์หนัง ยังมีหน้ามากล้าว่าเขาอีก
“จิ ขัดใจตลอด ไม่เปลี่ยนก็ไม่ต้องเปลี่ยน หนาวขึ้นมาอย่าหาว่าไม่เตือน”
“พี่เปรมบอกตัวเองเถอะครับ”
“เถียงคำไม่ตกฟาก”
“ออกกันได้แล้วครับ โอรอแย่แล้ว”
“ครับ ตามบัญชาเลยครับคุณหนู”
1K
