ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ตอนที่ 85 การกระทำที่แท้จริง

“พันแผลรึยัง?”

“เกี่ยวอะไรกับนายมิทราบ?”

“เฉินเจิ้นถิงสอนลูกแบบนี้เหรอ?”

สีหน้าของเฉินอันหลานมืดครึ้มลงและเตรียมจะลงไม้ลงมืออีกครั้ง ลานเซลอตเห็นเขาไม่ยอมเชื่อฟังจึงจับรวบมือทั้งสองข้างของอีกคนไปไว้ด้านหลัง ก่อนจะยกไดร์ขึ้นมาเป่าผมให้กับอีกฝ่าย เฉินอันหลานขัดขืน ลานเซลอตจึงจับอีกฝ่ายพลิกตัวให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้ดิ้นหลุดไป

“ปล่อย!”

“อย่าขัดขืน”

“ประสาทรึไง”

“ประสาท?”

นัยน์ตาสีดำสนิทมืดครึ้มลง ลานเซลอตจับยกสะโพกของเฉินอันหลานขึ้นอย่างกะทันหันจนอีกฝ่ายผวาเฮือกเอื้อมมือไปโอบรอบคอของอัลฟ่าหนุ่มเอาไว้ตามสัญชาตญาณ เฉินอันหลานจ้องเขม็งไปทางคนที่ทำให้เขาตกใจด้วยสายตาคาดโทษ ลานเซลอตเองก็จ้องเขาตอบอยู่นานจากนั้นจึงได้ยอมปล่อยมือออก เฉินอันหลาน นั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าด้วยความเจ็บปวดจากการกอดรัดฟัดเหวี่ยงของอีกฝ่ายเมื่อครู่

“เจ็บเหรอ?” ลานเซลอตถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เฉินอันหลานกัดฟันกรอดพร้อมกับจ้องมองไปทางตัวการที่ทำเขาเจ็บตรงหน้า

ลานเซลอตชายตามองหน้าเฉินอันหลานก่อนจะยกไดร์ขึ้นเป่าผมที่เปียกชุ่มให้กับคนตรงหน้าต่อไป ตอนนี้เฉินอันหลานทำได้แค่เพียงนั่งจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาอาฆาตอยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าไม่สามารถขยับไปไหนได้

“นายคิดจะทำอะไรกันแน่?”

“มีกลิ่นผู้ชายคนอื่น”

“อะไรนะ?”

มือที่กำลังจับไดร์เป่าผมของลานเซลอตหยุดชะงักลงเล็กน้อยพร้อมกับ คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากัน อัลฟ่าหนุ่มยื่นมือออกไปดึงคอเสื้อคนตรงข้ามมาตรงหน้าของตัวเองทำเอาเฉินอันหลานเกือบหน้าคว่ำลงจากอ่างล้างหน้าเลยทีเดียว

“ทำอะไรเนี่ย?!” เฉินอันหลานพูดขึ้นด้วยความโมโห

“วันนี้ออกไปข้างนอกมาเหรอ?” ลานเซลอตจับคอเสื้อชุดนอนของ เฉินอันหลานไม่ปล่อย ก่อนจะขยับเข้าไปดมบริเวณซอกคอของโอเมก้าหนุ่ม

“ยาฆ่าเชื้อ กาแฟ ผู้ชาย”

เฉินอันหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย

“นายให้คนสะกดรอยตามฉันงั้นเหรอ?”

ลานเซลอตยกมือขึ้นหมายจะจับเส้นผมของเฉินอันหลาน แต่กลับถูกอีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ มือของอัลฟ่าหนุ่มยกค้างอยู่แบบนั้น นัยน์ตาสีดำสนิทกลอกมองไปทางเฉินอันหลานด้วยสายตาเรียบเฉย

“นายไม่เคยดมกลิ่นบนร่างกายของตัวเองมาก่อนเหรอ?”

เฉินอันหลานผงะไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ก้มลงสูดกลิ่นกายตัวเองแบบที่อีกฝ่ายว่า ตอนกลางวันเขาไปที่แผนกนิติเวชของสถานีตำรวจมา อีกทั้งยังอยู่ในห้องรักษาศพเป็นนานสองนาน หลังจากนั้นก็ยังดื่มกาแฟที่ลู่ฮหวายซื้อมาอีกด้วย

ถึงอย่างนั้นเมื่อกี้เขาก็เพิ่งอาบน้ำไป ลานเซลอตจะมาบอกว่าได้กลิ่นมาจากตัวเขานั่นเป็นไปไม่ได้ มีเพียงอย่างเดียวคืออัลฟ่าตรงหน้าโกหก

“ฉันออกไปก็จริง แต่นายจะได้กลิ่นคนอื่นจากตัวฉันได้ยังไง?”

“ลางสังหรณ์”

“ตลกหรือไง?”

ลานเซลอตรวบเอวของเฉินอันหลานแล้วดึงเข้ามาใกล้ตัว เขาก้มหน้าลง แล้วซุกปลายจมูกลงกับซอกคอของอีกฝ่ายเพื่อทำการพิสูจน์กลิ่นอย่างละเอียดอีกครั้ง เฉินอันหลานผลักคนรุ่มร่ามออกตามสัญชาตญาณแต่กลับถูกมือใหญ่โอบเอวไว้แน่น ยิ่งกว่าเดิม

“ได้กลิ่นไหมล่ะ?” เฉินอันหลานดิ้น

“ได้กลิ่นแล้วก็ปล่อย!”

“ผู้ชายคนไหนซื้อกาแฟมาให้?”

“นายเดาเก่งนี่”

“อืม”

เฉินอันหลานยิ้มเย็นจากนั้นก็ยกมือขึ้นผลักลานเซลอตออกไป เขาใช้สายตา เย็นชาจ้องเขม็งไปยังคนตรงหน้าแล้วพูดขึ้น

“แล้วก็คงเดาได้ด้วยว่าก่อนที่ฉันจะเข้ามาอาบน้ำ ฉันถอดเสื้อผ้าแขวนไว้ในห้องนอน ตอนที่กินกาแฟเมื่อตอนกลางวันฉันไม่ทันระวังจึงทำมันหกใส่เสื้อเล็กน้อย ดังนั้น...” เฉินอันหลานขยับเข้าไปใกล้ลานเซลอต

“…นายก็เลยลองหยั่งเชิงฉันงั้นสิ?”

นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนประกายบางอย่างออกมาวูบหนึ่งก่อนเจ้าของดวงตาจะหันไปมองเฉินอันหลานแล้วเอ่ยถามหน้าตาย

“งั้นสรุปว่ามีหรือไม่มี?”

“เกี่ยวอะไรกับนายงั้นเหรอ?”

“ทำไมไม่พูดล่ะ นายมาที่นี่เพื่อจับผิดฉันอยู่แล้วนี่?” เฉินอันหลานขยับเข้ามากระซิบข้างหูของลานเซลอตด้วยเสียงต่ำ ๆ

“ยาฆ่าเชื้อเอย กาแฟเอย ผู้ชายเอย เรื่องที่นายอยากรู้ไม่ใช่ใครซื้อกาแฟ มาให้ฉัน แต่ฉันออกไปพบใครวันนี้ต่างหาก?”

ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย ทว่าลานเซลอตไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไป

เฉินอันหลานรับไดร์เป่าผมที่อยู่ในมือของลานเซลอตมาปิดเครื่อง เขาวางมันลงบนเคาน์เตอร์ จากนั้นก็ยืดตัวขึ้นแล้วก้มหน้าลงมองอีกคนที่อยู่ต่ำกว่าตนเล็กน้อย

“วันที่นายปรากฏตัวที่ท่าเรือชุ่นเทียนไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม? นายน่าจะ ได้ข่าวมาก่อนแล้วใช่ไหมล่ะ นายรู้ว่ายาเสพติดลอตนั้นอยู่ในมือของหรงอันชิ่ง ดังนั้นนายก็เลยอยากไปตรวจสอบมันใช่ไหม?”

“อืม ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

“นี่ถือว่ายอมรับแล้วใช่ไหม?”

ลานเซลอตมองไปทางเฉินอันหลานโดยไม่พูดอะไร

เฉินอันหลานยกมือขึ้นมาจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย

“นายไม่ต้องมาลองหยั่งเชิงฉันหรอก การขึ้นเรือวิกตอเรียในครั้งนั้นฉันแค่ ขึ้นไปปฏิบัติภารกิจ อีกอย่างของของนายก็เข้ามาสู่เมืองอวิ๋นกัง เราไม่สามารถนั่งดูเฉย ๆ ให้พวกนายขนของเข้าเมืองหน้าตาเฉยได้หรอก”

“ใครทำอะไรไว้ก็ควรรับผลตามนั้น”

“นี่คือเหตุผลของฉัน ถ้าของของนายไม่เข้าเมืองอวิ๋นกัง ฉันก็ไม่มีความจำเป็น ต้องขึ้นเรือนั่น”

“เหตุผลดีนี่”

เฉินอันหลานหัวเราะอย่างเย็นชาและเตรียมจะกระโดดลงจากอ่างล้างหน้า

“แต่เหตุผลนั่นเกี่ยวอะไรกับฉันกันล่ะ?” ลานเซลอตพูดขึ้นอย่างไม่แยแส

เฉินอันหลานถึงกับชะงักไป หลังจากนิ่งค้างไปหลายวินาที เขาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นแล้วมองไปทางลานเซลอตด้วยแววตาสับสน

ลานเซลอตยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเฉินอันหลาน นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปบนผิวกายของเขาแผ่วเบา

“การสอบสวนคดีอย่างละเอียดรอบคอบเป็นเรื่องที่ถูกต้อง ปฏิบัติตามหน้าที่อย่างสุดกำลัง ผดุงไว้ซึ่งความยุติธรรม แต่สิ่งที่พวกเขาผดุงไม่ใช่ความยุติธรรมของฉัน หน้าที่ของพวกเขาไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับฉัน คนเราต้องอยู่เพื่อให้มีชีวิตรอด ดังนั้นการจะมีชีวิตรอดได้... จุดนี้ทุกคนย่อมเข้าใจดี”

เฉินอันหลานขมวดคิ้ว

“นายกำลังเตือนฉันงั้นเหรอ?”

“เตือนตัวเองต่างหาก” ลานเซลอตบีบปลายคางของเฉินอันหลานเบา ๆ แล้วบังคับศีรษะของอีกฝ่ายให้หันมาหา

“ในขณะที่คนอื่นกำลังคิดเพื่อเอาตัวรอด แต่นายกำลังทำลายผลประโยชน์ของตัวเอง อย่าพยายามรักษาความมีมโนธรรมอะไรก็ตามจนทำร้ายตัวเอง”

“งั้นแสดงว่านายเองก็เคยคิดทำเพื่อคนอื่นมาก่อนงั้นสิ?”

“ผู้สืบทอดตระกูลเอสเตไม่จำเป็นต้องคิดเพื่อใคร”

“ก็จริง นายเป็นผู้สืบทอดของตระกูลมาตั้งแต่เกิด จะไปเข้าใจการคิดเพื่อคนอื่นได้ยังไงกันล่ะ?”

“แล้วนายล่ะ?”

“ฉันแตกต่างจากนาย อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวและเลือดเย็นแบบนาย”

ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย ลานเซลอตจ้องมองไปทางเฉินอันหลานโดยไม่พูดอะไร

เฉินอันหลานปัดมือของลานเซลอตออก จากนั้นก็กระโดดลงจากเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า

“บนร่างกายของฉันไม่มีเบาะแสอะไรที่นายต้องการหรอก หลังลงจากเรือวิกตอเรีย ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องของพวกนายอีก ของจะตกไปอยู่ในมือใครหรือจะไปเข้ากระเป๋าใคร ฉันไม่รับรู้ เพราะงั้นนายไม่จำเป็นที่จะต้องมาลองหยั่งเชิงฉัน”

“นายคิดว่าฉันมาเพื่อหยั่งเชิงนายเรื่องของงั้นเหรอ?” ลานเซลอตขมวดคิ้ว

“แล้วนายคิดจะมารื้อฟื้นเรื่องเก่ากับฉันหรือไง?” เฉินอันหลานแสยะยิ้มเย็นเยียบก่อนจะชายตามองอีกคนในห้อง

“จะบอกอะไรให้นะครับนายน้อยโอดิน นายกับฉันเราเพิ่งเจอกันได้ไม่กี่ครั้ง เป็นเพื่อนก็ยังไม่ใช่ รื้อฟื้นความหลังอะไรก็เป็นแค่การหลอกตัวเองเท่านั้นแหละครับ”

“งั้นเหรอ?”

“เกือบลืมไป พวกเราเคยนอนด้วยกันตั้งสองครั้งนี่นะ”

“จะเรียกอะไรดี กิ๊กเหรอ?”

เฉินอันหลานผลักร่างลานเซลอตที่ยืนอยู่ตรงหน้าออก

“ฉันเข้าใจพวกคนจากตระกูลใหญ่ดี ขึ้นเตียงก็คือขึ้นเตียง ต่อให้จะเป็นร้อยเป็นพันครั้งมันก็แค่ร่างกาย หรือถ้ามันเกิดขึ้นซ้ำสองก็แค่เป็นข้อพิสูจน์ว่าร่างกายของอีกฝ่ายมีแรงดึงดูดอยู่ไม่น้อยก็เท่านั้น... มาพูดเรื่องความรู้สึกกันตอนนี้เสียแรงเปล่า”

ลานเซลอตกระชากแขนของเฉินอันหลานที่กำลังจะเดินจากไปให้หันกลับมา

“เป็นอะไรไปครับนายน้อยโอดิน ฉันพูดผิดตรงไหนงั้นเหรอ หรือว่านายยังสนใจในตัวฉันอยู่?”

“หรือคำพูดฉันมันจี้ใจดำล่ะ” เฉินอันหลานขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าของลานเซลอตจากนั้นก็กระซิบเสียงต่ำ

“นายสนใจในตัวฉัน อยากขึ้นเตียงกับฉันอีกครั้งเหรอ?”

ลานเซลอตหันไปสบตากับเฉินอันหลาน นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นสงบลงแล้ว แต่ภายใต้ความสงบนิ่งกลับซุกซ่อนความอันตรายบางอย่างเอาไว้ คล้ายกับว่า หากถูกจ้องมองนานกว่านี้อาจทำให้ตกลงไปในห้วงเหวลึกอย่างไรอย่างนั้น ไร้หนทางหลุดพ้นจากความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่แสงใด ๆ ...การถูกจ้องด้วยสายตาแบบนี้นาน ๆ ทำให้สีหน้าของเฉินอันหลานเริ่มปรากฏความกระวนกระวายเล็ก ๆ ออกมา

“ทำไมไม่พูดต่อล่ะ?”

“...พูดจบแล้ว”

“งั้นตาฉันบ้างล่ะนะ?”

“ฉันไม่อยากฟัง”

เฉินอันหลานพูดจบก็พยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากลานเซลอตและเตรียมจะ เดินจากไป แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวไปไหนได้ไกลก็ถูกแส้นุ่มพุ่งเข้ามารัดตัวเอาไว้อย่างฉับพลัน โดยไม่รั้งรอให้เฉินอันหลานไหวตัวทัน ปลายแส้อีกด้านก็ถูกมือแกร่งกระชากอย่างแรงเป็นเหตุให้ร่างของโอเมก้าหนุ่มถูกดึงกลับไป และเพียงพริบตาเดียวร่างทั้งร่างของเฉินอันหลานก็ถูกพันเอาไว้เหมือนบ๊ะจ่าง ลอยหวือกลับเข้าสู่อ้อมกอดของลานเซลอตอีกครั้ง

คราวนี้เฉินอันหลานถูกแส้นุ่มรัดไว้แน่นพร้อมทั้งถูกพันธนาการด้วยอ้อมแขนของคนตัวโตกว่าจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้อีก

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

“ตาฉันพูดบ้างล่ะ”

“ฉันไม่อยากฟัง นายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

ลานเซลอตเอื้อมมือไปแตะเส้นผมของเฉินอันหลานและพบว่าเส้นผมชื้นน้ำนั้นแห้งลงไปมากแล้ว เขากระตุกแส้ลากตัวอีกฝ่ายเข้ามาในห้องน้ำ เฉินอันหลานคิดว่าเขาจะต้องถูกลากกลับเข้าไปข้างในแน่ ๆ จึงได้ยกขายันประตูเอาไว้ ทว่าลานเซลอตไวกว่า เขาเอาแส้ที่อยู่ในมือพันขาคนดื้อแล้วลากออกมาจากประตู จัดการผูก เงื่อนตาย มัดอีกฝ่ายไว้กับประตูกระจก

วินาทีต่อมา ลานเซลอตก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อของเฉินอันหลาน

เฉินอันหลานพยายามดิ้นอย่างสุดกำลัง

“นี่นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!”

“การกระทำสำคัญกว่าคำพูดเสมอ”

“ถ้านายกล้าแตะต้องตัวฉัน ฉันจะไม่มีวันปล่อยนายไปแน่!”

“งั้นนายก็ต้องรอให้อะไร ๆ มันเรียบร้อยก่อนนะ”

ลานเซลอตปลดกระดุมไปจนถึงเม็ดสุดท้าย จากนั้นก็กระชากเสื้อของเฉินอันหลานออกอย่างไม่รู้สึกเสียดายสักนิด เขาเอื้อมมือไปล็อกท้ายทอยของโอเมก้าหนุ่มเอาไว้ก่อนจะประกบจูบลงมาอย่างดุเดือด

เฉินอันหลานเบิกตากว้าง

ลานเซลอตบดจูบเฉินอันหลานอย่างดูดดื่ม ในขณะที่มือก็เลื่อนไปบีบเคล้นช่วงเอวที่เปลือยเปล่าของอีกฝ่ายไปด้วย เส้นขนทุกเส้นในร่างกายเฉินอันหลานพลันลุกซู่ขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง ทว่าสิ่งนี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการถือสิทธิเหนือร่างกายอีกฝ่ายของลานเซลอตเลยสักนิด

“ปล่อย ปล่อยฉัน... อื้อ...”

เฉินอันหลานพยายามเปล่งเสียงร้องห้าม ทว่าลานเซลอตไม่สนใจ เขายังคงตะบี้ตะบันบดปากร้อนเข้าใส่ริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างดุเดือดต่อไป ไม่นานเฉินอันหลานก็เริ่มได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก

ถึงอย่างนั้นลานเซลอตก็ยังไม่รู้สึกรู้สา เขายังคงขบเม้มดูดดึงปากบางอย่างร้อนแรงราวกับอยากจะกลืนกินเนื้อของเฉินอันหลานลงท้องไปอย่างไรอย่างนั้น

ยิ่งยาวนานความเจ็บปวดก็ยิ่งไล่ลามไปทั่วปาก ทว่าลานเซลอตกลับไม่คิดปรานีเขา อีกฝ่ายยังคงโจมตีและเข้ายึดครองทุกส่วนของร่างกายเขาไปพร้อม ๆ กัน เฉินอันหลานไม่อาจหลีกหนีจากมือไม้ร้ายกาจคู่นั้นได้ ยิ่งการขัดขืนไม่ได้ผลอีกฝ่ายก็ยิ่งได้ใจ คล้ายคนได้คืบจะเอาศอก การกระทำที่ร้อนแรงและป่าเถื่อนมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เฉินอันหลานแทบจะเป็นบ้าเสียเดี๋ยวนั้น!

ตอนนี้น้องเฉินของเราได้ป้ายแดงเรียบร้อยแล้วค่า ขอบคุณทุกการกดซื้อและคอมเม้นกำลังใจทั้งหมดด้วยนะคะ

ของที่ระลึกยังเหลือนะคับ ใครอยากได้การ์ดจิบิลาย Limited Edition ทำตามวิธีด้านล่างได้เลยจ้าา

"ของขวัญสุดพิเศษสำหรับแฟนคลับยอดสายลับโอเมก้า>> การ์ดจิบิลายน้องเฉินอันหลาน X นายน้อยโอดิน รุ่น Limited Edition"

ขั้นตอนรับของที่ระลึก Limited Edition (เมื่อซื้อจาก Meb Ebook) ทำตามข้างล่างนี้คับบ

1.ซื้อ Ebook ยอดสายลับโอเมก้าใน Tunwalai Pinto Ookbee Meb

2.กดหัวใจ 5 ดวงพร้อมคอมเม้นเป็นกำลังใจ

3.แคปภาพหลักฐานการซื้อ พร้อมภาพคอมเม้น และส่งข้อมูลมาที่ https://forms.gle/ov56XBWDaeFXpJWN7

***ของที่ระลึกมีจำนวนจำกัดนะจ๊ะ สำหรับ 50 ท่านแรกที่ทำตามขั้นตอนและกรอกแบบฟอร์มเท่านั้น, สนพ. ขอสงวนสิทธิ์สำหรับผู้ที่กรอกแบบฟอร์มครบเท่านั้นน้าาา***

​

พี่ลานคนรวยให้ช่อดอกไม้ น้องเฉินคนโหดเลยชี้ปืนใส่หน้าซะเลย (ปล.อันนี้ไม่ใช่สปอยเนื้อเรื่องนะฮับบบ)

>>> ท้ายที่สุด สุดที่ท้ายนี้ สำหรับนักอ่านที่กลัวว่าจะอ่านจบแล้วค้างหรือต้องรอเล่มต่อไปนานหรือไม่ สำนักพิมพ์ขอนั่งยันนอนยัน จับผู้บริหารเป็นตัวประกัน ว่าไม่ต้องห่วงเลยฮะะะะ เพราะเราจะลง "ยอดสายลับโอเมก้า เล่ม 3" ในวันที่ 5 พฤศจิกายน 2565 นี้แน่นอนจ้าาาาาา <<<

​