ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 28 ละครฉากใหญ่

        พวกนางไม่ได้ฟังผิดใช่หรือไม่ ผู้คนรอบข้างต่างสบตากัน แทบไม่เชื่อสายตาตนเอง เมื่อวานนี้เฉินเถียนเถียนแสดงออกมาชัดเจนราวกับว่าตนเองจะยอมตายแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เปลี่ยนเป็นคนทั่วไป ที่เคยถูกทารุณกรรมร้ายแรงเช่นนี้ ต่อให้ไม่มีโอกาสได้ล้างแค้นให้สาสมแล้ว จะทำอย่างไรได้ถึงจะยอมรับได้ในสิ่งที่เจอ

        “นังตัวดีผู้นั้นคงไม่ได้ซ่อนแผนชั่วร้ายไว้ใช่หรือไม่” หลินชุนฮฺวามีความปรารถนาอย่างมากที่จะพยักหน้าเห็นด้วย แต่เมื่อนึกถึงภาพลักษณ์ของตนเอง จึงแสร้งทำเป็นเสียใจกล่าวว่า

        “เป็นความผิดของข้าทั้งหมด เถียนเถียนเป็นเด็กที่รู้ความ นางได้ให้อภัยข้าไปนานแล้ว” ในทันใด หญิงสาวคนหนึ่งก็ถามขึ้นตามที่ตนคิด

        “สะใภ้หลิน ท่านคงไม่ได้เอ่ยเล่น ๆ ใช่หรือไม่”

        “หากว่าบุตรสาวอันแสนดีของท่านได้ให้อภัยท่านแล้ว ท่านจำเป็นต้องมาร้องไห้ที่นี่อีกหรือ” บัดนี้ ผู้คนจำนวนมากจึงได้รู้สึกสงสัยรีบมองไปยังสะใภ้หลิน สิ่งที่หลินชุนฮวามุ่งหวังแท้จริงแล้วนางต้องการให้ผู้คนซักถามเรื่องนี้ ด้วยวิธีนี้ นางจึงสามารถสานต่อบทละครของตนเองได้

        “เถียนเถียนเป็นคนดีเช่นนี้ ข้าในฐานะมารดาจึงต้องนึกถึงนางเป็นที่ตั้งเสมอ ก่อนหน้านี้ เป็นเพราะข้าโง่เขลาจึงคิดอยู่เสมอว่าเถียนเถียนควรใช้ชีวิตแบบคุณหนูที่ไม่ต้องทำงาน ข้าจึงได้ให้นางไปที่จวนตระกูลหลี่”

        หญิงสาวรอบข้างต่างถ่มน้ำลายในใจ เมื่อมาถึงขั้นตอนนี้แล้ว นางยังไม่ละความพยายามที่จะแกล้งทำ ทั้งที่เป็นการนำตัวบุตรสาวมาแลกกับอนาคตของบุตรชายของตนเอง แต่เมื่อกล่าวออกมา กลับเหมือนกับว่าเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์ของเถียนเถียนโดยแท้จริง

        “แต่เขาได้อาศัยอยู่ในจวนตระกูลหลี่เป็นเวลาหนึ่งคืน ก่อนที่จะหลบหนีออกมา ข้าก็ไม่ทราบเช่นกันว่าได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นในคืนนั้น ชีวิตในอนาคตของนางจะมีหนทางใดเล่า”

        มารดาเลี้ยงเช่นนางธาตุแท้ของตนเองถูกลูกสาวเปิดเผยความจริงแล้ว นางจึงไม่คิดที่จะทำให้ชีวิตของผู้อื่นต้องลำบากใช่หรือไม่ แต่เหตุใดขณะนี้ กลับนึกถึงการเป็นห่วงใยผู้อื่นขึ้นมาเล่า

        แต่ว่าคำถามเช่นนี้ กลับถูกละเลยโดยผู้คนทั่วไปไปเสียเฉย ๆ พวกนางเดิมทีก็เป็นเพียงผู้ที่เฝ้าดูการแสดงเท่านั้น ส่วนนาง เฉินเถียนเถียน จะบริสุทธิ์ผุดผ่องหรือไม่ นั่นแท้จริงแล้วไม่เกี่ยวข้องใด ๆ กับพวกนางทั้งสิ้น

        หญิงสาวชนบทมักเป็นเช่นนี้ พวกนางถูกกักขังด้วยค่านิยมทางศีลธรรมที่ล้าหลังมาโดยตลอด เมื่อกล่าวถึงหัวข้อสนทนาเช่นนี้ ย่อมเอ่ยไม่หมดสิ้น ขณะเดียวกัน สิ่งต้องห้ามต่าง ๆ ย่อมยิ่งสามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนได้

        “คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่ เป็นชายที่หญิงชั่วมากมายถอดใจเลิกจีบไปแล้ว เถียนเถียนผู้นี้แม้ว่าจะดูผอมลงไปบ้าง แต่ก็ยังคงมีรูปโฉมที่งดงามมาก ในอดีตสะใภ้อวิ๋น ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในหญิงงามทั้งหลายในสิบหมู่บ้าน บุตรสาวก็คงจะไม่แตกต่างกันมากนัก ดูเหมือนว่า เถียนเถียนผู้นี้จะมีโอกาสถึงเก้าในสิบที่จะ…”

        ส่วนที่เหลือที่ถูกตัดออก ผู้คนทั้งหลายต่างก็เข้าใจความหมายเป็นอย่างดี ต่างคาดเดากันในใจ

        “แต่เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้ว เถียนเถียนก็คงจะต้องไปจวนตระกูลหลี่แล้วล่ะ กล่าวกันว่าหญิงงามไม่สมควรออกเรือนครั้งที่สอง หญิงสาวที่ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นนี้ ย่อมไม่อาจออกเรือนกับชายที่ดีได้แล้ว ท่านเป็นห่วงนาง ย่อมเป็นสิ่งที่ควรทำอย่างแน่นอน”

        หลินชุนฮวา เวลานี้ราวกับเพิ่งนึกบาองสิ่งขึ้นมาได้ ทันใดนั้นก็รีบปล่อยน้ำตาไหลออกมา

        “ไม่ได้ พวกท่านไม่สามารถกล่าววาจาจาไร้สาระเช่นนี้ได้ เถียนเถียนนาง… ทั้งหมดนี้เป็นเพราะกรรมที่ข้าทำไว้ ข้าจึงต้องเป็นผู้เลือกชายที่ดีให้กับนาง” มีหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มกล่าวด้วยความดูถูก

        “หญิงสาวที่เสียตัวไปแล้ว ยังคิดที่จะออกเรือนนกับชายที่ดีอีกหรือ สะใภ้หลินได้ยินมาว่าบ้านเกิดของท่านยังมีคนอยู่ หากท่านคิดจะทำเพื่อประโยชน์ของนางอย่างแท้จริง ก็รีบแก้ไขเรื่องนี้ให้กับเถียนเถียนเสียสิ”

        ผู้คนรอบข้างต่างจับตามอง หลินชุนฮวาราวกับกำลังเฝ้าดูการแสดง

ท่านไม่ได้ใจดีเช่นนั้น เมื่อรู้ว่าตนเองได้ทำร้ายผู้อื่น ก็ควรจะชดใช้ใช่หรือไม่ การร้องไห้ที่นี่อย่างเดียวจะมีประโยชน์อันใด การชดใช้ที่ดีที่สุดไม่ใช่หรือ ที่จะเลือกชายที่ดีมาให้นาง

        หลินชุนฮวาไม่ใช่หรือที่แสร้งทำตัวอ่อนโยนอ่อนแอ เมื่อใจดีเช่นนี้แล้ว ย่อมจะไม่นำหญิงสาวที่สูญเสียความบริสุทธิ์ไปเป็นภัยต่อครอบครัวอื่น ๆ ใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นก็จำเป็นต้องใช้หลานชายจากบ้านเกิดของตนเองมาแก้ปัญหาแล้ว

        เดิมทีหลินชุนฮวาวางแผนที่จะกระจายข่าวลือเรื่องที่ เฉินเถียนเถียนสูญเสียความบริสุทธิ์ แต่ปัจจุบันสถานการณ์ได้พัฒนาไปในทิศทางที่นางไม่คาดคิดอย่างสิ้นเชิง

        เฉินเถียนเถียนได้รับความเสื่อมเสียชื่อเสียงก็จริง แต่ตัวนางเองก็กลายเป็นของเล่นเช่นกัน ถูกผู้คนล้อเลียนและดูถูกเยาะเย้ย ทว่าคำกล่าวของหญิงสาวกลุ่มนี้ก็ทำให้ความคิดของนางแจ่มแจ้งขึ้นแล้ว หากเป็นเด็กหนุ่มที่บริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นนี้ ย่อมจะไม่ยินดีที่จะรับหญิงสาวที่สูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว แต่ว่าหลานชายจากบ้านเกิดของนางกลับเป็นคนโง่

        แถมยังเป็นคนโง่ที่เป็นที่โปรดปรานของน้องชายนางอีกด้วยเนื่องจากมีลูกชายที่โง่อยู่คนเดียว หากสามารถยกให้ เฉินเถียนเถียน ออกเรือนกับหลานชายคนนั้นได้ นี่ถือเป็นเรื่องที่ดีทั้งสองฝ่าย ทั้งแก้ปัญหาเด็กสาวที่ขวางทางนี้ได้ และเมื่อนางกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดเป็นครั้งคราว ก็ยังสามารถแก้แค้นและรังแกเด็กสาวตัวดีนี่ได้อีก

        ภรรยาน้องชายของนางที่บ้านเกิด เข้ากันได้ดีกับนางมาก เป็นสตรีเหมือนกัน ย่อมรู้ดีว่าความอิจฉาริษยานั้นรุนแรงเพียงใด ใบหน้าของ เฉินเถียนเถียน นี่แหละคือกรรมของนาง

        หลินชุนฮวา คิดจนเข้าใจเรื่องเหล่านี้แล้ว นางก็ไม่ถือสาที่พวกสตรีเหล่านั้นที่ล้อเล่นกับนาง เพียงแต่นางเคยชินกับการแสร้งทำเป็นอ่อนแอมาตลอดตอนนี้จึงหยุดไม่อยู่แล้ว

        “พวกเจ้า พวกเจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยสักนิด” กล่าวจบ หลินชุนฮวาก็เปิดประตูหันหลังเข้าไปในห้อง แม้กระทั่งยังล็อกประตูไว้ด้วย

        แต่แม้จะมีบานประตูกั้น หลินชุนฮวา ก็ยังได้ยินเสียงคนด้านนอกกำลังหัวเราะเยาะนางอย่างชัดเจน

        “พวกข้าอาจจะแค่ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ แต่จะเหมือนกับหญิงใจร้ายอย่างเจ้าได้อย่างไร ที่ส่งลูกสาวของภรรยาหลวงเข้าไปในตระกูลหลี่ เพื่อแลกอนาคตให้ลูกชายตัวเอง มีก็แต่สตรีอย่างเจ้าเท่านั้นแหละที่จะคิดออก”

        “ใช่แล้ว เวลาเช่นนี้ยังคิดจะกล่าวว่าเป็นเพราะคิดถึงเด็กสาวคนนั้น หน้าหนาได้ขนาดนี้เชียวหรือ ยังมาทำเป็นสงสารคนอื่นอีก ก็ลองคิดดูสิว่าที่คนอื่นตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ก็เพราะหญิงใจร้ายอย่างเจ้าไม่ใช่หรือไร”

        หลินชุนฮวา อยากจะวิ่งออกไปโต้แย้งกับพวกสตรีเหล่านั้นต่อ แม้กระทั่งอยากจะฉีกหน้าที่เยาะเย้ยนางเหล่านั้นเลยด้วยซ้ำ แต่นางกลับไม่มีความมั่นใจพอ นางก็ได้แต่หาข้ออ้างมาปลอบใจตัวเองในใจเท่านั้น

        ลูกชายของนางต้องสอบเอาบัณฑิต ต่อไปจะได้เป็นภรรยาขุนนาง แน่นอนว่าไม่อาจลดตัวไปเสมอพวกสตรีชาวบ้านเหล่านี้ได้ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ หลินชุนฮวา ปลอบใจตัวเองอย่างหนักหน่วงในใจแล้ว นางก็ยังคงโกรธจนปวดใจอยู่ดี

        เหตุใดพวกนี้ถึงได้จับผิดนางไม่ปล่อยเช่นนี้นะ คนที่ควรจะเสียชื่อเสียงต่างหากคือยัยเด็กสาวไร้ค่าคนนั้น คนที่พวกเขาควรจะเยาะเย้ยหัวเราะก็ควรจะเป็นยัยเด็กสาวไร้ค่าคนนั้นสิ

        เฉินเถียนเถียน ตอนนี้ใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจทีเดียว แน่นอนว่านางไม่รู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่หน้าประตูในวันนี้ นางยังจำได้ว่ายังติดค้างไก่ป่าตัวหนึ่งกับชายป่าบนภูเขาอยู่ แต่พอมาถึงถ้ำเพื่อจะคืนของ กลับพบว่าอวิ๋นเคอไม่อยู่ในถ้ำ

        รออยู่นานก็ไม่เห็นอวิ๋นเคอคนนั้นกลับมา เฉินเถียนเถียนเห็นท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง จึงวางของที่ถือมาไว้บนโต๊ะ แล้วหันหลังลงจากภูเขาไป เป็นช่วงเวลาใกล้ค่ำพอดี ผู้คนจำนวนมากอยู่ในหมู่บ้าน บางคนทำไร่ทำนา เพิ่งจะกลับบ้าน บางคนกินข้าวเย็นเสร็จ กำลังจะออกมาเดินเล่นผ่อนคลายกันไม่น้อย