เทอมหนึ่งจบลงแบบปังสุดขีด! โจสอบผ่านทุกวิชาด้วยคะแนนที่ทำให้อาจารย์ตาค้าง
วันประกาศผล อาจารย์ประวัติศาสตร์ที่เคยขู่ให้โจเก็บกระเป๋ากลับบ้านนอกถึงกับเรียกไปชมหน้าไมค์
“นายจิรายุทธ์! เก่งมาก! เกินคาดจริง ๆ!”
เพื่อน ๆ ในห้องมองโจตาเขียว อิจฉากันจนแทบจะพ่นไฟได้
เต๋าแซวขำ ๆ ขณะยัดหมูกระทะเข้าปาก
“มึงไปกินยาอัจฉริยะมาจากไหนวะ? หรือแอบไปติวกับเทพเ้า?”
โจได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ในใจนี่คิดถึงแต่โรมัน รูปปั้นสุดหล่อที่ช่วยให้รอดเทอมนี้มาได้ แถมยังทำให้หัวใจโจเต้นตึกตักทุกคืน!
จริง ๆ โจยอมรับในใจว่าเริ่มติดใจโรมันแล้วล่ะ! กล้ามแน่น ๆ หน้าหล่อ ๆ เสียงทุ้ม ๆ ที่กระซิบข้างหูมันชวนให้เขินจนอยากกรี๊ด แต่ก็ต้องยอมรับว่าทุกครั้งที่เจอกันมันทั้งเสียวทั้งลุ้นจนโจแทบตาย!
คิดถึงตอนวิ่งหนียามในสวน กางเกงหลุดครึ่งขา โจยังขำตัวเองจนน้ำตาเล็ด
“ชีวิตกูเหมือนหนังคอมเมดี้ผสมหนังผู้ใหญ่ชัด ๆ!”
วันสุดท้ายก่อนปิดเทอม โจตัดสินใจแวะไปสวนหลังตึกเรียนก่อนขึ้นรถบัสกลับบ้านนอกหนึ่งอาทิตย์ กระเป๋าเป้ใบเก่าสะพายหลัง เสื้อยืดตัวโหลกางเกงวอร์มที่ใส่จนยืด โจเดินลัดเลาะไปในสวนที่เงียบสงบ ลมเย็น ๆ พัดผ่าน ต้นไม้ใบหญ้าสั่นไหว
โจไปยืนหน้ารูปปั้นโรมัน กล้ามเนื้อหินอ่อนยังแน่นเป๊ะเหมือนเทพเ้ากรีก หน้าตาคมเข้ม ผมหยักศกที่ถึงจะเป็หินแต่ก็ดูนุ่ม ๆ แปลก ๆ โจมองแล้วใจเต้นแปลก ๆ เหมือนมีผีเสื้อบินวนในท้อง
“เฮ้ย โรมัน ขอบคุณมากนะที่ช่วยกูรอดเทอมนี้”
โจพูดเบา ๆ มองหน้าปั้นนิ่ง ๆ แล้วแซวต่อ
“ถ้าไม่มีมึง กูคงนั่งเลี้ยงควายที่บ้านนอกไปแล้ว! กูจะกลับบ้านก่อนนะ อีกอาทิตย์เจอกัน อย่าคิดถึงกูมากเกินล่ะ เดี๋ยวใจมึงละลาย!”
โจหัวเราะตัวเอง หน้าแดงนิด ๆ คิดถึงทุกคืนที่โรมันโผล่มาในฝัน… หรือไม่ใช่ฝัน? รอยจิกที่สะโพก รอยเล็บที่หลังโรมัน มันชัดเกินกว่าจินตนาการแน่ ๆ!
โจหันหลังจะเดินจากไป แต่จู่ ๆ เหมือนเห็นอะไรแวบ ๆ โจหันขวับ มองรูปปั้นตาเขม็ง
“เดี๋ยว… มึงขยิบตาให้กูเหรอ?!”
โจร้องลั่น มองซ้ายขวา ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลยสักคน! รูปปั้นโรมันยังนิ่งเหมือนเดิม แต่โจสาบานได้ว่าเห็นมันขยิบตาจริง ๆ!
“มึงนี่มันสุดยอดแห่งความหลอน!”
โจชี้หน้ารูปปั้น ขำกลิ้งจนต้องจับท้อง
“หรือกูเพี้ยนหนักแล้ววะเนี่ย? ขยิบตาอะไร มึงเป็หิน!”
แต่ในใจก็แอบเขิน รู้สึกเหมือนมีสายสัมพันธ์พิลึก ๆ กับเ้ารูปปั้นนี่
โจสะบัดหัวไล่ความคิดบ้า ๆ
“เออ ไปละนะ บ๊ายบายโรมัน!”
โจโบกมือให้รูปปั้นแบบขำ ๆ แล้วเดินออกจากสวนด้วยรอยยิ้มกว้าง ๆ คิดในใจ
“เทอมหน้าจะรอดมั้ยวะ? หรือมึงจะโผล่มาทุกคืนเหมือนเดิม?”
ความคิดนั้นทำให้โจทั้งตื่นเต้นทั้งขำ ชีวิตนี้มันอะไรกันเนี่ย!
โจหันมองรูปปั้นครั้งสุดท้าย เหมือนเห็นรอยยิ้มเ้าเล่ห์จาง ๆ บนหน้าหินนั้น
“มึงยิ้มด้วยเหรอวะ!”
โจร้องในใจ แต่ก็ขำตัวเอง เดินต่อไปแบบไม่คิดมาก
ระหว่างนั่งรถบัสกลับบ้านนอก โจมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพโรมันยังติดอยู่ในหัว กล้ามแน่น ๆ เสียงทุ้ม ๆ ที่ทำให้ใจสั่นทุกครั้ง
โจยิ้มกริ่ม
“บ๊ายบายโรมัน… ชั่วคราวนะพี่!”
แต่ในใจรู้ดีว่า เทอมหน้ามันต้องมีอะไรให้ลุ้นอีกเพียบแน่ ๆ
โจแอบนึกถึงครั้งก่อน ๆ ที่โรมันทำให้แทบคลั่ง แล้วก็ขำตัวเอง
“กูติดใจมึงแล้วจริง ๆ ว่ะ โรมัน!”
โจส่ายหัว มองวิวข้างทาง คิดถึงอนาคตที่ทั้งลุ้นทั้งฮา
“เอาวะ เทอมหน้ามาค่อยว่ากัน!”
205
![[จบ] ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712116868_77014971.webp)
