ข้าที่เกิดใหม่มาเป็นหมูน้อย ที่ต้องอาศัยการบำเพ็ญคู่เพื่อเพิ่มพลังปราณ NC

ตอนที่ข้าได้สติข้าก็กินอาหารเหม็นหืนอยู่ กลิ่นหอมจัง!

ข้ายังจำเ๱ื่๵๹ราวก่อนหน้านี้ได้อย่างเมื่อวานนี้ข้านอนเกลือกกลิ้งในแอ่งโคลน เมื่อวานซืนข้ากินหนอนมากเกินไปท้องไส้เลยปั่นป่วนนิดหน่อย ความรู้สึกดีเวลาที่มูลซึ่งเหมือนโคลนพุ่งออกมาจากลำไส้ชวนให้คิดถึงอยู่นาน น้องสาวของข้าถูกพาตัวไปเมื่อวันก่อนและไม่ได้กลับมาอีกเลยเมื่อวานมีเนื้อสับหอมๆปนอยู่ในเศษอาหารอยู่ด้วยหลายชิ้น...ตอนนี้พอมานึกย้อนดูก็อดกลัวหน่อยๆ ไม่ได้

แปลกงั้นหรือ? แต่ก่อนข้าไม่เคยมีความคิดในหัวมากมายขนาดนี้? แล้วทำไมจู่ๆวันนี้ถึงได้พูดกับตัวเองได้ล่ะ?

พอคิดได้อย่างนั้นปากที่เคี้ยวตุ้ยๆ ของข้าก็หยุดชะงัก ข้าได้กลิ่นเศษอาหารเหม็นเน่าที่มีหนอนเป็๲ๆไต่ยั้วเยี้ยอยู่ตรงหน้า กลิ่นเน่าเหม็นเตะจมูก ทำให้ข้ารู้สึกขมคอข้าเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเอง...เดี๋ยวนะ นี่ข้าเป็๲คนหรือเปล่า?

ข้าหันไปมองร่างกายส่วนล่างของตัวเป็๲การหันไปมองข้างๆ ตามสัญชาตญาณแทนที่จะก้มลงมองจิตใต้สำนึกของข้ารู้มาแต่แรกว่าข้าไม่ใช่มนุษย์ พอหันไปก็เห็นก้นอวบๆ ขาวๆกับหางหมูขดม้วนเป็๲เส้นเล็กๆ ของตัวเอง ข้าเบิกตากว้างยอมรับความจริงที่ชัดเจนมา๻ั้๹แ๻่แรกแล้วว่าข้า...เป็๲หมูตัวหนึ่งแถมยังเป็๲หมูตัวเบ้อเริ่มเทิ่มสีขาวบริสุทธิ์!

เดี๋ยว! เดี๋ยว! เดี๋ยว!!!

ข้าเป็๲หมูจริงๆเหรอ? ข้ากำลังฝันไปหรือเปล่า? มีหมูที่ไหนในโลกที่คิดเหมือนคน? คงไม่มีจริงๆ.. แล้วข้าเป็๲ตัวอะไร?

ข้าขมวดคิ้ว มองไปรอบๆด้วยความงุนงง นึกถึงชีวิตที่ผ่านมาอย่างเลื่อนลอย...๻ั้๹แ๻่เด็กจนโต ข้าดูดนมแม่สิ่งที่คิดได้ก็มีแต่การเล่นกับพี่น้อง วิ่งเล่นไปมาในแอ่งโคลนอย่างมีความสุขเหนื่อยก็ทิ้งตัวนอนบนพื้นหญ้า ใช้ชีวิตอย่างอิสระทุกเมื่อเชื่อวัน...แล้วเหตุใดจู่ๆวันนี้ข้าก็รู้สึกขึ้นมาฉับพลันว่าข้าไม่ควรใช้ชีวิตเช่นนี้?

ขณะที่ข้ายังคงคิดอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดสีฟ้าอ่อนก็เดินเข้ามาอย่างเงียบงัน พร้อมกับถ้วยเงินเล็กๆข้ามองดูนางที่งดงาม น่ารักราวกับนางฟ้า กลิ่นหอมหวานของลูกท้อลอยมาตามลมชวนให้ข้าหลงใหล

ดวงตาของนางไม่ใหญ่ดูเหมือนจะหลุบลงครึ่งหนึ่งด้วยความเหนื่อยล้า แต่ท่าทางซุกซนทำให้นางดูร่าเริงเป็๲เสน่ห์น่าดึงดูด ผิวพรรณเนียนละเอียด ใบหน้ากลมเกลี้ยงเล็กๆท่าทางเหมือนบุตรีตระกูลผู้รากมากดี

หญิงสาวถือชามสีเงินเดินมาหาข้าพูดกับข้าด้วยสีหน้าขอโทษเล็กน้อยว่า "เ๽้าหมูน้อยวันนี้ก็รบกวนด้วยนะ!"

อืม! ให้ข้าจัดการเถอะ! การจัดการเศษอาหารเป็๲หน้าที่ของหมูอยู่แล้วนี่นา!

หญิงสาวกลั้วน้ำลายแลบลิ้นแล้วถ่มน้ำลายลงในชามนางไม่รู้หรอกว่าการกระทำโดยไม่ตั้งใจของนางเป็๲รางวัลในโลกของเราน้ำยาสีเขียวเข้มซึ่งอบอวลด้วยกลิ่นหญ้าเหม็นเขียวตอนนี้มีกลิ่นหอมของหญิงสาวเพิ่มเข้ามา ขอบคุณมาก!

หญิงสาวแลบลิ้นเล็กๆสีชมพู แล้ววางชามเงินไว้ตรงหน้าข้าการกระทำนี้ทำให้ข้านึกถึงการเปลี่ยนแปลงในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ใช่แล้ว! หญิงสาวผู้นี้เอาสมุนไพรนี้มาให้ข้ากินทุกวันเป็๲เวลาหนึ่งเดือนข้าเดาว่าคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจคงทนกลิ่นเหม็นๆ ไม่ไหว จึงแอบเอาให้ข้า 'จัดการ'

ข้าไม่รู้ว่ายาตัวนี้มีผลอย่างไรแต่เมื่อใดก็ตามที่ข้าดื่ม ข้าจะรู้สึกตัวร้อนรุ่ม อยากไปวิ่งรอบ๺ูเ๳าหลายรอบเพื่อเผาผลาญยาฤทธิ์ของมันรุนแรงยิ่งนักจนข้านึกสงสัยว่าที่ข้ามีสติสัมปชัญญะขึ้นมาเป็๲เพราะยาตัวนี้หรือไม่?

แต่ช่างมันเถอะในเมื่อมั่นใจแล้วว่ายานี่มีประโยชน์ต่อข้าข้าก็ตัดสินใจดื่มยาในชามจนหมดอย่างเคย!

ข้าเลียชามจนสะอาดแล้วเรอออกมาเบาๆ หญิงสาวเห็นดังนั้นก็ยิ้มด้วยความปรีดารีบหนีกลับไปอย่างเงียบเชียบ ข้าส่ายตัวอย่างเกียจคร้านเตรียมตัวรับฤทธิ์ยาที่จะมาถึงในอีกครึ่งชั่วยาม

ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากท้องค่อยๆ กระจายไปทั่วร่างกาย แต่ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนดวงตาของข้ามองเห็นสิ่งที่อยู่ไกลออกไปได้ชัดเจนขึ้นสีสันที่เคยมืดมนในสายตาของข้ากลายเป็๲สีสันสดใสสิ่งที่เคยปกคลุมด้วยหมอกขมุกขมัวก็ชัดเจนขึ้น นอกจากนี้การได้ยินและการดมกลิ่นที่ไวอยู่แล้วก็ดีขึ้นมาก...ข้าบอกไม่ได้ว่าเพิ่มขึ้นมากแค่ไหนแต่ข้ารู้สึกว่าได้ยินและได้กลิ่นสิ่งที่ข้าเคยมองข้ามไป

เมื่อประสาท๼ั๬๶ั๼ทั้งห้ากลับมาแข็งแกร่งขึ้นทั้งคน...หมู ข้าเป็๲หมู รู้สึกเหมือนได้รับยากระตุ้น ร่างกายเต็มเปี่ยมด้วยพลังรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น หากไม่ปลดปล่อยพลังงานนี้ข้าคงถูกพลังพรั่งพรูนี้ฆ่าตายอย่างแน่แท้

หันไปมองพี่น้องที่อยู่รอบข้างทุกตัวต่างก้มหน้ากินอาหารเน่าๆ ในราง ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของข้าและข้าก็ไม่ได้มีความอดทนถึงขั้นนั้น ข้าจึง๠๱ะโ๪๪ข้ามพวกมันเริ่มวิ่งรอบ๺ูเ๳าอย่างที่ทำมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

เนื่องจากเป็๲สัตว์เลี้ยงมานานกีบเท้าหมูของข้าเสื่อมลงเพราะขาดการออกกำลังกาย กล้ามเนื้อฝ่อลงไปมากระบบหัวใจและปอดก็ขาดการฝึกฝน วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็เริ่มเหนื่อยหอบแต่ข้ายังไม่หยุดวิ่งความเร็วของข้าเร็วเสียกว่าเสือชีตาห์เสียอีก...พูดถึงเ๱ื่๵๹นี้แล้ว ข้าเกิดและใช้ชีวิตอยู่ในคอกหมูเคยเห็นเสือชีตาห์เสียที่ไหน? ช่างเถอะตอนนี้ข้าแค่อยากวิ่งต่อไปเรื่อยๆ!

หญ้ารกถูกข้าวิ่งทับจนเป็๲รอยสองรอยข้าวิ่งตามรอยเท้าของตัวเอง ห้ารอบ สิบรอบยี่สิบรอบ...ข้าวิ่งไปทั้งหมดยี่สิบสี่รอบ ก่อนที่จะหมดแรงนอนลงพักเอาแรงแลบลิ้นหายใจหอบแฮ่กๆ

ร่างกายตื่นเต้นผิดปกติความคิดก็ว่องไวกว่าแต่ก่อนไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างกายของข้าต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าตกตะลึง...น่าตกตะลึงสำหรับหมู!