หลังจากค่ำคืนที่จากลี่หลินมาเทียนหรงก็ตั้งตารอว่าเมื่อไหร่คืนไหนเขาจะได้ไปหานางอีกยิ่งได้ใกล้ชิดและได้ััแค่นั้นมันยังไม่พอเขาไม่อยากให้นางห่างกายเลยด้วยซ้ำ มันเป็แบบนี้อีกแล้วเขาเฝ้าคิดถึงนางอยู่ตลอดเวลาอยากจะเจอใบหน้างามอีกแล้วนางจะรู้สึกแบบเดียวกันหรือไม่นะว่าแล้วเขาจะไปหานางเดี๋ยวนี้...
“หลุนคุนไม่ต้องตามมา ข้าจะไปหานาง”
“อะไรนะขอรับท่านเพิ่งจะกลับมาเองนะพักผ่อนก่อนไม่ดีกว่าหรือขอรับ เชื่อข้าเถอะนางอาจจะไม่อยู่นายท่านรอพบนางวันงานประมูลก็ไม่สายนะขอรับ”
“อืม..ข้าคงใจร้อนเกินไป เ้าไปแจ้งไว้ข้าจะไปรับนางวันงานประมูล”นี่เขาคงเป็บ้าไปแล้วแน่ๆ จึงได้คิดถึงนางเพียงนี้ ‘ข้าจะอดทนรอเ้าแล้วกันหลินเออร์’
“ขอรับนายท่าน” ฟู่!!หลุนคุนตอบรับพร้อมกับพรูลมหายใจอย่างโล่งอกอย่างน้อยเ้านายของเขาก็ไม่ดื้อดึงจนเกินไป
เวลาเดียวกันที่สำนักัสายฟ้าที่ห้องทำงานของเ้าสำนัก...
ฮ่าๆๆๆ “น้องข้าเ้าเป็เอามากนะเนี่ยเล่าต่อไปสิหลุนคังข้ากำลังเพลินหึๆ”
หลุนคังองครักษ์เงาคนสนิทของเ้าสำนักและเป็พี่ชายคนเดียวของหลุนคุนได้แต่ส่ายหน้ากับความอยากรู้อยากเห็นของเ้านายจนเกินงามแทบจะไม่เหลือความสุขุมนุ่มลึกของตำแหน่งเ้าสำนักเลยตอนนี้‘หากจะให้ไปสอดส่องเื่ของชาวบ้านท่านใช้คนอื่นไปก็ได้นะขอรับ’ พูดไปแล้วก็คงได้แต่โอดครวญอยู่ในใจเป็กันหมดทั้งบ้านจริงๆ
“ท่านพี่ท่านมีความสุขอะไรนักหนา เสียงท่านดังจนข้าแทบไม่มีสมาธิปรุงยาเลยนะขอรับ”
“โอ๋ๆ..ลู่เออร์มานี่มาเ้าอย่าเคืองพี่เลยหากเ้าได้ฟังเื่นี้เ้าก็ต้องเป็แบบพี่แน่นอน เื่มันเป็แบบนี้นะ”
แล้วคุณชายใหญ่ก็ได้เผาน้องชายให้ภรรยาฟังจริงบ้างเท็จบ้างใส่ไฟกันไปมากน้อยเพื่อให้ได้อรรถรส
เพี๊ยะๆ!!
“อ๊าา..ลู่เออร์พี่เจ็บนะ”
“ท่านพี่เอาเื่ของคุณชายรองมาล้อเล่นแบบนี้มันไม่ดีนะขอรับน่าเห็นใจคนมีความรักออกหรือท่านไม่เคยเป็”
“อูยย..เคยจ้ะเมียจ๋าพี่จะไม่พูดอีกแล้ว”รู้สึกว่าพักนี้เมียรักมือหนักขึ้นนะเนี่ย
“ดีขอรับน้องว่าเราหาทางช่วยเขาดีหรือไม่ขอรับท่านพี่ โอกาสดีนะขอรับจะได้มีตัวน้อยๆมาวิ่งเล่นเต็มจวนเสียที”
“เ้ารองไม่อยากให้ใครยุ่งเขาอยากจะจัดการเองเราควรดูอยู่ห่างๆ”
“ต่อให้เราไม่ยุ่งแล้วท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะขอรับจะอดทนได้สักเพียงใดแล้วนางเป็ใครมาจากไหนหรือขอรับถึงได้ทำให้คุณชายรองตกหลุมรักได้รวดเร็วเพียงนั้น”คุณชายรองผู้ไม่สนใจสตรีน่ะหรือ อเมซิ่งสุดๆ
“ก็สตรีที่สั่งอาหารจานพิเศษของเ้าทั้งหมดอย่างไรเล่าลู่เออร์”
“ฮ๊า..เป็นางหรือขอรับท่านพี่ ข้าชักอยากจะเจอหน้านางซะแล้วสิ”
“ลู่เออร์ทำไมเ้าถึงอยากเจอนางขนาดนั้น เ้าสนใจอะไรในตัวนางหืม”
“เปล่าหรอกท่านพี่ข้าแค่อยากถามนางว่าอาหารของข้ามันไม่อร่อยเลยหรือยังไง”
“เป็เช่นนั้นเองหรือ” โอ้..เขาแอบคิดไปไกลมากเลยนะนั่นนึกว่าภรรยาของเขาจะมีความชอบอิสตรีขึ้นมาเสียแล้ว”
ก่อนวันงานประมูล..
“ต้าฝูไปดูงานประมูลกับข้านะ”
“ไม่ไปไม่ได้หรือขอรับข้าไม่ชอบผู้คนมากมายแบบนี้เลยมันวุ่นวายออกและอีกอย่างข้าเชื่อว่านายท่านจะเป็คนพาท่านไปแน่นอน”
“นายท่านอีกล่ะจะไม่ยอมไปให้ได้สินะกลับมาแล้วข้าจะทำแจ่วฮ้อนรสเด็ดให้ท่านกินเป็อย่างไร แถมด้วยซาชิมิแซลมอนดีหรือไม่”
“หึๆ ข้าไปด้วยก็ได้ข้าเปล่าเห็นแก่กินนะแต่เป็เพราะห่วงท่านหรอกต่างหาก”
‘คิกๆ ไม่เห็นแก่กินสักนิดเลยนะพ่อเหยี่ยวหน้าตาย’
วันงานประมูล…
วันนี้นับว่าเป็วันที่วุ่นนวายที่สุดของเมืองหลงทั้งที่สองวันก่อนหน้านั้นยังคงสงบดีสาเหตุคงไม่ใช่เพราะมีคนรู้สิ่งของที่อยู่ในงานประมูลกันหรอก เพราะนั่นถือเป็ความลับสุดยอดของหอประมูลไป๋หลงแล้วแเื่ทุกคนจะได้รับความเสมอภาคในการประมูลใครเตรียมเงินมาเยอะก็ได้เปรียบหรืออาจจะขอหยิบยืมสหายหรือใครก็ได้นั่นก็แล้วแต่ความสามารถของท่านและนั่นคือกฎกติกาของงานประมูลใหญ่สิ่งของที่ส่งเข้าประมูลย่อมไม่สามัญไม่ว่าจะเป็อาวุธธาตุที่นักอักขระเป็ผู้จารึก สัตว์อสูรระดับต่างๆแม้กระทั่งไข่ของสัตว์อสูรก็ยังเป็ที่้ามากซึ่งไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนักแม้ว่าจะเป็งานประมูลใหญ่ก็ตามยันต์อักขระธาตุระดับต่างๆ ก็เป็ที่้าเช่นกันท้ายสุดคือสมุนไพรและโอสถซึ่งเป็ที่้ามากที่สุด..แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เมืองหลงวุ่นวายนั่นคือข่าวที่เล็ดลอดออกมาว่าเ้าของหอประมูลจะมาปรากฏตัวที่หอประมูลนั่นเองมันแปลกใช่มั้ยล่ะที่ผู้คนทั้งห้าแคว้นไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเ้าของหอประมูลเลยสักครั้งสตรีใดที่ไม่เคยเข้างานประมูลเลยก็เริ่มคิดอยากจะเข้าแม้แต่บุรุษก็ไม่เว้นนายท่านของหอประมูลไป๋หลงทำไมถึงได้ลึกลับนักนะ...
“หลุนคุนเ้าแน่ใจนะว่านางยังอยู่ที่ฝูหยาง”เทียนหรงถามเพื่อความมั่นใจว่านางจะยังรอเขาอยู่ที่นั่นไม่หลบลี้หนีหน้าไปก่อนยิ่งใกล้ถึงเวลานัดหมายภายในใจของเขาก็ยิ่งร้อนรนจนเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่
“นายท่านสบายดีหรือไม่ ให้ข้าตามท่านหมอเฉินดีไหมขอรับ”
“ไม่ต้องข้าแค่ประหม่านิดหน่อยข้าไม่เคยเข้าไปในงานประมูลสักครั้งเลยเ้าก็รู้”
“เป็อย่างนี้นี่เอง มิใช่เพราะนายหญิงหรอกหรือขอรับ” ท่านน่ะหรือตื่นเต้นเพราะงานประมูล
“พูดดีนะหลุนคุนนายหญิงรึ หึๆ ข้าหวังว่านางจะชอบคำนี้นะ”
“รถม้าเตรียมพร้อมแล้วขอรับนายท่าน”
“อืม..พลางตราสัญลักษณ์ของหอประมูลเอาไว้ข้าไม่อยากให้วุ่นวาย” พอสั่งการลูกน้องเสร็จเขาก็หยิบหน้ากากลายอสรพิษม่วงดำขึ้นมาสวมใส่
‘ข้าคิดไว้แล้วว่านายท่านสวมหน้ากากอันนี้จะต้องดูดีที่สุด’
‘เสี่ยวเสอข้าคิดว่าเ้าหลับไปอีกแล้ว’
‘ให้ข้าออกไปเถอะขอรับข้าอยากเจอนายหญิง’
‘ถึงหอประมูลเ้าค่อยออกมา’
‘ก็ได้ขอรับเสี่ยวเสอเชื่อฟังเ้านายอยู่แล้ว’
‘ให้มันจริงเถอะเ้างูน้อย’
“ไปกันเถอะหลุนคุนข้าไม่อยากให้นางรอนาน”
“.......” นานอะไรกันนายท่านนี่ยังไม่ใกล้จะถึงเวลางานประมูลเริ่มด้วยซ้ำหลุนคุนไม่อยากขัดใจเ้านายเวลานี้เลยจริงๆ
“ท่านประมุขคุณชายรองออกไปที่งานประมูลแล้วขอรับ”
“ออกไปงานประมูลตอนนี้น่ะหรือช่างใจร้อนจริงๆเ้าลูกคนนี้”
“ท่านพี่เราตามไปกันเถอะเ้าค่ะข้าอยากเห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้เต็มทนแล้ว อยากจะรู้จริงๆว่าสตรีแบบไหนกันที่ทำให้เ้ารองลุ่มหลงได้ถึงเพียงนี้แล้วนั่นท่านพี่จะไปไหนหรือเ้าคะข้ายังคุยไม่จบเลยนะ”
“ฮูหยินอดใจรอตอนหัวค่ำเถิดไปตอนนี้ก็ใช่ว่าจะเจอ อ้อ พี่ได้ยินมาว่านางเป็แม่ค้าขายสมุนไพรน่ะ”ได้กลั่นแกล้งเมียรักก็ถือว่าเป็ความสุขอีกแบบของท่านประมุขหลงทีเดียว ฮ่าาๆๆ
“แม่ค้าหรือเ้าคะ ท่านพี่มาพูดให้จบก่อนสิเ้าคะ” แม่ค้าอะไรกัน บุตรชายของนางน่ะหรือไปหลงรักกับแม่ค้า
โรงเตี๊ยมฝูหยาง…
“ท่านควรใช้ผ้าปิดหน้าหรือไม่ก็ใช้หน้ากากอันนี้ขอรับ”
“ต้าฝูไปเอาหน้ากากอันนี้มาจากไหนกันข้าไม่เคยเห็นมาก่อนมันงามมากๆ เลย”
“ข้าทำเองขอรับทำจากผลึกเหมันต์และมันจะไม่แปรสภาพเมื่ออยู่กับท่าน”
“ขอบคุณนะต้าฝู”
“ทำไมเ้าอยู่ห้องเดียวกับเขา” ชายหนุ่มที่เพิ่งมาใหม่ขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจอย่างไร้เหตุผลดูยังไงก็รู้ว่าเขาเผลอทำไหน้ำส้มแตกแล้วแน่
“คุณชายท่านก็รู้อยู่ว่าเขาไม่ใช่มนุษย์..นี่คือต้าฝูเป็ผู้ดูแลของข้าแล้วท่านก็แอบลอบเข้าห้องของข้าอีกแล้วนะ”
“ห้องของเราต่างหากมันคือห้องของเรา”
“แต่ตอนนี้มันคือห้องของข้าคนเดียว และนี่ยังไม่ถึงเวลาประมูลท่านมาทำไมตอนนี้”
“มารอเ้าหลินเออร์เ้าให้ผู้ดูแลของเ้าหลบออกไปก่อนได้หรือไม่ ข้าอยากอยู่กับเ้าแค่เราได้ไหม”
“เขาอยู่ด้วยได้เราสนิทกัน”
“โธ่..หลินเออร์” .
ลี่หลินเห็นว่าเขาจะไม่ยอมอะไรง่ายๆจึงขอให้ต้าฝูหลบเข้าไปอยู่ในมิติเสียก่อน
“เขาไปแล้ว..ท่านมีอะไรจะสนทนากับข้าเล่า”
“เื่ถอนพิษ..พอจะบอกได้ไหมว่าเ้ามีเหตุผลอะไรข้ายินดีที่จะรับฟัง”
“ข้าก็อยากจะบอกท่านนะแต่คงยากที่จะเข้าใจหากท่านไม่ยินดีที่จะให้ข้าช่วยก็ไม่เป็ไร ข้าคงต้องไป...”
“ไม่..ไม่ได้ เ้าจะไปหาคนอื่นไม่ได้ข้ายอมเ้าแล้ว จะไม่ถามถึงเหตุผลอีกแต่ข้าจะรอให้เ้าบอกเองได้ไหมหลินเออร์”ปวดใจยิ่งนักทำไมนางถึงกล้าบอกว่าจะไปอีกหรือคงมีแค่ตัวเขาที่รู้สึกเพียงคนเดียว
“อืม ขอบคุณที่เข้าใจข้า”ไว้พร้อมเมื่อไหร่นางจะบอกเขาเองนางไม่อาจจะยอมรับได้หากถูกเขารังเกียจ การเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกใบนี้นางไม่อยากจะผิดหวังอีก...
479
