พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยหก The Red Wedding

The Red Wedding

วิวาห์สีเลือด

งานที่ผมเตรียมการส่งจดหมายเชิญไปหลายฉบับเพื่อลากไอ้ฮองฮูสงและบุตรชายของมันมาร่วมงานถวายตราหยกในครั้งนี้รวมไปถึงเป้าหมายอย่างเต๊งหงวน อ้วนเสี้ยว อ้วนสุด โจโฉฯลฯ

ผมกะจะกวาดให้เกลี้ยงทีเดียวในเวลาที่ผมยังมีโอกาส

บุตรชายของฮองฮูสงคือคนที่รวบรวมทหารในนครฉางอันและมาสังหารครอบครัวตั๋งโต๊ะรวมไปถึงมารดาผู้ชราอายุเก้าสิบกว่าของตั๋งโต๊ะด้วย

ผมไม่ค่อยจะสงสารพวกนั้นสักเท่าไรหรอกในการที่โดนสายฟ้าฟาดไฟลุกท่วมตัวอยู่อย่างนี้

การทำร้ายคนในการร่วมงานเลี้ยงอย่างวิวาห์สีเลือดนี้มีข้อเสียตรงที่

ทำให้คนขาดความไว้วางใจในการมาร่วมงาน

ว่าผู้นำแต่ละคนอาจจะไม่ไว้ใจกันและกันอีกต่อไปที่จะเข้าหากันในงานสังสรรค์หรือการไปเยือนถิ่นของคนอื่น

แต่ในยุคต่อไปนี้มันมีใครไปร่วมงานเลี้ยงของกันและกันสักเท่าไร?

ทุกคนวางแผนที่จะฆ่าหรือแทงหลังใส่กันเท่านั้น

หากปล่อยเวลาผ่านไปสักสามปีห้าปี

การที่จะได้อยู่ใกล้ๆอ้วนเสี้ยวหรือโจโฉจนเอาสายฟ้าฟาดเขาได้คงเป็นแค่การเพ้อฝัน

เปรี้ยง

มีขุนนางบางคนที่พยายามจะวิ่งหนีออกนอกงานผมส่งสายฟ้าไปหยุดพวกเขาไว้อย่างประสงค์ดี

ร่างของขุนนางที่หนีนั้นโดยสายฟ้าฟาด

สร้างความตื่นตะลึงให้ทุกคนอีกครั้งเมื่อเห้นผมชูตราหยกขึ้นเหนือศีรษะและเดินไปเพื่อมอบให้ฮ่องเต้หองจูเปียน

กระทั่งท่านพ่อของผมตั๋งโต๊ะก็เบิกตาโตกำดาบของเซี่ยงหวี่ที่เอวเอาไว้แน่น

“ฮวงเอ๋อ เจ้า-“

ท่านพ่อของผมกล่าวเมื่อผมเดินผ่านท่านไปผมแอบส่งสายตาขยิบตาส่งความหมายความนัยที่ผมไม่รู้ว่าหมายถึงอะไรไปให้

ท่านพ่อของผมก็คลายใจลงและเปิดทางให้กับผมไปสู่ที่ฮ่องเต้หองจูเปียนนั่งอยู่

ขันทีที่อยู่ด้านข้างหวาดกลัวจนฉี่ราดสติแตกไม่กล้าที่จะมาหาผมที่ทำการผิดธรรมเนียมเดินมาโดยไม่ย่องฝ่าเท้าและเข้าใกล้ฮ่องเต้มากกว่าสามก้าวตามธรรมเนียมขุนนาง

ผมทำการผิดธรรมเนียมเข้าเฝ้าทุกอย่างเท่าที่จะทำได้

เพื่อจะพิสูจน์ว่ามีใครมาคัดค้านการทำความผิดธรรมเนียมของผมตอนนี้อีก

จ้าวเกาชี้กวางเป็นม้า

พิสูจน์ว่าในราชสำนักมีขุนนางผู้กล้าหาญคนไหนคิดจะเอ่ยวาจาคัดค้านผมหรือไม่?

เต๊งหงวนผู้กล้าหาญคุมกำลังด่านเฮาโลก๋วน

ฮกอ้วนเจ้าเมืองลั่วหยาง

ฮองฮูสงหนึ่งในสามแม่ทัพใหญ่และบุตรชายคุมกำลังเมืองฉางอัน

ทุกคนโดนผม เอ๊ยสวรรค์เผาไปในวันนั้น

ผมยังทำผิดธรรมเนียมขุนนางโดยการสัมผัสร่างกายของฮ่องเต้โดยตรงและกล่าวว่า

“หม่อมชั้นผู้เป็นขุนนางขอถวายตราหยกประจำราชวงศ์แด่ฝ่าบาทขอพระองค์ทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นหมื่นปี”

ผมมอบตราหยกติดดีบัฟให้ถึงมือของหองจูเปียนที่ใบหน้ากลมโตเบิกตาโต

มองตราหยกนั้นอย่างตกใจกลัวราวกับของแสลง

คนโง่อาจจะมีวาสนาของคนโง่เพราะหองจูเปียนคิดถูก

ของติดดีบัฟพรรค์นี้เอาไปนอนเกิดเถอะหองจูเปียนเอ๋ย