บทที่ 5 ่เวลาที่ไม่มีใครรู้
เขาหยิบทิชชู่จากกล่องบนโต๊ะมาซับน้ำตา ั้แ่เด็ก ถังคุนก็รู้แล้วว่าน้ำตาแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ เขาจึงไม่เคยร้องไห้ แม้แต่ตอนที่แม่แท้ๆ ของเขาเสียชีวิต เขาไม่ได้ไปงานศพ เขาก็ไม่ร้องไห้ เพราะเขารู้ว่าน้ำตามันมีค่าไม่ควรปล่อยมันออกมาใครใครเห็น
แต่ครั้งนี้ ถังคุนกลับร้องออกมาอย่างไม่อาย เขาร้องไห้เพื่อผู้ชายคนนี้
ในใจเขารู้สึกเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก หน่วยที่เ้าของร่างเดิมสังกัดอยู่ น่าจะเป็หน่วยลับ เกียรติยศของพวกเขาไม่สามารถแบ่งปันกับใครได้ แม้กระทั่งการเสียสละของพวกเขาก็จะไม่มีใครรับรู้ เมื่อคิดถึงตรงนี้ ถังคุนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้ เพราะความผูกพันของพวกเขามันลึกซึ้งเกินกว่าจะมีอะไรมาบรรยายได้
โดยเฉพาะการเสียสละของหัวหน้าและเพื่อนๆ ที่ทำให้เขาแทบคลั่ง แถมยังไม่สามารถแก้แค้นแทนเพื่อนที่จากไปได้ ความคับแค้นใจทั้งหมดมันอัดแน่นอยู่ในอก เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว เขาอยากไปอยู่กับหัวหน้าและเพื่อนๆ ของเขา เกิดบนสนามรบ ถ้าจะตายก็ขอตายในสนามรบ
ชายหนุ่มนอนมองเพดานอย่างเหม่อลอย ความสุข ความเศร้า ความโกรธของเ้าของร่างเดิมยังคงแวบเข้ามาในหัวเขาเป็ระยะๆ ่เวลาที่สดใสและมีค่าที่สุดในชีวิตของเ้าของร่างเดิมก็คือ่เวลาที่อยู่ในค่ายทหาร ในหน่วย 'เหยี่ยวฟ้า' นั่นแหละ ในวินาทีนี้ ถังคุนหวังเพียงว่าเขาจะได้พบกับเพื่อนๆ อีกครั้ง ได้เล่นและต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันอีก
เสียงเรียกเข้าเพลงพื้นเมืองดังขึ้น ปลุกถังคุนที่กำลังครุ่นคิด เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่ง เปิดฝาโทรศัพท์ดู บนหน้าจอขึ้นชื่อว่า "แม่" เขาจึงรีบกดรับสายอย่างไม่รีรอ
"แม่ มีอะไรเหรอครับ?"
ถังคุนมาที่โลกนี้ได้หลายวันแล้ว ตอนนี้เขาสามารถเรียกพ่อแม่ของถังคุนได้อย่างเป็ธรรมชาติ เพียงแต่ยังรู้สึกประดักประเดิดบ้างเวลาอยู่ด้วยกัน
"คุน ลูกกับเล่อเล่อจดทะเบียนเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย? พ่อกับแม่รอพวกเธอมาทานข้าวเย็นพร้อมกันอยู่นะ!" เสียงของแม่ถังคุนฟังดูอ่อนโยน น่าฟัง แต่คำถามของเธอทำให้ถังคุนลำบากใจ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสลัดภาพและความทรงจำเมื่อครู่ทิ้งไป ก่อนจะพูดว่า "แม่ วันนี้คงไปไม่ได้ครับ เธอยุ่งอยู่ เอาไว้คราวหน้ามีโอกาสแล้วกันนะครับ"
เมื่อได้ยินลูกชายพูดแบบนั้น อารมณ์ดีๆ ของแม่ถังคุนก็หายไปในพริบตา ทำให้พ่อถังคุนที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกแปลกใจ
"ไอ้ลูกชายตัวแสบนั่นมันเล่นอะไรอีก?" ั้แ่ลูกชายปลดประจำการกลับมา พ่อถังคุนก็รู้สึกว่าลูกชายเปลี่ยนไป เหมือนไม่ใช่คนเดิม ไม่มีความกระตือรือร้นอะไรเลย นอนซมอยู่บ้านทุกวัน เหมือนคนไร้ิญญา
"ลูก ๆ ไม่มาทานข้าวเย็นด้วยกันแล้ว เรากินกันเองเถอะ" แม่ถังคุนไม่อยากพูดให้ลูกชายเสียหาย ในสายตาเธอ ลูกชายมีสิทธิ์ที่จะโกรธ เพราะเมื่อก่อนลูกชายเธอเป็ถึงเด็กเรียนเก่งอันดับหนึ่งของเมืองฝูไห่ ได้รับจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้วแท้ๆ แต่พ่อสามีก็จับลูกชายเธอไปเป็ทหารเฉยเลย แถมยังไปตั้งเจ็ดปี ไม่เคยได้กลับบ้านเลยสักครั้ง ตอนนี้กลับมาแล้ว แม่ถังคุนก็รู้สึกได้ว่าลูกชายเปลี่ยนไปมาก ไม่ใช่แค่ซึมเศร้า แต่เหมือนลูกชายเธอโดนทำร้ายจิตใจ เหมือนข้างในนั้นมันแตกสลายไปแล้ว
"โตแล้วก็ชักจะเอาใหญ่ เดี๋ยวพ่อไปด่ามันซะหน่อย เป็ลูกผู้ชายอย่ามานอนรอความตายแบบนี้" พ่อถังคุนก็รู้สึกเ็ปกับพฤติกรรมของลูกที่ไม่เหมือนเดิม
เมื่อก่อนเขาตั้งใจจะยกธุรกิจทั้งหมดให้ลูกชายดูแล แต่พ่อเขาก็ดันส่งลูกชายเขาไปเป็ทหารซะงั้น แถมไปตั้งหลายปี ทุกครั้งที่ถามว่าเป็ยังไงบ้าง เขาก็ไม่เคยปริปากบอก ทำเอาพ่อถังคุนร้อนใจแทบแย่ ตอนนี้ในที่สุดลูกชายก็กลับมา แต่กลับกลายเป็แบบนี้ ทำให้พ่อถังคุนรู้สึกว่าลูกชายช่างไม่เอาไหนซะจริง!
"ฉันว่าลูกชายเราเปลี่ยนไปเหมือนเขากำลังรู้สึกแย่ คุณก็อย่าไปกวนเขาเลย จะกินข้าวมั้ย? ถ้าไม่กิน ฉันก็จะเก็บแล้วนะ"
เมื่อได้ยินภรรยาพูดแบบนั้น พ่อถังคุนก็ล้มเลิกความคิดที่จะไปสั่งสอนลูกชาย ตอนนี้ทำให้ภรรยาอารมณ์ดีขึ้นสำคัญกว่า!
……………….
10K
